ตอนที่ 5387 วิญญาณมารเป็นอิสระ

หลิวคุนพูดไม่ออกชั่วขณะ แต่เขาไม่ยอมแพ้ “ข้ายังมีองค์หญิง ข้าจะพานางไปหาราชาจินด้วยตัวเอง หากยังไม่ยอมมอบตำราพิธีกรรมให้ ข้าจะหลั่งเลือดของลูกสาวต่อหน้าเขา”

พูดจบเขาก็พุ่งออกจากถ้ำ พลางตะโกนสั่งการให้เตรียมตัวประกัน

ภายในห้องโถงใหญ่ของอารามเหลยหยิน บรรยากาศหนักอึ้งกดทับ ทุกลมหายใจมีกลิ่นอายของสายฟ้า แรงกดดันพุ่งสูง

เฉินผิงยืนอยู่กลางห้องโถง ถ่ายทอดพลังมังกรเสี้ยวสุดท้าย ฉีเต้าจาง หูหม่าซือและนักบวชอีกหลายสิบคนโอบล้อมเขา ปลดปล่อยพลังของตนลงในระฆังมังกร แสงสีทองพุ่งออกมาจากระฆัง ปะทะกับรัศมีมารสีดำที่หมุนวนอยู่ด้านนอก เสียงกระทบแต่ละครั้งดังก้องราวกับผนึกใกล้แตกสลาย

“ไม่ได้ผล! รัศมีมารแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ” หูหม่าซืออุทานขณะเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก “เครื่องรางที่ข้าแปะลงระฆังสลายเป็นเถ้าถ่านทันทีที่สัมผัส มีบางอย่างกำลังเรียกวิญญาณมารเหล่านี้ และพวกมันแทบรอไม่ไหวแล้ว”

ฉีเต้าจางหน้าซีดเซียว พลังวิญญาณของเขาลดต่ำจนน่าหวาดหวั่น “เฉินผิง พลังของระฆังมังกรใกล้จะหมดแล้ว... รอยแตกในผนึกกำลังขยาย เราต้านไม่ไหว!”

เฉินผิงกัดฟันและปลดปล่อยพลังมังกรออกมา มังกรทองขดตัวรอบระฆัง แสงของมันผลักความมืดออกไปชั่วครู่

ทว่าลึกลงไปใต้ผนึกนั้น ความอาฆาตพยาบาทอันเก่าแก่ได้รวมตัวกัน มันกว้างใหญ่และรอคอยดั่งสัตว์ร้ายที่ตื่นขึ้นหลังจากผ่านกาลเวลาหลายร้อยปี เฉินผิงสัมผัสได้ถึงวิญญาณมาร และรู้ว่าการโจมตีครั้งต่อไปจะยิ่งกว่านี้

พื้นหินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ราวกับมีหัวใจดวงใหญ่กำลังเต้นอยู่ใต้อารามเหลยหยิน กระเบื้องร่วงลงมาจากหลังคาหล่นลงพื้นหินอ่อน

ผนึกโบราณส่งเสียง รอยแตกเล็กเท่าเส้นผมแผ่ขยาย และคลื่นรัศมีมารปะทุขึ้น กลืนกินแสงสีทองในพริบตา

เสียงดังกึกก้องไปทั่วฟากฟ้า แรงระเบิดรุนแรงสนั่นหวั่นไหว

ในที่สุดผนึกก็ระเบิด เศษหินของอารามลอยฟุ้ง

กองทัพเงาดำร่างบิดเบี้ยวผุดขึ้นจากหุบเหวนรก เสียงกรีดร้องและคำรามของพวกมันก่อกำเนิดเป็นท่วงทำนองชวนผวา

ภูตผีที่ดูคล้ายวิญญาณมนุษย์บางตนแยกเขี้ยว บ้างก็หมอบต่ำเหมือนสัตว์ร้าย หมอกดำที่ระเหยออกมาจากร่างกัดกร่อนได้กระทั่งพลังวิญญาณบริสุทธิ์ เหล่าวิญญาณมารนับแสนที่อารามเหลยหยินกักขังไว้นานนับหมื่นปี