ตอนที่ 2965 เหมือน

“ผู้อาวุโส พวกเราอยู่ที่ไหนกันแน่? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?” เฉินผิงถามไปพลางกินอาหารไปพลาง

“เจ้ากำลังจะมุ่งหน้าไปที่ไหนงั้นรึ?” ผู้เฒ่าถามกลับบ้าง

“พวกเรากำลังค้นหาสมบัติของชนเผ่ากายาบรรพกาล แต่หลังจากเข้ามาในขุมสมบัติ ก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ใช่ดินแดนอุดรวิทูรหรือเปล่า? สภาพแวดล้อมที่นี่ข่างต่างไปจากดินแดนอุดรวิทูรโดยสิ้นเชิง!” เฉินผิงพูดตามตรง

“เจ้ากำลังค้นหาสมบัติของผู้ฝึกบำเพ็ญกายาบรรพกาลอยู่งั้นเหรอ?” ผู้เฒ่ายิ้มมีเลศนัยแล้วยื่นมือออกมา “เอาล่ะ มอบของมาซะ”

“ของ? ของอะไรงั้นเหรอ?” เฉินผิงถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน

“แน่นอนว่าข้าย่อมหมายถึงกุญแจขุมสมบัติน่ะสิ เมื่อไม่มีกุญแจตัวจริง เจ้าก็จะได้ไม่ต้องอยู่ที่นี่อีกยังไงล่ะ” ผู้เฒ่าตอบพลางยิ้มแน่วแน่

เฉินผิงรู้สึกตกตะลึง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อพลางมองผู้เฒ่าที่อยู่ตรงหน้า ความกังวลใจและไม่สบายใจปั่นป่วนอยู่ภายในใจพลางเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ผู้อาวุโส คุณเป็นใครกันแน่?”

เขาพบว่าตนเองรู้สึกสับสนงุนงง ไม่อาจเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่เบื้องหลังคำพูดของผู้เฒ่าได้ สิ่งที่ทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าก็คือดูเหมือนว่าผู้เฒ่าจะรู้เรื่องที่เขามีกุญแจขุมสมบัติ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้ามาตามหาสมบัติของข้า แต่กลับถามว่าข้าเป็นใครงั้นรึ ช่างน่าขันสิ้นดี!” ผู้อาวุโสหัวเราะลั่น

“หรือว่าคุณ... จะเป็นผู้อาวุโสของชนเผ่ากายาบรรพกาล?” เฉินผิงถามด้วยความประหลาดใจพลางจ้องมองมาที่ผู้เฒ่า

ผู้เฒ่าไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขายื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “มอบกุญแจมาให้ฉันซะ...”

เฉินผิงมองผู้อาวุโส จากนั้นก็หยิบกุญแจขุมสมบัติออกมามอบให้

ฝ่ายหลังถือตรามรกตพลางยิ้มจางๆ

“ชั้นวางตำราพวกนี้มีเคล็ดวิชาของชนเผ่ากายาบรรพกาลพร้อมสมบัติบางชิ้น เจ้าอยากได้อะไรก็ช่วยตัวเองแล้วกัน” ผู้เฒ่ากล่าวพลางชี้ไปยังชั้นวางตำรา

“เอ่อ...” เฉินผิงไม่คาดคิดเลยว่าจะได้สมบัติของชนเผ่ากายาบรรพกาลมาง่ายๆ เช่นนี้

แบบนี้ไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง ?