ตอนที่ 5192 สองทางเลือก

เลือดสาดกระเซ็นใส่เสื้อคลุมดำของผู้เฒ่า ศีรษะกลิ้งไปมา กลิ่นคาวเลือดมาก่อน จากนั้นก็ความโกรธเกรี้ยว “โอหังนัก!” เขาคำรามกึกก้อง เสียงตะโกนดังไปทั่วลาน รัศมีมารแผ่รอบตัวเขาอย่างรุนแรง ความมืดกระจายออกไปราวกับหมึก ลมพายุพัดกระหน่ำและอากาศเย็นยะเยือก

แสงสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากดวงตาของชายชรา ขณะที่เขาจ้องมองเฉินผิง ราวกับตั้งใจจะกลืนกินชายหนุ่มทั้งตัว “วังมารทมิฬไม่ใช่สนามเด็กเล่นของเด็กเหลือขอ” เขาขู่

เขาสะบัดมือในพริบตา ไม้เท้ากระดูกสีเขียวซีดปรากฏขึ้นในมือของเขา มงกุฎที่ประดับด้วยผลึกสีแดงเข้มสั่นไหว “จับเจ้าโง่นี่แล้วฉีกมันเป็นชิ้นๆ!”

องครักษ์ชุดดำทั้งสี่ผู้ถือหอกคำรามพร้อมกัน รัศมีขั้นเซียนโลการะดับหนึ่งพุ่งพล่านออกมาจากร่างของพวกเขา ขณะที่พุ่งทะยานเป็นหนึ่งเดียว ปลายหอกเปล่งประกายน้ำแข็งที่หมายจะแทงหัวใจของเฉินผิงในจังหวะเดียว

หูหม่าซือกำเครื่องรางไว้โดยสัญชาตญาณ หัวใจเต้นแรง ทั้งสี่คนนี้แข็งแกร่งกว่าชายชราที่เฉินผิงตัดแขนก่อนหน้านี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียนโลการะดับสองยังต้องถอยห่างจากการโจมตีประสานกันของพวกเขา

กระนั้นสีหน้าของเฉินผิงยังคงสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหวไม่ตื่นตระหนก ชั่วพริบตาก่อนที่หอกจะถึงตัว เขาก็เคลื่อนไหว ไม่มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เขาแค่ขยับ มีเพียงแสงวาบสีทองอร่าม แสงอรุณรุ่งที่สาดส่องความมืดมิดและหายไป

เสียงหอกทั้งสี่ประสานกันเป็นเสียงเดียว ชัดเจนและแม่นยำราวกับตัดผ่านปุยนุ่น

หูหม่าซือไม่เห็นเฉินผิงชักกระบี่ออกมา เขารับรู้เพียงแสงสีทองเลือนราง

วินาทีต่อมา หัวในหมวกเกราะทั้งสี่ก็หลุดร่วงราวผลไม้สุกงอม น้ำพุสีแดงสดพุ่งกระจายไปทั่วบันไดหยกสีขาวเบื้องหน้าตำหนัก ร่างไร้หัวของพวกเขาแกว่งไกวก่อนจะล้มลง หอกกระทบกับพื้นหินอ่อนเสียงดังเคร้ง