ตอนที่ 1689 หุบเขาอัคคี

ในที่สุดหูหม่าซือก็กลายร่างเป็นคนที่ดูเหมือนเฉินผิงเปี๊ยบ

เฉินผิงอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

“วะ ว้าว คุณดูเหมือนผมเปี๊ยบเลย เช่นนี้ก็หมายความว่าคุณสามารถเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นใครก็ได้แล้วก็ทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำได้เลยใช่ไหมเนี่ย?” เขาเอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ผมยังไม่แข็งแกร่งพอหรอก ดังนั้นเคล็ดวิชาแปลงร่างเช่นนี้จึงคงอยู่ได้อย่างมากก็ครึ่งชั่วโมง” หูหม่าซือตอบ

เมื่อพูดจบ เขาก็กลับคืนสู่ตัวตนเดิมของตนเอง มีลำแสงปรากฎขึ้นอีกวูบหนึ่งและคนที่เป็นร่างแปลงก็ก้าวออกมาจากด้านหลังของเขา

“แต่ผมก็สามารถคงสภาพเคล็ดวิชาแปลงร่างเช่นนี้ได้ตั้งแต่สามสิบนาทีไปจนถึงหนึ่งชั่วโมง!” หูหม่าซือพูดต่อไปอีก

เมื่อเขาสังเกตเห็นร่างเงาของตัวเอง เขาก็ผงกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูเหมือนเขาจะพอใจกับมันมากทีเดียว

เฉินผิงรู้สึกตกตะลึงสุดขีดเมื่อได้เห็นหูหม่าซือสองคนมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

ความอยากรู้กระตุ้นให้เขาก้าวเข้ามาหยิกแล้วตบๆ แก้มของร่างเงา

“เฮ้ คุณโรคจิตรึไงกัน? ทำไมคุณถึงมาหยิกแก้มของผมเล่า?” หูหม่าซือปีดมือของเขาออกไป

“นะ... นี่เป็นของจริง มันไม่ใช่คาถาลวงตา...” เฉินผิงสามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของร่างเงา

“แน่นอนอยู่แล้วสิ! ถ้าหากเป็นคาถาลวงตาก็คงไม่เรียกกันว่าเคล็ดวิชาแปลงร่างหรอก แต่ร่างเงาเช่นนี้มีพลังเพียงครึ่งเดียวของผมเท่านั้นเอง ลองคิดดูสิว่าหากมันมีพลังพอๆ กับผมแล้วมันจะน่าเหลือเชื่อสักขนาดไหนกัน!” หูหม่าซือถอนหายใจและละทิ้งร่างเงาของตัวเองไป

ถ้าหากร่างเงามีพลัง พอๆ กับเขา ก็หมายความว่าเขามีพลังถึงสองเท่าเลยเชียวนะ

“แค่นี้ก็น่าเหลือเชื่อมากพอแล้วล่ะ!” เฉินผิงเอ่ยชื่นชม

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าคาถาเวทย์ทรงพลังขนาดไหน ขณะที่วิชากระบี่เทพเจ้าเก้าเงาของเขาสามารถสร้างร่างเงาได้หลายๆ ร่าง แต่พวกมันก็เป็นแค่ผลผลิตของคาถาลวงตาและไม่ใช่ของจริง

ถ้าหากเขาได้ครอบครองเวทย์แปลงร่าง เขาก็จะสามารถสร้างร่างเงาเพื่อช่วยให้เขาหลบหนีจากสถานการณ์คับขันได้ ช่างเป็นเครื่องมืออันสมบูรณ์แบบในการหลบหนีเสียจริงเชียว!

เฉินผิงพลันรู้สึกเสียใจที่ถ่ายทอดคาถาเวทย์ให้แก่หูหม่าซือขึ้นมาทันที

“ทำไมรึ? คุณเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองงั้นเหรอ?” หูหม่าซือเอ่ยถามพลางหยักยกมุมปากเป็นรอยยิ้มจางๆ

“ทำไมผมต้องเสียใจด้วยล่ะ? ในเมื่อคุณให้สัญญาว่าจะช่วยผมตามหาหญ้าป๋ายมู้ ไปกันเดี๋ยวเลยเถอะ!” เฉินผิงย้ำเตือนให้หูหม่าซือนึกถึงคำและเรียกร้องให้เขาตอบแทน

“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่ลืมสัญญาของตัวเองแน่ ไปกันเถอะ!”