ตอนที่ 44 ผมเป็นเลขาส่วนตัวของปั้นซย่า

ตอนนี้ที่หน้าประตูจู่ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามา เป็นน้องเขยหวงเหลียงนั่นเอง

“พ่อครับ แม่ครับ สายแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ”

หวงเหลียงพูดอย่างร่าเริง

เห็นหวงเหลียงสีหน้าของฟังฮุ่ยก็ผ่อนคลายลงมาก “จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ”

“จัดการเรียบร้อยแล้วครับ เป็นอาหารเจียงซูที่แม่ชอบที่สุด” หวงเหลียงพูดอย่างเอาใจ

“เสี่ยวหวง ลูกนี่รู้งานดีจริง”

“หลังจากนี้ถ้ามีลูกอยู่ที่บริษัท แม่ก็วางใจได้เยอะ!” ฟังฮุ่ยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ที่รัก ไป ไปกินข้าวกันเถอะ!”

สวี่เจี้ยนกงวางเอกสารเหล่านั้นลงไม่แม้แต่มองหลินมั่ว สองมือไพล่ไว้ด้านหลังเดินตามหวงเหลียงกับฟังฮุ่ยออกไปด้วยท่าทางมั่นใจ

หลินมั่วเหมือนมีไฟมาสุมอยู่ในอก เป็นลูกเขยเหมือนกัน

ฉันมาที่นี่ ก็มาอับอายขายขี้หน้า

หวงเหลียงมาที่นี่ ก็คือมาทำงาน?

เป็นการปฏิบัติที่แตกต่างกันเกินไปแล้ว!

แต่ว่าเขาชินเรื่องพวกนี้ตั้งนานแล้ว

หวงเหลียงคนนี้อดทนประจบประแจงเก่ง มากเสียจนสวี่เจี้ยนกงกับฟังฮุ่ยชอบ

สำหรับหลินมั่วแล้วพวกนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญที่สุดยังคงเป็นท่าทีที่สวี่ปั้นซย่ากระทำต่อเขา

ทันใดนั้นเองหวงเหลียงเดินกลับมา ใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างภูมิใจ “พี่เขย อย่าเสียเวลาอยู่เลย ปั้นซย่าออกไปแล้ว”

หลินมั่วขมวดคิ้ว “ไปไหนแล้ว”

“ไปคุยธุรกิจที่ธนาคาร” หวงเหยียนตอบอย่างยิ้มๆ “พี่เขย พี่มาหาปั้นซย่ามีธุระเหรอ”

“ถ้าพี่มีธุระอะไรโทรหาผมได้นะครับ ตอนนี้ผมเป็นเลขาส่วนตัวและคนขับรถให้ปั้นซย่า!”

“อะไรนะ” หลินมั่วขมวดคิ้วขึ้น

“ปั้นซย่าเชื่อในความสามารถของผมมาก รับผมเข้ามาทำงานเป็นเลขาและคนขับรถให้เธอโดยเฉพาะเลย!” หวงเหลียงตอบด้วยรอยยิ้ม “ดังนั้น จากนี้มีธุระอะไร พี่คุยกับผมก็พอแล้ว”

สีหน้าของหลินมั่วเย็นขึ้นเล็กน้อย มองยังหวงเหลียงอย่างลึกล้ำ

พูดตามความจริงแล้ว เขาไม่ค่อยเชื่อคำพูดของหวงเหลียง สวี่ปั้นซย่าจะให้เขามาเป็นเลขาได้อย่างไรกัน

“พี่เขยครับ พวกผมไปกินข้าวแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็พี่อย่ามาที่บริษัทอีกเลย”

“ดูชุดที่พี่ใส่สิ กระทบภาพลักษณ์บริษัทนะ!”

หวงเหลียงเดินจากไปอย่างดีใจ