ตอนที่ 1054 อ้อนวอนขออภัย

จินฝูเซิ่งตกตะลึงจนเข่าอ่อน เขาลงไปนั่งกองกับพื้น

สำหรับเฉินผิงนั้น การจะฆ่าเขาถือเป็นเรื่องง่ายราวพลิกฝ่ามือ เฉินผิงสามารถทำลายทุกอย่างที่จินฝูเซิ่งมีได้อย่างง่ายดาย ซึ่งมันขึ้นอยู่กับว่าเฉินผิงอยากจะทำหรือไม่แค่นั้นเอง

“ไม่… ไม่นะ… เป็นไปไม่ได้!” จินฝูเซิ่งพึมพำกับตัวเอง เขาปฏิเสธความเป็นจริง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เจ้าสองพึงพอใจ

เจ้าสองเดินเข้ามาก่อนจะเตะจินฝูเซิ่งเข้าไปอีกสองครั้ง

“พอแล้ว เจ้าสอง วันนี้พอแค่นี้ก่อน ถ้าหากโดนคุณเฉินจับได้อีกครั้ง คราวนี้เราคงหลบหนีกันได้ยากมากขึ้นไปกว่าเดิม”

พี่ใหญ่ห้ามเจ้าสองไม่ให้อ้อยอิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วทั้งสี่ก็กระโดดออกไปจากหน้าต่าง ก่อนจะลงเรือเร็วลำเล็กที่อยู่ข้างเรือสำราญไปอย่างปลอดภัย

“เจ้านาย…”

ทันใดนั้น ชายสวมสูทก็เดินเข้ามาข้างในและเห็นจินฝูเซิ่งนอนกองอยู่กับพื้น เขาจึงรีบเข้าไปช่วยพยุงให้ลุกขึ้น

“เร็วเข้า!” จินฝูเซิ่งสั่ง “รีบเรียกทุกคนในเรือมารวมกัน เดี๋ยวนี้!”

ชายคนนั้นผงะไปเมื่อจินฝูเซิ่งตะโกนใส่เขา แต่เขาก็รีบนำคำสั่งออกไปปฏิบัติอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ทุกคนก็มารวมตัวกัน

หลังจากนั้น จินฝูเซิ่งก็บอกให้พวกเขาทั้งหมดไปที่ห้องของเฉินผิง และตัวเขาเองก็คุกเข่าอยู่ที่หน้าห้องนั้น

คนบางคนในกลุ่มนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจึงยืนทื่ออยู่เช่นนั้นพลางมองกันไปมาด้วยความสับสน

“พวกแกมัวทำอะไรกัน? คุกเข่าลงและหุบปากไว้ ฉันไม่อยากให้ใครก็ตามไปรบกวนคุณเฉิน”

ทุกคนรีบทำตามที่จินฝูเซิ่งสั่งและเงียบไว้

สองชั่วโมงต่อมา ดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาตามแนวเส้นขอบฟ้า และเสียงแตรเรือก็ดังขึ้น พวกเขาใกล้จะเทียบท่าแล้ว

กู่เวิ่นเทียนและซูเหวินจงเป็นสองคนแรกที่ตื่นขึ้นมา เมื่อพวกเขาเดินออกมาที่ทางเดิน ก็ต้องแปลกใจที่เห็นจินฝูเซิ่งและคนอื่นนั่งคุกเข่าอยู่หน้าห้องเฉินผิง

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ? คุณจิน” กู่เวิ่นเทียนถาม

“สวัสดีครับ คุณกู่ ผมทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยไปกับคุณเฉิน ดังนั้น…” เสียงของจินฝูเซิ่งขาดหายไปด้วยความสำนึกผิด

“คุณไปทำอะไรเข้าล่ะ? ไม่เอาน่า อย่ามัวแต่คุกเข่าอยู่อย่างนี้สิ!”