ตอนที่ 5390 สู้สุดชีวิต

ทหารหนุ่มคนหนึ่งสะบัดหอกเงินของเขา “พี่น้องทั้งหลาย เหล่ามารสังหารญาติพี่น้องและเผาบ้านเรือนของเรา ฉะนั้นจงยอมตายดีกว่าเสียศักดิ์ศรี! จะยอมแพ้ไม่ได้! เราต้องสู้!”

“สู้!” เสียงคำรามดังกึกก้องพร้อมกัน อาวุธชูขึ้นด้วยความมุ่งมั่น

ประชาชนในเมืองได้ยินเสียงป่าวประกาศนั้นและตอบโต้ด้วยเสียงคำรามกึกก้อง ความโกรธแค้นกลบความกลัว

“เราจะไม่ยอมแพ้! แม้ต้องตาย เราก็จะยืนหยัดเพื่อนครหลวง!” เสียงตะโกนจากฝูงชน

“หลิวคุนเป็นคนทรยศ! ฆ่ามันแล้วฆ่าพวกมารซะ!”

“ชาวสวรรค์ทั้งหลาย เตรียมตัวปกป้องนครหลวง!”

ชั่วพริบตานั้นพลเมืองนครหลวงก็พุ่งเข้ามา ยืนเคียงข้างทัพองครักษ์ สร้างปราการที่ประกอบด้วยโล่ ท่อนไม้และความมุ่งมั่นแรงกล้า พวกเขาอาจเป็นแค่พลเมือง แต่ก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรเช่นกัน ทุกคนหยิ่งในศักดิ์ศรีของชาวสวรรค์แต่ไหนแต่ไร และจะไม่ยอมก้มหัวให้เผ่าพันธุ์อื่น

ไม่มีใครคิดยอมแพ้

เมื่อเห็นทุกคนลุกขึ้นต่อต้าน หลิวคุนก็ทำตัวไม่ถูก

สิ่งที่เขาปรารถนามาตลอดคืออำนาจ แม้จะทะเยอทะยานแค่ไหนหลิวคุนก็ไม่เคยคิดที่จะทรยศแคว้นเฉิน หรือคิดจะถวายชีวิตพลเมืองของนครหลวงให้กองทัพวิญญาณมาร แต่ตอนนี้เขามาไกลเกินกว่าจะถอยกลับ

“พวกเจ้า...พวกเจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”

เสียงตะโกนของเขาดังไปทั่วกำแพง แต่มือของเขายังคงไม่ขยับ ไม่กล้าออกคำสั่งให้ทำร้ายพลเรือนฝ่ายตัวเอง

ความอดทนของมารกลืนวิญญาณหมดลง “ในเมื่อไม่ยอมทำตามสั่ง แปลว่าพวกเจ้าเลือกที่จะสู้ อย่างนั้นก็ดี ทั้งหมดเดินหน้า บุกนครหลวง!” จอมมารคำราม

“ฆ่ามัน!”

วิญญาณมารหนึ่งแสนดวงคำรามพร้อมกัน คลื่นสีดำไหลทะลักเข้าสู่ประตูเมืองพร้อมกับเสียงดังสนั่น

ประตูเหล็กปิดแน่น แต่กรงเล็บและคมดาบฟาดประตูไม้และหินไม่หยุดจนเกิดรอยแตกร้าว

“ยื้อเอาไว้!” ผู้บัญชาการทัพองครักษ์ฟาดดาบเป็นวงโค้งเพลิง ผ่ามารตนแรกที่ข้ามกำแพงเข้ามา

เหล่าทหารตามเขาไป แทงหอก ฟันกระบี่ ยิงธนูใส่ฝูงมาร ส่วนชาวเมืองที่ร่วมสู้ต่างคว้าเอาทุกอย่างที่หาได้ ทั้งขวาน ก้อนอิฐหรือแม้แต่กำปั้นเปล่าๆ แล้วพุ่งเข้าปะทะ บางคนกอดมารเอาไว้และระเบิดพลังวิญญาณเผาร่างตัวเอง