ตอนที่ 2038 สังหารหมู่

ศาลเจ้าแห่งอื่นๆ เริ่มที่จะกดดันฟุมิโอะ แม้ว่าตระกูลวาตานาเบะจะเป็นตระกูลใหญ่ที่มีสถานะสูงส่งในซีจิง ทว่ายังคงเป็นเรื่องยากที่ฟุมิโอะจะต้านทานแรงกดดันของศาลเจ้าหลายๆ แห่งได้

“นายท่าน การก่อสร้างศาลเจ้าของพวกเราถูกขัดขวาง ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าผู้ศรัทธาเป็นจำนวนมากของพวกเราก็ยังถูกหลอกให้ไปอธิษฐานที่ศาลเจ้าแห่งอื่นด้วย”

ฟุมิโอะราวกับเด็กที่ทำผิดจึงก้มหน้าและรายงานความคืบหน้าล่าสุด

เฉินผิงวางแผนที่จะกลับไปยังต้าซย่าไว้แต่แรกแล้ว อย่างไรเสียอาสึกะก็ตายไปแล้ว ไม่มีใครในต่าวกั๋วจะสร้างความเดือดร้อนให้แก่เขาที่ต้าซย่าอีกต่อไปแล้ว

ประกอบกับเขาได้ทำลายศาลเจ้าเซนกุทั้งยังได้รับการนับถือในฐานะเทพเจ้าองค์หนึ่งอีกด้วย

แต่กระนั้นเมื่อเห็นสถานการณ์ในยามนี้ เขาก็ตัดสินใจที่จะอยู่ในต่าวกั๋วอีกสักระยะหนึ่ง

เฉินผิงรู้สึกว่าการดูดพลังของโทโยโทมิทำให้การเลื่อนระดับพลังรวดเร็วและง่ายกว่าการฝึกบำเพ็ญฌานอยู่มากนัก

ในเมื่อคนที่ถูกเขาดูดจนแห้งเป็นชาวต่าวกั๋ว เขาจึงไม่รู้สึกผิดเพราะการกระทำของตนเองแต่อย่างใด

“ฟุมิโอะ มีศาลเจ้าอยู่ในต่าวกั๋วมากแค่ไหนงั้นเหรอครับ?” เฉินผิงถามขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน

ฟุมิโอะตกตะลึงกับคำถามแล้วรีบร้อนตอบว่า “นายท่าน มีศาลเจ้าสี่แห่งอยู่ในต่าวกั๋ว นอกเหนือไปจากศาลเจ้าเซนกุที่คุณกำจัดไปแล้ว ก็ยังมีศาลเจ้าชิมาสะ ศาลเจ้ามาเอดะและศาลเจ้าอิอิ เทพเจ้าที่ศาลเจ้าทั้งสามแห่งเคารพสักการะล้วนแล้วแต่เป็นเทพสงครามเมื่อหลายศตวรรษก่อน”

ขณะที่ฟุมิโอะรอคำสั่งของเฉินผิง เขาก็เงยหน้ามองอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ เขารู้ว่าเฉินผิงคงไม่ถามหารายละเอียดพวกนี้โดยไร้สาเหตุแน่

“เฉินผิง คุณคิดจะกำจัดศาลเจ้าแห่งอื่นๆ ด้วยงั้นเหรอ?”

หูหม่าซือเข้าใจเจตนาของเฉินผิงอย่างทะลุปรุโปร่ง

เฉินผิงผงกศีรษะ “ถูกต้องแล้วล่ะ ผมอยากให้ต่าวกั๋วนับถือเทพเจ้าเพียงองค์เดียว และนั่นก็คือผมเอง”

นอกจากชาวต่าวกั๋วจะต้องเคารพนับถือเขา แต่หลักๆ แล้วเฉินผิงต้องการที่จะกลืนกินพลังของเทพเจ้าอื่นๆ เสียมากกว่า

ถ้าหากเขาดูดพลังทั้งหมดจากเทพเจ้าอีกสามองค์ พลังความสามารถของเขาก็น่าจะเลื่อนขึ้นสู่ระดับต่อไปได้

“นายท่าน ขืนคุณกำจัดเทพเจ้าอีกสามองค์ล่ะก็ อาจจะดึงดูดความสนใจของเบื้องบนและก่อให้เกิดความโกลาหลเอาได้นะ” ฟุมิโอะบอก

“งั้นถ้าหากผมได้รับความสนใจจะเป็นยังไงล่ะ? ถ้าหากพวกมันไม่ยินดี ผมก็สามารถสังหารพวกมันแล้วขึ้นแทนที่พวกมันเลยก็ย่อมได้” เขากล่าวอย่างไม่แยแสพลางยิ้มเย็นชา