ตอนที่ 3304 ฉันต้องดูให้ได้

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหอเอ้อร์เเข็งทื่อไปทันที

เห็นใบหน้าอ้วนอูมนั้นแดงก่ำไปหมด

“ท่านฑูตเจิ้นเยว่ คือ…คือ…”

เหอเอ้อร์อ้ำอึ้งไปนาน คิดไม่ออกว่าประโยคต่อไปควรจะพูดอะไร

หลินมั่วยิ้มเล็กน้อยและตบบ่าเขา พูดปลอบใจ

“ท่านเหอ ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนี้หรอก ผมหลินมั่วไม่ได้รังเกียจคนหรูหรา การฟุ่มเฟือยบ้างผมสามารถเข้าใจได้”

หลินมั่วเองก็ชอบความสะดวกสบายในชีวิตประจำวันเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้นเหอเอ้อร์ยังมีฐานะเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของพันธมิตรศิลปะการต่อสู้

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินมั่ว เหอเอ้อร์ก็ถอนหายใจโล่ง แล้วรีบตบหน้าอกของตัวเอง

“ท่านฑูตเจิ้นเยว่ ท่านทำผมตกใจกลัวแทบตาย”

หลินมั่วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้า แล้วมองเหอเอ้อร์พลางพูดอย่างเรียบเฉย

“ท่านเหอ ได้ยินว่ามู่หรงไห่ประธานสมาคมได้บำเพ็ญตบะมาสามสิบกว่าปีแล้วเหรอ”

“ครับ ประธานสมาคมบำเพ็ญตบะมาสามสิบกว่าปีแล้วและยังไม่ออกมา”

ถึงแม้ว่าเหอเอ้อร์จะสงสัยว่าทำไมหลินมั่วถึงถามเรื่องที่เป็นที่รู้กันทั่วไป

แต่ก็ตอบหลินมั่วอย่างนอบน้อม

“แล้วในช่วงสามสิบกว่าปีที่ท่านเหอบริหารพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ สถานการณ์ภายในพันธมิตรศิลปะการต่อสู้ตอนนี้เป็นอย่งไรบ้าง”

เหอเอ้อร์ถึงกับงงไปทันที กระพริบตาปริบๆ พยายามคิดว่าหลินมั่วต้องการอะไร

ตอนนี้พันธมิตรศิลปะการต่อสู้ดูไปก็ปกติดี ก็ยังไม่พัฒนามากนัก แต่ก็ไม่ได้แย่เหมือนที่เมืองพานหยาง

อาจกล่าวได้ว่าก็ธรรมดาๆไม่ได้เป็นจุดสนใจของใคร

“ท่านฑูตเจิ้นเยว่ พันธมิตรศิลปะการต่อสู้หลายปีมานี้ก็นับว่าดำเนินไปด้วยดีในมือของกระผม”

“หนำซ้ำทุกปีก็จะมีเด็กหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้จำนวนมาก เข้ามาฝึกฝน”

หลินมั่วมองเอกสารบนโต๊ะของเหอเอ้อร์ แล้วเปิดปากถามว่า

“ฉันอยากดูเด็กที่มีพรสวรรค์ที่ท่านเหอว่ามา จะได้ไหม”

คนที่ชอบก่อความวุ่นวายที่เหอเอ้อร์พูด ก็เหมือนกับประชาชนทั่วไปที่เป็นกลุ่มที่ได้รับแสงสว่างมากที่สุดกลุ่มหนึ่ง

แต่เสี่ยวเฮยที่มีพรสวรรค์และจิตใจดี กลับไม่ได้รับการขุดพบจากเหอเอ้อร์