ตอนที่ 5217 ไล่ล่าไม่หยุดยั้ง

หนามแหลมคมสะบัดออกจากแส้พร้อมเสียงกรอบแกรบ แขนของหัวหน้าชาไปหมดเมื่อถูกแรงสะท้อนและแส้เกือบจะหลุดจากมือ “นี่มันพลังอะไรกัน?” เขาอุทานด้วยความตกใจ รู้สึกถึงพลังอำนาจล้นเหลือในรัศมีของเฉินผิงที่กดดันรัศมีมารของเขา

เฉินผิงที่เห็นความลังเลจึงโจมตี เขาพุ่งไปข้างหน้าราวกับศรหลุดออกจากสายธนู กระบี่พิฆาตมังกรแทงศัตรูใส่ผ้าคลุมหัวทางขวา ชายคนนั้นยกเถาวัลย์ที่บิดเบี้ยวขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ปราณดาบสีทองจะเฉือนเถาวัลย์จนขาดวิ่น

“ระวัง!” หัวหน้าตะโกนพลางดึงแส้กลับเพื่อปกป้องพวกพ้อง

ปากของเฉินผิงเผยรอยยิ้ม เขาหมุนตัวขณะฟาดฟัน แทนที่จะสังหาร กระบี่กลับฟันลงต่ำ ก่อให้เกิดแสงสีทองอร่าม ทำลายเถาวัลย์เบื้องล่างและพัดฝุ่นผงขึ้นสู่อากาศ

ภายใต้ม่านแสงจ้า เขาคว้าคอเสื้อหูหม่าซือแล้วกระโดดลงจากต้นไม้โบราณ ทะยานสู่เขาวงกตต้นไม้ลึกเข้าไปในป่า

"หนีได้ก็หนีไป!" คนที่ใช้แส้คำรามพลางกระโดดตามหลังไปติดๆ พรรคพวกอีกสองคนตามมา

การไล่ล่าสุดกำลังเริ่มต้นขึ้น เฉินผิงประคองสหาย หลบไปมาระหว่างพุ่มไม้และพุ่มไม้หนาม ศัตรูสามคนวิ่งตามหลัง รองเท้าส่งเสียงระรัว ไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อหนีไป

หูหม่าซือไอแต่เขายังไม่หมดหวัง รวบรวมเรี่ยวแรงดึงยันต์ออกจากเสื้อคลุม ทันใดนั้นก็ร่ายคาถาสายลม เขาแปะเครื่องรางลงบนตัวเฉินผิงหนึ่งแผ่น อีกหนึ่งแผ่นบนตัวเขาเอง ยันต์กระดาษสลายกลายเป็นลมเย็นพัดผ่านขาของพวกเขาและมอบความเร็วให้

"ไปเลยเฉินผิง!" เสียงตะโกนของหูหม่าซือดังก้องไปทั่วดงต้นสน

เฉินผิงยืดตัวตรง ปราณสูบฉีดไปทั่วเส้นเลือด เขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าผ่านหมู่กิ่งไม้ ขณะที่พวกเขากับผู้ไล่ตามในชุดคลุมดำเริ่มทิ้งห่างขึ้นเรื่อยๆ

แต่ที่เบื้องหน้า พื้นป่ากลับสั่นสะเทือน ใบไม้สั่นไหวราวกับอยู่ใต้ฝีเท้าของยักษ์ใหญ่ที่มองไม่เห็น

“ท่าไม่ดีแล้ว” เฉินผิงพึมพำพลางหยุดฝีเท้า