ตอนที่ 3704 พ่อคะ พ่อเก่งจัง

หัวหน้านักเลงพยายามข่มความเจ็บปวดเพื่อลุกขึ้น และใช้มือกอดแขนข้างที่บาดเจ็บเอาไว้

“นายตายแน่ กล้าดียังไงถึงหักแขนฉัน รู้ไหมว่าฉันมีใครหนุนหลังอยู่ ต่อให้พวกเราจะจัดการนายไม่ได้ ลูกพี่ใหญ่ของเราต้องจัดการนายได้แน่”

“ใช่ เราจะไปเรียกลูกพี่ใหญ่มากำจัดไอ้เด็กที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ซะ”

พวกนักเลงคิดจะใช้อำนาจของคนหนุนหลังมาจ่มขู่ให้หลินมั่วกลัว แต่หลินมั่วกลับไม่สนใจว่าลูกพี่ใหญ่ของคนพวกนี้เป็นใคร

เมื่อเห็นว่าหลินมั่วยังนั่งกินข้าวตามปกติ แต่ตัวเองกลับสู้อีกฝ่ายไม่ได้ พวกนักเลงจึงตัดสินใจออกจากร้านอาหารไปก่อน

ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ลูกค้าในร้านอาหารพากันเข้ามามุงดูเหตุการณ์ พวกเขาเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นและรู้สึกทึ่งในฝีมือของหลินมั่ว

ทุกคนยืนล้อมโต๊ะของหลินมั่วอยู่นาน

ไรอันกลับออกมาจากห้องน้ำพอดี

เมื่อครู่เขาร้องไห้ต่อหน้าหลินมั่ว โชคดีที่ลูกสาวของหลินมั่วนอนหลับอยู่ ไม่อย่างนั้นคงน่าอายมาก!

เมื่อไรอันเห็นว่ามีคนมากมายกำลังล้อมโต๊ะตัวเองและมองหลินมั่วด้วยสายตาชื่นชม เขาก็นึกสงสัยขึ้นมา

หรือว่ามีดารามาที่นี่งั้นเหรอ ทำไมบรรยากาศเหมือนงานพบปะแฟนคลับแบบนี้ ไรอันถึงกับงุนงง

“นี่…เกิดอะไรขึ้น หรือนายเล่นมนต์อะไรกับคนพวกนี้” ไรอันถามอย่างตกใจ

“เมื่อกี้มีแมลงวันบินมารบกวนการกินข้าวของฉัน ฉันเลยไล่มันไป”

หลินมั่วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เมื่ออันย่าได้ยินหลินมั่วพูดแบบนั้น เธอก็หันมองผู้เป็นพ่อด้วยดวงตากลมโตแวววาวราวกับมองซูเปอร์ฮีโร่

“พ่อคะ พ่อเก่งจัง หนูชอบพ่อมากเลยค่ะ”

อันย่าเอ่ยชมหลินมั่วอย่างเอาอกเอาใจ และยังหอมแก้มเขาเบาๆ อีกด้วย

หลินมั่วลูบแก้มนุ่มนิ่มของอันย่าแล้วพูดขึ้ต “พ่อก็ชอบหนูเหมือนกัน”

ไรอันเกือบจะทนดูภาพของคุณพ่อและลูกสาวตรงหน้าไม่ไหว

“แค่ไล่แมลงวันเองไม่ใช่เหรอ มีอะไรน่าทึ่งขนาดนั้น! พี่ไรอันจับยุงให้หนูยังได้เลย”

“งั้นพี่ไรอันก็เก่งเหมือนกันค่ะ!”

อันย่าเอ่ยชมไรอันอีกคน ทำให้เขายิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะกลับมากินข้าวต่อ