ตอนที่ 4173 ความหมกมุ่นของหวังจั่งซิ่ง

ภายใต้การชี้นำลับๆของปีศาจเฒ่า หนุ่มสาวสิบคนจึงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด

แทบจะไม่ได้ติดต่อกับคนภายนอกเลย

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้คนทั้งสิบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องราวในเขตสามเลย

จึงเกิดภาพเหตุการณ์ตรงหน้าขึ้น

ภายใต้การข่มขู่ของอานุภาพของปรมาจารย์หลินมั่ว

สีหน้าของคนเหล่านั้นบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว

ลมหายใจก็ราวกับหยุดชะงักไป

หลังจากที่หลินมั่วเก็บอานุภาพปรมาจารย์กลับ

คนเหล่านั้นก็เหงื่อท่วมตัว เสื้อผ้าด้านหลังก็เปียกชุ่มไปหมด

ราวกับเพิ่งถูกตักขึ้นมาจากน้ำ

“พวกนายกลับไปเถอะ!”

“เก่งเเต่ปากฝีมือไม่เอาไหน ดูถูกคน!”

“ฉันไม่ต้องการความภักดีจากพวกนาย!”

หลินมั่วพูดพลางโบกมือใหญ่ หนุ่มสาวสิบคนก็ถูกผลักกระเด็นออกไปที่ระเบียงโดยตรง

ในขณะเดียวกัน ประตูก็ถูกปิดลงอย่างแรง

ชั่วขณะหนึ่ง หนุ่มสาวหลายคนก็ตื่นตระหนก

“ลูกพี่ พวกเราควรทำยังไงดี”

“ใชแล้ว ถ้าตอนนี้พวกเรากลับไป ปีศาจเฒ่าคงไม่ปล่อยพวกเราไปง่ายๆแน่!”

เด็กหนุ่มที่นำหน้าไม่ได้ตอบ

ในเวลานี้ สายตาของเขามองเหม่อไปยังประตูตรงหน้า

เห็นได้ชัดว่าภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ได้สร้างความตกใจอย่างมากต่อจิตใจของเขา

หลินมั่วคนนี้อายุมากกว่าเขาเเค่สองสามปีเท่านั้น

ทว่ากลับทะลวงไปถึงระดับปรมาจารย์แล้ว

เด็กหนุ่มเชื่อมั่นในพรสวรรค์ของตนเอง แต่เมื่อพิจารณาอย่างยุติธรรมแล้ว หากเขาอายุเท่าหลินมั่ว

การทะลวงไปถึงระดับกึ่งปรมาจารย์ ก็ถือว่าสุดขีดความสามารถแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงระดับปรมาจารย์เลย

มีเพียงการติดตามอัจฉริยะที่ไร้ผู้ใดเทียบเทียมเช่นนี้เท่านั้น ที่ตนเองจะสามารถก้าวหน้าในเส้นทางเเห่งวรยุทธ์ได้ไกลยิ่งขึ้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็พลันแน่วแน่ขึ้นมา

คุกเข่าลงบนพื้นทันที

“ลูกพี่ ลูกพี่ นี่พี่ทำอะไร”

เด็กหนุ่มหันไปมองเพื่อนร่วมกลุ่ม

“พวกแกทุกคนก็คุกเข่าลง!”

ทุกคนไม่เข้าใจ เเต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและดวงตาแดงก่ำของลูกพี่