ตอนที่ 5586 เรียกกำลังเสริม

องค์ชายหวู่ตวาด "คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าลบหลู่ตำหนักวิถีมาร"

ฉับ!

องค์ชายหวู่ด่ายังไม่ทันจบ หัวของเขาก็ลอยขึ้นฟ้า น้ำพุโลหิตทะลักออกจากคอ

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรแทบหยุดหายใจ หน้าถอดสีอย่างพร้อมเพรียง ราวกับอากาศหายไปจากที่แห่งนั้น

ไม่มีใครมองการเคลื่อนไหวของว่านเจี่ยนซิงทัน มือของเขายังคงซุกในเสื้อคลุม เท้าก็ยืนอยู่ที่เดิม ทว่าหัวขององค์ชายหวู่กลิ้งอยู่บนพื้น ถูกตัดขาดอย่างเรียบเนียน

"องค์ชาย!"

เสียนเอ๋อตาค้าง ปากอ้าพูดอะไรไม่ออก

คนของตำหนักวิถีมารได้แค่มองหัวนั้นสลับกับชายผู้ลงมือสังหารได้โดยแทบไม่ต้องกระดิกนิ้ว สมองไม่อาจรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"บังอาจสังหารทายาทของตำหนัก"

แม้เสียงจะดังก้อง แต่เท้าเสียนเอ๋อกลับถอยหลัง พลางคิดหาทางหนี จิตสังหารอันสงบนิ่งของว่านเจี่ยนซิงคือสิ่งที่จะตัดสินว่าผู้อาวุโสจะอยู่รอดถึงวันพรุ่งหรือไม่

"นี่แค่เริ่มต้น พวกเจ้าจะไม่รอดไปจากที่นี่แม้แต่คนเดียว"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ดาบของว่านเจี่ยนซิงก็เลื่อนออกจากฝัก ราวประกายแสงจันทร์ที่เร็วจนมองไม่ทัน ทั้งคมกริบและบางเบาในขณะเดียวกัน

ทันใดนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรมารนับพันที่เสียนเอ๋อเรียกมาก่อนหน้านี้ ก็เห็นหัวตัวเองหลุดจากบ่าพร้อมกันราวกับถูกด้ายที่มองไม่เห็นดึงออกไป

เลือดสาดกระเซ็นรดร่างของพวกเขา โปรยปรายไปทั่วลานราวกับพายุแห่งความสยดสยอง

เจ้าตำหนักซานกับคนของเขาที่เหลืออยู่ตัวแข็งทื่อ กลายเป็นคนกลุ่มเดียวที่คอยังไม่ขาดท่ามกลางทะเลแห่งซากศพ

เฉินผิงรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง เขาเคยเห็นเพลงดาบร้ายกาจมามาก แต่การตัดศีรษะคนเป็นพันในดาบเดียวเป็นพลังที่เขาไม่แม้แต่จะกล้าจินตนาการ

กระทั่งเขาเองยังหวาดหวั่น ขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ถึงความยินดีของว่านเจี่ยนซิง ความอิ่มเอิบที่ได้แสดงพลังสะท้านฟ้าโดยแทบไม่ต้องเปลืองแรง

เสียนเอ๋อมองร่างนับไม่ถ้วนที่นอนตรงหน้า เลือดไหลราวลำธารแดงฉาน มือของเขาสั่นอย่างไม่อาจควบคุม

แค่พลังอย่างเดียวก็ทำให้ตะลึงแล้ว ทว่าความกระหายเลือดที่แผ่ออกมาจากว่านเจี่ยนซิงนั้นราวกับไม่มีที่สิ้นสุด มันหิวโหยที่จะพรากทุกชีวิตที่พบเจอ

หนึ่งดาบพันศพ กระทั่งวิญญาณยังไม่รอด จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะฟื้นคืนชีพ พลังระดับนี้เหนือยิ่งกว่าสิ่งใดในชั้นแปด เสียนเอ๋อรู้สึกมวนท้องเมื่อตระหนักได้ ชายคนนี้ต้องมาจากอาณาจักรที่สูงกว่ามาก ที่ซึ่งพลังฝีมือเหนือยิ่งกว่ากฎธรรมชาติ