ตอนที่ 2199 หมู่บ้านอมตะ

ทันใดนั้นทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เปิดออก เผยให้เห็นหมู่บ้านที่มีลำธารและทิวเขาสูง

เมื่อเห็นเช่นนั้น หรุ่ยเอ๋อร์ก็ดีใจเป็นอย่างมาก

“ในที่สุดเราก็ออกจากป่าทึบได้ ฉันคงจะหายใจไม่ออกถ้าเรายังออกมาไม่ได้ ว่าแต่มันแปลกมากที่มีหมู่บ้านอยู่ในเทือกเขานี้” เธอกล่าวกับเฉินผิง

เฉินผิงขมวดคิ้วและพิจารณาทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า

“เราเดินกันมาตั้งนาน ใบหน้าของฉันก็เต็มไปด้วยเหงื่อ นี่เป็นเวลาที่เหมาะที่สุดที่ฉันจะล้างหน้าสักหน่อย”

เมื่อมองเห็นลำธารใส หรุ่ยเอ๋อร์ก็กำลังจะวิ่งเข้าไป

แต่ในขณะนั้น เฉินผิงกลับคว้าตัวเธอไว้ “อย่าไปตรงนั้นนะ”

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" เธอถาม

“ผมรู้สึกมีอะไรบางอย่างผิดปกติที่นี่” เขาพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว

"ผิดปกติ? อะไรผิดปกติเหรอ?” หรุ่ยเอ๋อร์กวาดตามองรอบๆ ตัวเธออย่างระมัดระวัง แต่ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ

นอกจากนี้ ที่ข้างลำธารไม่ไกล มีชายชราคนหนึ่งกำลังนั่งสูบยาอยู่บนโขดหิน โดยมีเด็กอยู่ข้างๆ

ชายชราคนนั้นคือเหลาหลิ่ว และเด็กที่อยู่ข้างๆ เขาก็เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

“ผมไม่สามารถบอกได้หรอกนะ แต่ผมเองก็ไม่สามารถสลัดความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่างผิดปกติออกไปได้เช่นกัน”

เฉินผิงยังไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นเพียงอาณาจักรลวงตา

นั่นเป็นข้อพิสูจน์ถึงระดับความล้ำลึกในศาสตร์เวทย์ของเหลาหลิ่ว

“เราจะรู้ว่ามีปัญหาหรือไม่ก็ต่อเมื่อเราเดินเข้าไปถาม”

หรุ่ยเอ๋อร์พูดขณะที่เธอเข้าไปใกล้ชายชราและเด็กๆ

เฉินผิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามเธอเพื่อสอบถามเพิ่มเติม