ตอนที่ 5004 คาถาลวงตา

แม้จะปัดหอกยาวสองเล่มออกไปได้ แต่หนิวเหมิงกลับโดนโจมตีครั้งที่สามเข้าที่ไหล่ เลือดเปื้อนเกราะของเขาจนเป็นสีแดงเข้มตัดกับเหล็ก

“เฉินผิง!” หูหม่าซือตะโกนอย่างร้อนรน “อาคมนี้-”

“ก็แค่วิชาปลายแถว” เฉินผิงตอบพร้อมหัวเราะเย็นชาในขณะที่กระบี่พิฆาตมังกรส่งเสียงก้องกังวานเสนาะหู

เขาชูกระบี่ขึ้นฟ้า กระบี่สีทองเก้าเล่มปรากฎรอบตัวเขา “จงสลาย!”

ลำแสงกระบี่เก้าเล่มพุ่งออกมาเหมือนดาวตก ปะทะกับอาคมแสงสามเหลี่ยม ผู้อาวุโสชุดคลุมสีเทาทั้งสามอุทานพร้อมกันในขณะที่รอยร้าวเล็กๆ กระจายไปทั่ววงแหวนอาคมของพวกเขา

ดวงตาของเฉินผิงเป็นประกาย และเขาโจมตีครั้งที่สองโดยไม่ลังเล “จงฟาดฟัน!”

คมกระบี่พิฆาตมังกรขยายจนมีขนาดใหญ่ยักษ์ ฟันลงมาด้วยพลังมหาศาล ทำเอาวงแหวนอาคมสะเทือน

หัวหน้าผู้อาวุโสกระอักเลือดออกมาด้วยความตกตะลึง “เขาหาแกนกลางของอาคมเจอได้ยังไง”

“เพราะพวกแกมันโง่ยังไงล่ะ” เสียงของเฉินผิงดังขึ้นในขณะที่เขาปรากฎตัวที่ด้านบน

“เฉินผิง รับไป!” หนิวเหมิงที่แม้จะบาดเจ็บโยนกระจกสัมฤทธิ์ให้เฉินผิง

มันเป็นกระจกสัมฤทธิ์บานเดียวกับที่เขาเคยใช้ส่องดูในวงกตมาร

เฉินผิงรับไว้และหันพื้นผิวสะท้อนแสงไปทางผู้อาวุโสทั้งสาม สีหน้าตกใจของพวกเขาปรากฏขึ้นในกระจก

เฉินผิงพึมพำ “ถึงคราวของฉันบ้างแล้ว คาถาลวงตาแปรเปลี่ยนนิรันดร์!”

แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งออกมาจากกระจก บีบให้ผู้อาวุโสต้องหลับตา เมื่อลืมตาอีกครั้ง สนามรบก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยม่านหมอกไร้ขอบเขต มันลึกลับ ชวนสับสน ไร้ที่สิ้นสุด

คาถา ลวงตา ?

ผู้อาวุโสที่อยู่ทางซ้ายเยาะเย้ย “ก็แค่-” เสียงของเขาขาดหายไปเมื่อแขนขาวซีดยื่นออกมาจากหมอก ลากเขาที่กำลังกรีดร้องลงไปในเหว อีกสองคนแน่นิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

กลับมาที่ความเป็นจริง ผู้อาวุโสในชุดคลุมสีเทาทั้งสามยืนนิ่ง ตาเบิกกว้างและมองไม่เห็นอะไรเลย ความหวาดกลัว ความปรารถนาและความทรมานปรากฎบนสีหน้าของพวกเขา ไม้เท้าของพวกเขากระทบพื้น วงแหวนอาคมแสงแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนเศษแก้วเปราะบาง

“ไม่... อย่าเข้ามา!” หนึ่งในนั้นกรีดร้อง เขาคุกเข่าลงและกุมหัว มือโบกกลางอากาศราวกับคนบ้า “ข้าไม่ได้ฆ่าศิษย์พี่! อาจารย์ต่างหาก อาจารย์บังคับข้า!”