ตอนที่ 4499 ความโอหัง

อย่างไรก็ตาม ตอนที่องค์ชายฉือลงมือเมื่อครู่นี้ได้คร่าชีวิตชาวนครหลวงไปเป็นอันมาก ต่อให้ไม่ถึงหมื่นคนก็น่าจะหลายพันคนแน่นอน

“เวรเอ๊ย... เจ้าเด็กนี่ชักจะทำเกินไปแล้ว...”

หวู่เลี่ยงเริ่มหมดหวัง เขารู้ว่าไม่มีโอกาสหนีรอด เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสู้เพื่อเอาชีวิตรอด

หวู่เลี่ยงปรบมือเข้าด้วยกัน ตราสัญลักษณ์ทั้งหกบนศีรษะของเขาเริ่มส่องประกาย ทันใดนั้นเสื้อคลุมสีทองที่เปล่งประกายแสงในอ้อมอกของเขาก็ปลิวออกมา

เสื้อคลุมลอยอยู่กลางอากาศ แผ่แสงอ่อนๆ ให้กระจายไปทั่ว ทันใดนั้นรูปปั้นทองคำสูงร้อยฟุตก็ปรากฏขึ้นจากเสื้อคลุม

รูปปั้นทองคำนั้นถือไม้เท้า ร่างของมันแผ่รัศมีสีทองออกมา

ตูม!

เมื่อใช้ไม้เท้าสีทองฟาดอย่างรวดเร็ว รูปปั้นสีทองก็ยิงแสงธรรมออกมานับพันสาย ปัดเป่ารัศมีอันน่าสะพรึงกลัวได้ในทันที

เมื่อเห็นหวู่เลี่ยงต้านการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้อย่างน่าประทับใจ ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ท่านนักพรตหวู่เลี่ยง พลังของท่านช่างน่าเกรงขาม...” อวี่เหวินเฉียงรีบกล่าวชม

“ท่านนักพรตหวู่เลี่ยง สมแล้วที่เป็นนักพรตระดับสูง ท่านใช้แสงธรรมได้ด้วย น่าประทับใจมาก!”

เสี่ยวเจียนเองก็กล่าวยกยอหวู่เลี่ยงเช่นกัน

ที่เขาสร้างอิทธิพลในเมืองชางหลงได้นั้นเป็นเพราะมีหวู่เลี่ยงอยู่เคียงข้างเขา

เมื่อได้รับคำชม หวู่เลี่ยงก็รู้สึกยินดีในทันที

เขาลืมไปแล้วว่าสภาพของเขาเป็นยังไงตอนที่ได้รับบาดเจ็บและกระอักเลือด

ในขณะที่ทุกคนกำลังกล่าวชม พวกเขาก็เห็นองค์ชายฉือเริ่มหัวเราะ เขาพึมพำเบาๆ “เจ้าแก่หัวโล้นนี่ตลกจริงๆ แถมยังบ้ายอยิ่งกว่าฉันเสียอีก!”

หลังจากที่พูดจบ รัศมีอันน่ากลัวก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันใด แสงธรรมของหวู่เลี่ยงหายไปทันที แม้แต่รูปปั้นทองคำสูงร้อยฟุตก็หายไปในพริบตา

เหลือเพียงแค่เสื้อคลุมที่ปลิวไสวในสายลม และทันใดนั้นเปลวไฟก็ปะทุขึ้น แผดเผาเสื้อคลุมจนมอดไหม้