ตอนที่ 2828 แล้วพวกเราจะได้เห็นกัน

เมื่อเมิ่งเหอได้เห็นยาหนิงเสิ่นของเฉินผิงเปล่งแสงเจิดจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ก็ให้รู้สึกตื่นตระหนก

เขารวบรวมพลังทั้งหมดแล้วปลดปล่อยปราณสัมผัสของตัวเองเพื่อช่วยให้ยาหนิงเสิ่นของตนซึมซับมันเข้าไป แต่เขาก็ยังไม่สามารถไล่ตามความเร็วของเฉินผิงได้ทัน

ทันใดนั้นแววตาของเมิ่งเหอก็ทวีความเยียบเย็น จากนั้นเขาดีดนิ้วเบาๆ แล้วปลดปล่อยรัศมีพลังจางๆ ออกมารอบตัว

เนื่องจากเฉินผิงยืนอยู่ใกล้กับเมิ่งเหอที่สุด เขาจึงตรวจพบพลังดังกล่าวได้ทันที

มีพลังดูดสายหนึ่งที่เอาแต่ดูดปราณสัมผัสของเฉินผิงไป

เฉินผิงยิ้มเยาะเมื่อลำแสงสีทองผุดขึ้นมาภายในทะเลจิตสำนึกของเขา รัศมีพลังของเมิ่งเหอหายวับไปแทบจะในทันทีราวกับหนูเห็นแมว

ถึงแม้ว่าลูกไม้ของเมิ่งเหอจะไม่สามารถทำร้ายเฉินผิงได้ แต่นักกลั่นยาคนอื่นๆ กลับไม่โชคดีเช่นนั้น

เมื่อพวกเขารู้ว่าปราณสัมผัสเหือดแห้งไปอย่างรวดเร็วก็พากันตื่นตระหนก แต่ก็ไม่มีทางที่จะหยุดสิ่งที่เกิดขึ้นได้

หลังจากเมิ่งเหอดูดปราณสัมผัสของคนอื่นๆ เสร็จแล้ว ยาหนิงเสิ่นของเขาก็เริ่มส่องประกายเจิดจ้าเช่นเดียวกัน

ตู้ม ! ตู้ม ! ตู้ม !

ทันใดนั้นยาหนิงเสิ่นของนักกลั่นยาสามในห้าคนก็ระเบิดออก จากนั้นปราณสัมผัสของพวกเขาก็สลายไปทันที

มีเพียงยาหนิงเสิ่นของเฉินผิงกับเมิ่งเหอที่ยังคงเปล่งประกายเจิดจ้า

เมื่อหมดเวลาลง เฉินผิงกับเมิ่งเหอก็ถือยาหนิงเสิ่นของตนเองเอาไว้ตามลำดับ

ลักษณะปรากฏและเนื้อสัมผัสของยาหนิงเสิ่นดูไม่ค่อยแตกต่างเท่าไหร่นัก ดังนั้นหนทางเดียวคือเปรียบเทียบพวกมันด้วยปราณสัมผัสที่อยู่ข้างในยาหนิงเสิ่นดังกล่าว

“ต่อให้แกใช้ลูกไม้สกปรกก็ไม่มีทางชนะได้หรอก!” เฉินผิงกล่าวขึ้น

“งั้นเหรอ? แล้วพวกเราจะได้เห็นกัน...” เมิ่งตอบพลางยิ้มมีเลศนัย

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดปราณสัมผัสของเฉินผิงยังคงแกร่งกล้าทั้งๆ ที่เกิดความเสียหายแก่ทะเลจิตสำนึกไปแล้วก็ตามที แต่เมิ่งเหอก็มีแผนสำรองเอาไว้แล้ว

คณะผู้ตัดสินอาวุโสจากสำนักประตูตันหยางล้วนแล้วแต่ถูกวางยาพิษเช่นกัน ดังนั้นไม่นานพวกเขาก็ไม่สามารถครุ่นคิดให้แจ่มกระจ่างได้