ตอนที่ 4125 การกระทำสำคัญกว่าคำพูด

เมื่อได้ยินเสียงที่ประตู หลิ่วหรูเยี่ยนไม่ได้หันกลับไป แต่เธอกลับถามอย่างใจเย็น “เนี่ยเหิง คุณได้ถามไหมว่าเมื่อไหร่จะซ่อมอาคมเคลื่อนย้ายเสร็จ?”

“ผมยังไม่ได้ถาม คุณหลิ่วหรูเยี่ยน” เนี่ยเหิงกล่าว

“ทำไมคุณถึงไม่ถามล่ะ เราต้องอยู่ที่นี่เพราะอาคมเคลื่อนย้ายซ่อมไม่เสร็จสักทีงั้นเหรอ? คุณกลายเป้นคนพึ่งพาไม่ได้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลิ่วหรูเยี่ยนดูอารมณ์เสียเล็กน้อย

“คุณหลิ่วหรูเยี่ยน ผมบังเอิญเจอคนรู้จักระหว่างทาง ก็เลยไม่ได้ถาม”

“คนรู้จักเหรอ?” หลิ่วหรูเยี่ยนชะงักชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อ “คุณมีคนรู้จักในแคว้นจงอวี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เนี่ยเหิงกล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “คุณหลิ่วหรูเยี่ยน คุณเองก็รู้จักคนนี้ด้วย”

“ฉันก็รู้จักเหมือนกันเหรอ ใครกัน?” หลิ่วหรูเยี่ยนถามด้วยความอยากรู้โดยไม่ได้หันกลับไป

“ผมเอง...” เฉินผิงพูด

เมื่อได้ยินเสียงของเฉินผิง หลิ่วหรูเยี่ยนก็ตกใจ ร่างกายของเธอสั่นเทา

เธอหันกลับไป และเมื่อเห็นเฉินผิงอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ น้ำตาก็เริ่มไหลอาบแก้ม

เฉินผิงก้าวไปข้างหน้า ดึงหลิ่วหรูเยี่ยนเข้ามาโอบกอดอย่างอ่อนโยน

หลิ่วหรูเยี่ยนซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเฉินผิงและร้องไห้ไม่หยุด ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

เมื่อเห็นอย่างนั้น เนี่ยเหิงก็ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เดินออกไปเงียบๆ และปิดประตูอย่างแผ่วเบา

เฉินผิงลูบผมของหลิ่วหรูเยี่ยนเบาๆ เพื่อปลอบเธอโดยไม่พูดอะไร

จากนั้นเขาก็อุ้มหลิ่วหรูเยี่ยนขึ้นมา แล้ววางเธอลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน