ตอนที่ 3703 ฉันคือทายาทตระกูลใหญ่

เมื่อไรอันน้ำตาคลอเพราะคิดถึงเรื่องราวในอดีต หลินมั่วก็จึงไม่ถามต่อ

หลินมั่วตัดสินใจว่าจะยังไม่ฆ่าโรนัลด์ และจะทำตามที่ไรอันแนะนำ เขาจะไปสอบถามข้อมูลของโรนัลด์จากคนอื่นดูก่อน

เพื่อดูว่าโรนัลด์เป็นคนดีอย่างที่ไรอันบอกหรือไม่

“โอเค ฉันเชื่อที่นายพูดแล้ว ทำไมผู้ชายตัวใหญ่ๆ อย่างนายถึงต้องร้องไห้ล่ะ”

หลินมั่วปลอบไรอันพลางส่งกระดาษเช็ดน้ำมูกให้

เมื่อได้ยินว่าหลินมั่วเชื่อตัวเอง ไรอันจึงยิ้มออกมาพร้อมน้ำหูน้ำตาราวกับเด็กๆ

“ฉันไปล้างหน้าที่ห้องน้ำก่อนนะ” ไรอันลุกจากโต๊ะแล้วเดินออกไป

หลินมั่วมองตามหลังของไรอันแล้วยิ้มอย่างเอือระอา จากนั้นเขาก็ปลุกอันย่าให้ตื่นมากินข้าว

“พ่อ ทำไมหนูถึงเผลอหลับไปล่ะคะ”

อันย่าถามหลินมั่วพลางขยี้ตา

“เพราะหนูกินข้าวจนเหนื่อยก็เลยเผลอหลับไปน่ะสิ”

คำตอบนี้ ช่างเป็นสไตล์หลินมั่วจริง ๆ

ในตอนนั้นเอง ก็มีลูกค้ากลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้านอาหาร และกำลังมองหาที่นั่ง

เมื่อพวกเขาเห็นหลินมั่วที่สวมชุดสีขาวกำลังนั่งอยู่ใกล้หน้าต่าง ซึ่งดูไม่เหมือนการแต่งตัวของคนในพื้นที่ พวกเขาจึงคิดที่จะหาเรื่อง

พวกเขาจึงเดินมาหยุดอยู่ใกล้ที่นั่งของหลินมั่ว

“ลูกพี่ ผมว่านั่งตรงนี้ก็ดีนะ ติดหน้าต่าง แถมวิวยังสวยอีกด้วย”

“อืม ก็ดี แต่มีคนนั่งแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เห็นยาก แค่ไล่ไปก็สิ้นเรื่อง”

พวกเขาพูดเสียงดัง เพราะจงใจให้หลินมั่วได้ยิน

“เฮ้ หูหนวกหรือไง ไม่ได้ยินหรือว่าหัวหน้าของเราจะนั่งที่นี่ ทำไมยังไม่รีบลุกไปอีก”

หลินมั่วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “มีสิทธิ์อะไร”

หัวหน้าพวกนักเลงเห็นว่าหลินมั่วยังนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะยืนขึ้น อีกทั้งท่าทางยังดูหยิ่งยโส

เขาจึงนั่งลงที่ตำแหน่งของไรอัน ก่อนจะถามถึบตัวตนของหลินมั่ว

ถ้าเป็นคนต่างถิ่นที่มานั่งกินข้าวในร้านอาหารหรูแบบนี้ ต้องเป็นคนที่มีเงินไม่น้อย