ตอนที่ 5505 ปล่อยเขาไป

"เห็นแก่ที่หลงผิด วันนี้ผมจะไว้ชีวิตพวกคุณ" เฉินผิงพูดอย่างเด็ดขาด "แต่พวกคุณล้วนเลือกสังเวยวิญญาณของตัวเอง เพราะฉะนั้นจะโทษคนอื่นไม่ได้"

เสียงแผ่วเบาของเขากลับหนักหน่วง

บางคนหลุบตาลงด้วยความละอาย บ้างก็โมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ คนที่เหลือสายตาว่างเปล่า

ทุกคนจำได้ว่าตัวเองไม่สนใจคำเตือนและร่วมมือกันโจมตีเขา

เฉินผิงหันมาหานักบวชจินเพี่ยวและลดมือลง พลังที่มองไม่เห็นกระชากร่างอีกฝ่ายจนลงไปกองกับพื้น

"จะ-เจ้าจะทำอะไร? ข้าเป็นคนของตำหนักลำดับหก! หากทำร้ายข้า เจ้าตำหนักหลิวไม่เอาเจ้าไว้แน่" นักบวชจินเพี่ยวตวาด

เฉินผิงหัวเราะเย็นชา "เจ้าตำหนักหลิว? ไม่เห็นจะน่ากลัว ต่อให้เขาปล่อยฉันไป ฉันก็จะไม่มีวันไว้ชีวิตเขา ฉันมาที่ชั้นเจ็ดเพื่อตามล่าเขา"

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของนักบวชชุดทองก็ซีดขาว

เฉินผิงเหลียวหลัง "หูหม่าซือ ไปกันเถอะ"

"แล้วหมอนี่ล่ะ?" หูหม่าซือถามพร้อมเหยียบชายที่ร่างถูกกดไว้กับพื้น

"ปล่อยเขาไป พอเราไปแล้ว คนอื่นๆ จะชำระแค้นกับเขาเอง" เฉินผิงตัดสินใจ

ว่าแล้วเขาก็เดินจากไป เสียงฝีเท้าดังก้อง

เขารู้ว่าเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่เหลือวิญญาณครึ่งเดียวจะระบายความโกรธลงที่ใคร

หูหม่าซือเข้าใจ เขาพยักหน้าแล้วตามไป ทิ้งแท่นหลอมวิญญาณไว้เบื้องหลัง