ตอนที่ 3083 เย่เฟิงชิง

“เขากินหัวใจของเด็กด้วยอย่างนั้นเหรอ? เป็นไปได้มั้ยว่าชายชราคนนั้นจะเป็นสัตว์อสูรที่แปลงกายมาหรือเป็นผู้ฝึกวิชามาร?” เกาฉี่หลานถามด้วยความตกใจทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

จะไม่ว่าเหตุผลใด การกระทำดังกล่าวนั้นน่ากลัวเกินไป ไม่มีมนุษย์ผู้ฝึกบำเพ็ญฌานคนใดที่จะทำเช่นนั้น

โจวไท่ส่ายศีรษะ “ผมเองก็ไม่แน่ใจ ไม่มีใครรู้ว่าชายคนนั้นเป็นเผ่ามารหรือไม่ รัศมีของเขานั้นแปลกประหลาดมาก”

“แปลกประหลาด?” เฉินผิงถึงกับผงะ

เขาไม่เข้าใจว่ารัศมีของใครคนหนึ่งจะมีความแปลกประหลาดได้อย่างไร

โจวไท่อธิบายว่า “ผู้อาวุโสปีศาจโหมวซานผู้นี้มีรัศมีที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา พลังที่คุณสัมผัสได้จากเขาในวันนี้จะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในวันพรุ่งนี้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินผิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วจริงเหรอเนี่ย? เรื่องแบบนี้สามารถเกิดขึ้นได้จริงๆ เหรอ?

ทุกคนย่อมมีรัศมีที่เป็นเอกลักษณ์ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่คุ้นเคย ต่อให้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะถูกผ้าคลุมหน้าไว้แต่มันก็ยังสามารถแยกแยะตัวตนของพวกเขาได้ด้วยการตรวจสอบรัศมีของพวกเขา ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้จงใจปกปิดหรือเปลี่ยนแปลงมัน

แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกแยะตัวตนของใครคนหนึ่งด้วยรัศมีของพวกเขา หากพวกเขาสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ตามต้องการ

หรือว่า ผู้ชายคนนี้จะเป็นเหมือน กับ ฉัน ที่มีรัศมีของเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกัน ถึง สามเผ่าพันธุ์ อยู่ ในร่างกายของเขา ? ขณะที่เฉินผิงกำลังครุ่นคิด ผู้อาวุโสปีศาจโหมวซานก็ร่อนลงบนหลังของเต่าศักดิ์สิทธิ์แล้ว

“ที่รัก เรามาขี่รถเล่นกันดีกว่า” ผู้อาวุโสปีศาจโหมวซานนั่งขัดสมาธิบนหลังเต่าศักดิ์สิทธิ์ด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลาย

อย่างไรก็ตาม เจ้าเต่าศักดิ์สิทธิ์กลับร้องคำรามและพุ่งไปข้างหน้า มันเหวี่ยงตัวไปรอบๆ เพื่อพยายามไล่ผู้อาวุโสปีศาจโหมวซานให้ออกจากกระดองของมัน

ถึงกระนั้น ผู้อาวุโสปีศาจโหมวซานยังคงนั่งนิ่งราวกับว่าเขาติดอยู่กับกระดองเต่า

เจ้าเต่าศักดิ์สิทธิ์พยายามดิ้นรนเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมง มันเริ่มเคลื่อนไหวช้าลงทีละน้อย แต่ก็ยังไม่สามารถสลัดผู้อาวุโสปีศาจโหมวซานออกจากหลังของมันได้

แม้จะเหนื่อยล้า แต่เต่าศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่มีท่าทียอมแพ้และพยายามดิ้นรนต่อไป

ทันใดนั้นเอง ก็มีแสงสีขาวจางๆ เล็ดลอดออกมาจากผู้อาวุโสปีศาจโหมวซาน แสงสีขาวนวลนั้นดูงดงามราวกับแสงแรกแห่งรุ่งอรุณที่อบอุ่นและอ่อนโยน