ตอนที่ 2333 โปรแกรมวิ่ง

ตะวันโด่งฟ้า

กลุ่มนักเรียนที่หน้าซีดเซียวก็เดินตามหลินมั่วมาที่ริมแม่น้ำอย่างเชื่อฟัง

แน่นอนว่าอาหารเช้า "ด้วยความรัก" ของหลินมั่ว ทุกคนล้วนกินหมด

บางคนหลังจากถูกทุบตีก็กินเองอย่างเชื่อฟัง

บางคนหลังจากถูกทุบตีก็ถูกหลินมั่วง้างปากและกรอกลงไป

แม้แต่ผู้หญิงหลายคนก็หนีไม่รอด

สายตาของหญิงสาวตัวเล็กๆ หลายคนจึงเต็มไปด้วยความคับแค้น

โดยเฉพาะหูอวี่เตี๋ย ถ้าเธอสู้หลินมั่วไม่ได้ ตอนนี้เธอคงจะถูกหลินมั่วอัดไปแล้ว

"พวกนายนี่มันอะไร แบบนี้มันจำเป็นเหรอ

นั่นเป็นอาหารที่ตุ๋นยาจีนอันล้ำค่าที่ฉันทำมาทั้งคืน"

"อีกอย่าง ถังอาหารสัตว์ฉันก็ล้างหลายรอบแล้ว

ขี้ไก่ข้างบนถูกฉันทำความสะอาดจนหมดจด

พวกนายยังเป็นแบบนี้เหรอ"

ถ้าหลินมั่วไม่พูดถึงเรื่องนี้ นักเรียนเองก็คงโอเค

แต่ด้วยการบรรยายของหลินมั่ว

ทันใดนั้นพวกเขาก็มีภาพในหัว

พอคิดถึงอาหารเช้า "ด้วยความรัก" ที่มืดมนนั้นอีกครั้ง

ทุกคนก็หลุดทันที!

"ครูฝึก ผมไม่สามารถทนได้!

“อ้วก!"

ด้วยการอาเจียนเป็นระยะๆ

เจิ้งจูที่นอนตรงอยู่ข้างทางก็อาเจียนอย่างต่อเนื่อง

ในเวลานี้ ฉากนั้นก็ยิ่งน่าขยะแขยงมากขึ้น

จากนั้นก็มีภูมิทัศน์ที่สวยงาม นักเรียนยี่สิบกว่าคนนอนอยู่ข้างทางอย่างเรียบร้อยต่อเนื่องกันเป็นระลอก

“อ้วก อ้วก”

อาหารเช้าฉันเตรียมไว้ให้พวกนายสองชุดนะ"

ตามคําทักทายของหลินมั่วด้วยความเป็นห่วง นักเรียนก็อาเจียนรุนแรงมากขึ้น

รอจนกระทั่งทุกคนเสร็จธุระและอาเจียนจนกำลังเกือบจะทรุด

หลินมั่วจึงปรบมือ

"พอแล้ว ในเมื่อพวกนายเสร็จธุระแล้ว งั้นก็เริ่มการฝึกวันนี้กันเถอะ

ใครวิ่งจ๊อกกิ้งห้ากิโลเมตรไปตามริมแม่น้ำ พอเห็นต้นไม้ใหญ่นั้นก็วิ่งกลับ"

"จำกัดเวลาสี่สิบห้านาที ถ้าไม่สำเร็จ

ฉันจะโยนลงแม่น้ำให้ว่ายน้ำ"

พอได้ยินถึงตรงนี้ นักเรียนกลุ่มหนึ่งก็คร่ำครวญไม่หยุดทันที