ตอนที่ 4172 อย่าต่อยหน้า

“ครั้งนี้เตรียมตัวดีหรือยัง”

อู๋เหิ่นถามด้วยเสียงเย็นชา

เด็กหนุ่มเเม้จะปากแข็ง เเต่ก็ไม่ได้โง่

เขาตระหนักในใจว่า การเคลื่อนไหวของอู๋เหิ่น เเละการโจมตีของเขาก็รวดเร็ว

แม้ว่าเธอจะยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อย

แต่เวลานี้ชายหนุ่มได้ละทิ้งความดูถูกเหยียดหยามแล้ว เริ่มจริงจังกับมัน

หลังจากเตรียมตัวเสร็จแล้ว เขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

“มาดิ!”

เเต่ว่าในขณะที่คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ยังไม่ทันได้เห็นร่างของอู๋เหิ่นชัดเจนด้วยซ้ำ

จมูกก็พลันรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกแทง

“อ๊าก!”

หลังจากร้องด้วยความเจ็บปวด เด็กหนุ่มก็ทรุดลงกึ่งนั่งกึ่งยืน

ท่ามกลางสายตาที่พร่ามัว เขาเห็นเลือดไหลหยดลงมาจากจมูกของตนเองอย่างต่อเนื่อง

พร้อมกับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาจากดวงตา

เเต่อู๋เหิ่นไม่ได้คิดที่จะหยุด

และต่อยเข้าที่เบ้าตาของเด็กหนุ่มอีกสองหมัดติดต่อกัน

เจ็บซ้ำเจ็บซ้อน เด็กหนุ่มขึ้นกุมศรีษะร้องเสียงดัง

“อย่าต่อยหน้า อย่าต่อยหน้า!”

หลินมั่วกระตุกมุมปาก

ไม่คิดว่าไอ้หนุ่มนี่จะให้ความสำคัญกับหน้าตามากขนาดนี้

“อู๋เหิ่น ทำให้หน้ามันเหมือนหัวหมูให้ฉันดูหน่อย!”

พร้อมๆกับคำพูดนี้ที่ออกมา

กำปั้นเล็กๆที่ดูนุ่มนิ่มแต่หนักหน่วง ก็รัวลงบนแก้มของเด็กหนุ่มราวกับสายฝน

“ยอมแล้ว…ยอมเเล้ว อย่าต่อยอีกเลย!”

จนกระทั่งถึงครั้งนี้ หลินมั่วจึงเอ่ยปากให้อู๋เหิ่นหยุดมือ

“ยอมแล้วเหรอ”

เด็กหนุ่มที่ถูกซ้อมจนหน้าเหมือนหัวหมูพยักหน้าหงึกๆ

หลินมั่วยิ้มเล็กน้อย มองไปยังเพื่อนร่วมกลุ่มอีกหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขา

“พวกนายล่ะ”

เด็กหนุ่มที่เหลืออยู่ ราวกับกระต่ายป่าที่เหลืออยู่ในเวลานี้

เมื่อถูกหลินมั่วถามเช่นนั้น ก็พลันหดตัวเข้าไปชิดมุมกำแพง

สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“พวกเราก็ยอมแล้ว!”

จะไม่ยอมก็ไม่ได้แล้วล่ะ

ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาไม่อยากโดนซ้อมจนสาหัสเหมือนลูกพี่

“ยังอยากจะประลองอีกไหม”