ตอนที่ 2297 ตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

หลิวฉางที่ยืนอยู่ข้างพวกเขากัดฟันด้วยความเดือดดาล

แม้เฉินผิงจะเคยช่วยชีวิตหานฉิงเอ๋อร์มาก่อน แต่เธอก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลย

เฉินผิงกับหานฉิงเอ๋อร์ไม่ได้สนิทกันด้วยซ้ำ ในขณะที่หานฉิงเอ๋อร์และหลิวฉางเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก

เพราะอย่างนั้น หลิวฉางจึงไม่เข้าใจการกระทำของหานฉิงเอ๋อร์เอาเสียเลย

เวลาห้านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

เฉินผิงไม่ปรากฏตัว

เก๋อชางเซิงถอนหายใจ ทันใดนั้นเขาก็ดูแก่ขึ้นกว่าเดิมมากขณะที่เขานั่งลงบนม้านั่งหิน

ประกายหายไปจากดวงตาของหานฉิงเอ๋อร์ และสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า

แม้แต่เก๋อหยู่หานและโหวเจิ้นก็ยังหมดกำลังใจและรู้สึกแย่แทนเฉินผิง

“เอาล่ะ หมดเวลาแล้ว”

อวี๋เชียนยืนขึ้นและกวาดสายตามองฝูงชน จากนั้นเขาก็ป่าวประกาศ “ผมขอประกาศเริ่มการประลอง ณ บัดนี้”

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขากล่าวเปิดการประลอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนยอดหอระฆัง

“เฉินผิงโผล่ออกมาแล้ว!” มีคนตะโกนขึ้น

สายตาของทุกคนหันไปทางหอระฆังทันที

พวกเขาเห็นร่างของเฉินผิงค่อยๆ ปรากฏขึ้น โดยไม่มีอาการบาดเจ็บหรือคราบเลือดบนตัวเขาเลย และดูเหมือนว่าเขาจะยังครบสามสิบสอง

“เฉินผิง!” หานฉิงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเธอเห็นเฉินผิง

เธอดีใจจนน้ำตาไหลอาบแก้ม

หลิวฉางที่ยืนข้างๆ หานฉิงเอ๋อร์ตัวสั่นด้วยความโกรธพลางกำหมัดแน่น

ในขณะเดียวกันที่บนเวทียกสูง หานฟู่เซิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกสาวออกอาการตื่นเต้น

เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างหานฉิงเอ๋อร์กับเฉินผิง