ตอนที่ 3296 ความเคลื่อนไหวในความมืด

หลังจากงานเลี้ยงจบลง หลินมั่วที่เมาเล็กน้อยก็ถูกไท่จื่อพยุงตัวขึ้นวางแผนจะจากไป

“พี่…พี่ใหญ่ ไปผม…พักที่ตระกูลมู่หรง…รับรองสบายแน่!”

มู่หรงเจียงเหอที่ดื่มจนลิ้นไก่พันกันเดินตุปัดตุเป๋มาแล้วตะโกนเรียกหลินมั่ว

หลินมั่วพยายามจะยกหัวขึ้นมา พูดกับมู่หรงเจียงเหอด้วยน้ำเสียงเมามายว่า

“น้องรองเอ้ย…ไม่ไปไม่ไป...พี่จอง…โรงแรมไว้เเล้ว”

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างขาดๆตอนๆ

หลังจากอำลาเหล่าหัวหน้าตระกูล ไท่จื่อก็พาหลินมั่วหันหลังจากไป

ทันที่ที่กลับขึ้นรถ ใบหน้าที่แดงก่ำและเเววตาที่พร่ามัวของหลินมั่วก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่ที่ผ่านมาเพื่อที่จะเข้าหาเหล่าหัวหน้าตระกูล หลินมั่วจึงแสดงอาการเมาเล็กน้อย

แต่สำหรับปรมาจารย์เช่นเขา จะเมาเพียงเพราะเหล้าเล็กน้อยแค่นี้ได้อย่างไร

“ไท่จื่อ ตรงไปชานเมือง ฉันอยากดูว่าตระกูลไหนกันแน่ที่วางอำนาจบาตรใหญ่ขนาดนี้”

ไท่จื่อพยักหน้า แล้วขับรถกลับไปทางเดิมที่ทั้งสองมา

ห้องรับรองในหอทิงเฟิง

เหล่าหัวหน้าตระกูลที่เมื่อครู่นี้ยังยิ้มแย้มเเจ่มใส ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาทันทีที่หลินมั่วเดินไป

ถึงแม้พวกเขาจะไม่แข็งแรงทนทานเหมือนหลินมั่วที่ดื่มเหล้าได้เป็นถังๆ

แต่ด้วยประสบการณ์ในการดื่มมาอย่างยาวนาน พวกเขาก็ไม่เมาเพราะเหล้าเพียงเล็กน้อยแน่นอน

“ไอ้เด็กนั่น แค่โชคดีนิดหน่อย ก็กล้ามาวางอำนาจที่นี่!”

ชายหัวล้านคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เมื่อครู่ที่หลินมั่วอยู่ เขาได้แต่ต้องกลั้นอารมณ์ไม่พอใจภายในใจไว้

แต่ตอนนี้เมื่อหลินมั่วเดินไปเเล้ว เขาก็ระเบิดความไม่พอใจของตัวเองออกมาทันที

“เหอะเหอะ ใครว่าไม่ใช่ล่ะ ขึ้นมาก็สั่งให้พวกเราร่วมมือ ถ้าไม่ใช่เพราะสถานะสองตำแหน่งนั่น”

ชายชราคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นเช่นกัน

เมื่อครู่ที่หลินมั่วอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแทบจะกลายเป็นดอกเบญจมาศ

ตอนนี้หลินมั่วไปแล้ว ก็แสดงสีหน้าที่แท้จริงออกมา

นอกจากสองคนนี้แล้ว เหล่าหัวหน้าตระกูลคนอื่นๆก็เงียบกันหมด ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา