ตอนที่ 5270 หยุนเสี่ยวมาช่วย

ดวงตาของเฉินผิงแข็งกร้าว กำลังจะเผาผลาญแก่นโลหิตของตนเอง ทันใดนั้นก็มีเสียงเย็นเยียบลอยมาจากเบื้องบน “เจ้าตำหนักหลิวกลับรังแกผู้อ่อนแอ ไม่ละอายบ้างเลยหรือ”

ก่อนที่เจ้าตำหนักหลิวจะลงมือ แสงสีขาวสว่างวาบก็ส่องผ่าน ไม้เท้าของหยุนเสี่ยวดีดขึ้นด้านบน สร้างเส้นใยสีเงินที่โปรยปรายลงมาราวสายฝน เส้นใยที่ดูอ่อนนุ่มตัดผ่านเกราะสีทอง องครักษ์สี่นายลอยละลิ่ว พวกเขานอนแผ่หลา หมดสติและเลือดไหลริน

เจ้าตำหนักหลิวหรี่ตาลง เขาจ้องมองหญิงสาวในชุดคลุมที่ดูธรรมดา แล้วเอ่ยออกมาว่า “หยุนเสี่ยวเหรอ? เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

หยุนเสี่ยวก้าวไปเบื้องหน้าเฉินผิง หยกรูปจันทร์เสี้ยวที่เอวของเธอสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ เธอเหลือบมองเหล่าองครักษ์ที่นอนแผ่อย่างเย็นชา ก่อนจะจ้องมองเจ้าตำหนักหลิว “ตามคำสั่งของเจ้าตำหนักลำดับสี่ ข้ามาเพื่อปกป้องเฉินผิง เจ้าตำหนักหลิว เจ้าเพิกเฉยต่อคำสั่งนั้นและยังพาองครักษ์เกราะทองคำมาสังหารเขา คิดจะก่อสงครามหรือยังไง?”

เจ้าตำหนักหลิวหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลก เขาชี้เฉินผิงแล้วพูด “มันฆ่าคนของเรา ทำลายชื่อเสียงของเรา! เจ้าคงถูกล้างสมองถึงได้ไปปกป้องคนทรยศ”

น้ำเสียงของเขาดุร้าย “จำคำข้าไว้ หยุนเสี่ยว ข้าเคลื่อนไหวภายใต้คำสั่งของตำหนักลำดับสาม หากขัดขวางข้า แม้แต่เจ้าตำหนักซื่อก็ช่วยเจ้าไม่ได้หากตำหนักลำดับสามสั่งกำจัดเจ้า”

หยุนเสี่ยวสะบัดไม้เท้า เส้นใยสีเงินทอเป็นเกราะป้องกันเบื้องหน้า พลังของเซียนโลการะดับเก้าพุ่งทะยาน “ถ้าเจ้ากล้าก็ไปร้องเรียนกับราชาสูงสุดสิ แต่ถ้าคิดจะแตะต้องเฉินผิงก็ต้องผ่านข้าไปก่อน”

เธอก้าวไปข้างหน้า แรงกดดันที่มองไม่เห็นบีบให้เจ้าตำหนักหลิวต้องถอย “เจ้าตำหนักซื่อถือครองลัญจกรราชาสูงสุด แม้แต่ราชายังต้องเกรงใจ เจ้าลงมาจากชั้นหกตามคำสั่ง แต่กลับบุกรุกชั้นห้าราวกับที่นี่เป็นของเจ้า เจ้าไม่เห็นหัวตำหนักลำดับสี่ใช่ไหม?”