ตอนที่ 2088 ลงเรือลำเดียวกัน

ถึงแม้ต้าเหนิงจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่หนิงจื้อรู้ว่าเขาไม่สามารถต่อรองอะไรได้

เขารู้ว่าหากเขาปฏิเสธจะเกิดอะไรขึ้น

มันจะแย่ยิ่งกว่าการตายเสียอีก

หนิงจื้อมองขึ้นไปที่ประตูนรกขณะที่หูของเขาฟังเสียงโหยหวนที่ดังมาจากด้านใน ทว่าเขาทำได้เพียงแต่กัดฟันตอบไป “ผมยอมรับ...”

“ยอดเยี่ยม ฉันจะรอแกกลับมาจากประตูนรก ไปได้แล้ว...” ต้าเหนิงกล่าวพร้อมโบกมือ

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกขาอ่อนตอนที่เขายืนขึ้น แต่ว่าหนิงจื้อก็เดินไปเข้าไปในประตูนรกอยู่ดี

ประตูค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับร่างของเขาที่หายเข้าไปด้านใน แสงดับไปและคนในชุดม่วงทั้งเจ็ดก็เก็บลูกบอลทองดำในมือของพวกเขา

ฑูตมารมองไปที่ประตูนรกที่กำลังหายไป เหงื่อเย็นๆไหลลงจากหน้าผากของเขา

“เฉินผิงเข้าไปในอาณาจักรลับหรือยัง?” ต้าเหนิงถามเขา

“ครับ เขาเข้าไปแล้ว ผมปิดทางเข้าอาณาจักรลับเรียบร้อย ถ้าเราไม่เปิดมัน เขาก็จะไม่มีทางออกมาได้” ฑูตมารรีบตอบด้วยความเคารพ

“ดีมาก ให้เขาอยู่ในนั้นไป ไม่ต้องไปสนใจเขาอีกแล้ว” ต้าเหนิงสั่งพร้อมกับพยักหน้า

ทว่าฑูตมารดูจะสงสัยอะไรอยู่ “เราจะไม่ส่งใครไปฆ่าเฉินผิงเหรอครับท่านต้าเหนิง? ใช้หนึ่งอาณาจักรลับของเราในการขังเขาไว้ข้างในมันจะไม่สิ้นเปลืองเปล่าๆ หรือครับ?”

เขาไม่เข้าใจ การจะฆ่าเฉินผิงมันง่ายมากสำหรับพวกเราในเมื่อเขาเข้าไปในอาณาจักรลับของเราแล้ว ทำไมเราจะต้องขังเขาไว้ข้างในด้วย?

อย่างไรเสีย ทรัพยากรในทุกอาณาจักรลับนั้นมีค่าสำหรับสำนักใจทมิฬมาก

ดังนั้นการใช้อาณาจักรลับอาณาจักรหนึ่งในการขังเฉินผิงไว้มันทำให้เขาไม่เข้าใจเลย