ตอนที่ 4498 ไม่มีเหตุผล

แม้จะคิดอย่างนั้น หวู่เลี่ยงก็ยังลงมือ เขารีบหยิบระฆังออกมาจากชุดคลุมของเขาและเริ่มตี

เสียงระฆังสร้างคลื่นเสียงที่โอบล้อมทุกคนที่อยู่ในบริเวณ

ตูม!

หลังจากนั้น เมื่อรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่ว คลื่นเสียงรอบข้างก็สลายไปทันที แม้แต่ระฆังในมือของหวู่เลี่ยงยังระเบิด

หวู่เลี่ยงกระอักเลือดออกมาเป็นสายราวกับน้ำพุ

“หนีไป!”

เมื่อเห็นอย่างนั้น องค์ชายเซียวก็คว้าตัวเฉินผิงและวิ่งออกไป

คนอื่นๆ ก็รีบวิ่งหนีเช่นกัน แม้แต่หวู่เลี่ยงก็ยังไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว แม้ว่าร่างกายของเขาจะบาดเจ็บก็ตาม

องค์ชายฉือมองดูฝูงชนที่ตื่นตระหนกวิ่งหนี แต่เขากลับหัวเราะและเริ่มเคี้ยวอมยิ้มในปาก

เมื่อกินอมยิ้มจนหมด องค์ชายฉือก็ตามฝูงชนไป

ทุกย่างก้าวที่องค์ชายฉือเดิน อาคารโดยรอบจะพังทลายเป็นเถ้าถ่าน ห้วงมิติทั้งหมดจะสั่นสะเทือน

ในขณะที่เฉินผิงถูกพาตัวหลบหนี เขาก็หันไปถามจ้าวมารสีชาด “จ้าวมาร เด็กคนนั้นเป็นใครกันแน่? ทำไมเขาถึงน่าเกรงขามขนาดนี้ แถมยังรู้จักเนตรส่องนภาของคุณด้วย”

ในขณะนั้น สีหน้าของจ้าวมารสีชาดก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดเขาก็พูดว่า “ไม่นึกว่าจะยังเหลือคนพวกนี้อยู่อีก...”

“ใคร? เจ้าเด็กนั่นเป็นใครกัน?”

เมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวมารสีชาด เฉินผิงก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

“ข้าขอถามเจ้าก่อน เจ้ารู้ไหมว่าในจักรวาลอันกว้างใหญ่แห่งนี้มีอยู่กี่เผ่าพันธุ์?”