ตอนที่ 3764 กังขาในตัวเอง

หลังจากผ่านไปชั่วระยะหนึ่ง ลำแสงเจิดจ้าก็ค่อยๆ จางไป เมฆบนท้องฟ้ากระจายตัวและแม้แต่แสงจันทร์ก็สลัวลง

ดูเหมือนเฉินผิงจะดูดแสงเข้าไปหมดจนมันเลือนหายไป

จากนั้นเฉินผิงก็ค่อยๆ ลอยลงไปที่พื้น เขาลืมตาช้าๆ

เขายังคงเป็นผู้ทุกข์ยากระดับสาม อย่างไรก็ตาม รัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวเขาน่าอัศจรรย์มาก

เมื่อเฉินผิงกวาดสายตาไปที่ปิงลู่และคนอื่นๆ เหล่าธิดาเทพก็อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงกับพื้น

พวกเธอรู้สึกราวกับว่าไม่ได้ยืนอยู่ต่อหน้าเฉินผิง แต่อยู่ต่อหน้าเจ้าแห่งจักรวาลที่กดดันให้ต้องคุกเข่าลง

แม้แต่เจ้าตำหนักยังสั่นเทา เธอหวั่นเกรงสายตาแข็งกร้าวของเฉินผิง

เมื่อตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ เฉินผิงจึงควบคุมรัศมีแรงกล้าของเขาอย่างรวดเร็ว และมองไปทางปิงลู่และคนอื่นๆ โดยรู้สึกอายเล็กน้อย

“ลุกขึ้นเถอะทุกคน พวกเราต่างเท่าเทียม ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าหรอก” เฉินผิงรีบบอก

ปิงลู่และคนอื่นๆ ก็รู้สึกอับอายเช่นกัน พวกเธอรู้สึกอย่างกับว่าถูกคนอื่นควบคุมเมื่อร่างกายบังคับให้คุกเข่าลงโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ทุกคน กลับไปได้แล้วและทบทวนสิ่งที่ฉันบอกด้วย”

เจ้าตำหนักโบกมือให้ศิษย์ทุกคนของตำหนักก่วงหานออกไป

หลังจากที่ศิษย์ไปแล้ว เจ้าตำหนักก็เหลือบมองที่เฉินผิง ดวงตาของเธอเผยให้เห็นความอิจฉา

“คุณเฉิน ยินดีด้วยที่เข้าถึงจุติเวลาได้แล้ว คุณควรจะรู้ว่ามันเป็นจุติที่เข้าใจได้ยากที่สุด” เจ้าตำหนักกล่าว

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคำแนะนำของคุณ เจ้าตำหนัก ไม่อย่างนั้นผมคงทำไม่ได้” เฉินผิงรีบกล่าว

แม้ว่าความเข้าใจเรื่องจุติเวลาของเขาไม่ได้มาจากเจ้าตำหนักเสียทีเดียว แต่เฉินผิงก็ยังรู้สึกขอบคุณที่เธอแบ่งปันความรู้ให้อย่างไม่เห็นแก่ตัว