ตอนที่ 1997 ลอบสังหารบนท้องถนน

หลังจากขับรถยนต์มาจอดริมถนน

หลินมั่วเดินลงไป

แม้จะเตรียมใจไว้แล้วก็ตาม

แต่เมื่อเขาได้พบกับเซวียอู่เยี่ย กลิ่นอายสังหารที่คงอยู่ก็เหมือนกับมือยักษ์

บีบคอเขาแน่น

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันจะได้หอบหายใจ ก็รู้สึกขนลุกตั้งชัน สัมผัสได้ถึงอันตรายอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้ามา

เขารีบกลิ้งตัวกับพื้นไปข้างๆ โดยไม่ลังเลใดๆ

เมื่อมองกลับไป ลูกดอกหลายดอกปักตรงจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่

อาวุธลับ?

หัวของเขาแล่น ทุกคนที่เขาเคยพบ

มีเพียงผู้หญิงชุดดำที่เป็นลูกน้องของเซวียอู่เยี่ยเท่านั้นที่ใช้ลูกดอกประเภทนี้ได้

แต่ถ้าเซวียอู่เยี่ยต้องการฆ่าตนเอง เมื่อครู่เขาก็คงจัดการที่บ้านไปแล้ว

ต้องทำให้ยุ่งยากไปทำไม

ยังไม่ทันคิดอะไร เขาก็เห็นลูกดอกโจมตีอีกครั้ง

เขาขยับฝ่ามือไปทางหน้าอก

เข็มเงินสามเล่มปรากฏขึ้น

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!

หลังจากเสียงโลหะกระทบกัน ลูกดอกก็ถูกยิงหล่นลงหมด

“หรือว่านายหายแล้วจริงๆ”

มองไปตามเสียงนั้น เห็นผู้หญิงชุดดำยืนอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่

เพราะผ้าปิดบังใบหน้า จึงไม่มองเห็นหน้าตาไม่ชัด

“ว่าไง เซวียอู่เยี่ยนึกเสียใจทีหลัง สั่งให้เธอมาลอบสังหารฉันเหรอ”

หลินมั่วกำฝักดาบ ลองเลียบเคียงถาม

“ฮ่าฮ่า นายไม่ต้องคิดหลอกฉัน

คนที่อยากฆ่านายไม่ใช่อู่เยี่ย แต่เป็นตัวฉันเอง"

ทันทีที่สิ้นเสียง ผู้หญิงชุดดำก็กระโดดลงมาจากกิ่งไม้

ควักกริชพลางกระโจนเข้ามา

ใบหน้าหลินมั่วเต็มไปด้วยความสงสัย

สิ่งที่ยืนยันได้ก็คือว่า

ตนเองไม่เคยมีความแค้นกับอีกฝ่าย แม้แต่ความขัดแย้งก็ไม่มี

เหตุใดจึงซุ่มโจมตีสังหารที่นี่

เมื่อเขาตระหนักว่าผู้หญิงชุดดำเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

มือขวาทำกรงเล็บรับมืออีกฝ่าย

เมื่อทั้งสองฝ่ายประมือกัน ผู้หญิงคนนั้นก็ไร้ความปราณี