ตอนที่ 5388 ตื่นตระหนกและหวาดกลัว

ดวงตาของพวกมันบ้าคลั่ง ราวกับยุคสมัยแห่งเหล่ามารได้มาถึงแล้ว

ข่าวการหลุดพ้นของวิญญาณมารกระจายไปทั่วชั้นหก และภายในหนึ่งชั่วโมงทุกคนก็รู้ถ้วนหน้า

ที่ป่าดำ กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูรกำลังนั่งย่างเนื้อรอบกองไฟ

ความปั่นป่วนในอากาศฉับพลันทำให้ขนของพวกเขาลุกชัน เมื่อมองขึ้นไปก็เห็นสายฝนสีดำที่กระจายออกมาจากเมฆสายฟ้า ความหวาดกลัวแล่นผ่านฝูงชน

เสียงตะโกนทำลายความเงียบงัน “นั่นมันอะไรกัน?” เสียงนั้นปกปิดความกลัวไม่มิด

ผู้บำเพ็ญเพียรหมีร่างกำยำ อกของเขาสั่นระริกภายใต้ชุดเกราะ ยื่นอุ้งเท้าขึ้นไปยังขอบฟ้า เมฆหมอกสีดำบนนั้นถาโถมเป็นคลื่น กลิ่นแห่งความอาฆาตที่ล่องลอยอยู่ในสายลมรุนแรงจนแทบสำลัก มืดมิดยิ่งกว่าทุกสิ่งที่เคยปรากฎในสงครามมารโบราณ อากาศที่อสูรหมีสูดเข้าไปราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขา “รัศมีมารที่เข้มข้นและรุนแรงเช่นนี้... น่ากลัวยิ่งกว่าสงครามมารในสมัยนั้นเสียอีก!”

บางคนอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพฝันร้าย “วิญญาณมาร! วิญญาณมารนับแสนในตำนานที่อารามเหลยหยินผนึกไว้! พวกมันหลุดออกมาแล้ว!”

ผู้บำเพ็ญเพียรจิ้งจอกที่อยู่ใกล้ๆ หน้าซีดเผือด “ตรารวมพลมารคงปรากฎไปทั่วชั้นหก และผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังนครหลวง ถ้าเราไม่หนีตอนนี้ วิญญาณมารพวกนั้นจะกลืนกินเราหมดสิ้น!”

คำเตือนของเธอดังก้อง ชั่วพริบตานั้นผู้บำเพ็ญเพียรแห่งป้อมลมดำแตกตื่น วิ่งวุ่นหนีไปคนละทาง ทิ้งไว้เพียงเศษข้าวของและฝุ่นผงลอยคลุ้งที่บ่งบอกว่าพวกเขาเคยอยู่ที่นี่

ขณะเดียวกัน ภายในห้องโถงใหญ่ของสำนักหยุนเซี่ย ในเขตชายแดนเหนือ แสงตะเกียงส่องประกายกระทบใบหน้าเคร่งเคียด

เจ้าสำนักและผู้อาวุโสหลายคนจ้องมองเงาบิดเบี้ยวปกคลุมท้องฟ้า

คนส่งสารคุกเข่า เสียงสั่นเครือ “ข่าวเพิ่งมาถึง ผนึกแห่งอารามเหลยหยินพังทลายแล้ว วิญญาณมารนับแสนดวงกำลังตรงมายังนครหลวง และผู้บำเพ็ญเพียรมารทุกคนล้วนตอบรับเสียงเรียกของตรารวมพลมาร”

“หากนครหลวงล่มสลาย และวิญญาณมารเหล่านั้นหลั่งไหลไปทั่ว จะมีมนุษย์ล้มตายไม่น้อย รวมถึงพวกเราด้วย” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าว น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้าน

เจ้าสำนักขมวดคิ้ว “กระจายคำสั่ง! เรียกศิษย์สำนักหยุนเซี่ยทุกคนให้กลับมาป้องกันทันทีและปิดสำนักให้แน่นหนา ห้ามผู้ใดออกไป! แล้วก็ส่งคนไปดูลาดเลาที่นครหลวงด้วย หากที่นั่นตกอยู่ในอันตราย ค่อยตัดสินใจว่าควรจะช่วยเหลือหรือไม่!”

ในหุบเขาหมื่นอสูรที่ชายแดนตะวันตก ไป๋หู่ หัวหน้าหุบเขายืนอยู่ที่ปากทางเข้า ลายบนตัวเขาโดดเด่นใต้ท้องฟ้าสีม่วง

เขาคืออสูรเสือขาวที่ท่องโลกมานานนับพันปี ทว่าแม้แต่ตัวเขายังรู้สึกกังวล ดวงตาสีทองจับจ้องเมฆหมอกแห่งมารที่ลอยอยู่เหนือนครหลวง

“วิญญาณมารหลุดออกมาแล้ว” เขาพูดเสียงสั่น “อาณาจักรแดนสรวงชั้นหกจะมอดไหม้”

กรงเล็บจิกพื้นดิน เขาคำรามสั่งการจนต้นไม้สั่นไหว “แจ้งเหล่าอสูรทุกเผ่าพันธุ์ ปกป้องเขตแดนของตนให้แน่นหนา เราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับมาร แต่ถ้าวิญญาณมารแม้แต่ดวงเดียวหลุดเข้ามาในดินแดนของเรา จงฉีกมันให้เป็นชิ้นๆ!”