ตอนที่ 2486 ประนีประนอม

ในขณะที่จงหลี่ต่อสู้กับสมาชิกของสำนักใจทมิฬ

พลังของเธอเหนือกว่าลิ่วล้อพวกนั้นในสำนักมากเหลือล้น

“แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นงั้นรึ?” เฉินผิงยิ้มเยาะพลางจ้องมองทูตมาร

“เฉินผิง แกมาทำอะไรที่สำนักใจทมิฬกันแน่? จิตมารโหมวหลิงกับหนิงจื้อไม่อยู่หรอก แกแค่จะมาฆ่าพวกเรางั้นเหรอ? แกก็น่าจะรู้ว่าพวกเราแทบไม่มีความสำคัญอะไรกับสำนักเลย” ทูตมารบอกเฉินผิง

“ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะมาฆ่าแกหรอก ถ้าแกพาฉันไปที่คุกใต้ดินของแกเดี๋ยวนี้ล่ะก็ฉันจะยอมไว้ชีวิตแกก็ได้” เฉินผิงตอบ

“ไปที่คุกใต้ดินงั้นเหรอ? แกจะไปทำอะไรที่คุกใต้ดิน?” ทูตมารประหลาดใจกับข้อเรียกร้องของเฉินผิง

“นั่นไม่ใช่เรื่องของแก แค่พาฉันไปที่นั่นก็พอ!” เฉินผิงตะคอกใส่อย่างชักจะหมดความอดทน

“ต่อให้แกฆ่าฉันก็ไม่มีทางพาแกไปที่นั่นหรอก!” ทูตมารตอบพลางรู้อยู่เต็มอกถึงผลร้ายแรงที่เขาจะต้องเผชิญหากพาเฉินผิงไปที่คุกใต้ดิน

ทูตมารล่วงรู้ถึงกำลังความสามารถของต้าเหนิงดีเกินไป เขาจึงเข้าใจว่าการให้ความช่วยเหลือเฉินผิงรังแต่จะนำไปสู่ชะตากรรมที่อยู่ไม่สู้ตาย

“มันไม่ใช่เรื่องที่แกจะตัดสินใจได้” หลังจากพูดจบ เฉินผิงก็ปลดปล่อยรัศมีพลังสว่างโชติช่วงที่ทะลุผ่านร่างของทูตมาร ทำให้เขาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

ทันใดนั้นเปลวเพลิงก็ดูเหมือนจะลุกไหม้อยู่ภายในตัวทูตมาร ราวกับว่าอวัยวะของเขากำลังจะไหม้เกรียมเพราะเพลิงที่กำลังแผดเผา

ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ทูตมารขยับตัวไม่ได้หรือส่งเสียงไม่ออกเลยสักคำ เพราะต้องฝืนทนความทรมานของเปลวเพลิงที่กำลังเผาจนไหม้เกรียม

เม็ดเหงื่อผุดซึมบนหน้าผากของทูตมาร ขณะที่ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

เขาจ้องมองเฉินผิงด้วยความไม่อยากเชื่อ เพราะไม่เข้าใจว่าพลังของเฉินผิงแซงหน้าตนไปมากถึงเพียงนั้นในชั่วเวลาเพียงไม่กี่เดือนได้ยังไงกัน

เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินผิง เขาพบว่าตนเองช่างไร้ทางสู้และไม่สามารถตอบโต้ในรูปแบบใดๆ ได้เลย ตรงกันข้ามกับเมื่อสองสามเดือนก่อนที่เขาไม่เห็นเฉินผิงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

เฉินผิงเพียงแค่ดีดนิ้ว ลำแสงก็พลันปะทะใส่ลูกกระเดือกของทูตมารทำให้เขาส่งเสียงได้อีกครั้ง