ตอนที่ 5587 มีคนอื่นอีกไหม

แรงกดดันที่รุนแรงเกินกว่าอาณาจักรชั้นนี้จะรับได้แผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น

ความมืดปกคุลม จันทร์ตะวันหายไปจากท้องฟ้า เหลือเพียงอาคมดำขนาดใหญ่ที่แผ่พลังทำลายล้าง

ตูม!

รองเท้าที่ทำจากหนังสัตว์อสูรก้าวออกมาจากความมืด มีอักขระประทับบนแผ่นหนัง

เพียงก้าวเดียวก็ทำให้พื้นแตกร้าวเป็นหลุมลึก หากไม่มีรัศมีของว่านเจี่ยนซิงปกป้อง เฉินผิงกับคนอื่นๆ คงสลายเป็นฝุ่นไปแล้ว

ร่างในชุดเกราะดำดุจเงาที่ประดับอักขระลายมังกรลอยออกมา สูงใหญ่ราวยอดขุนพล

แม้จะไม่ถึงกับใหญ่ยักษ์ แต่ก็ราวกับจักรวาลคำนับให้เขา ประกายดวงดาวโคจรรอบตัวเขา

เขาไม่ได้ปลดปล่อยจิตสังหาร แค่ไม่ทำอะไรมิติยังบิดเบี้ยว บีบให้ผู้ได้เห็นจำต้องยอมคุกเข่า

"คารวะราชองครักษ์!"

เสียนเอ๋อพาเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรคำนับพร้อมกันราวกับยืนอยู่ต่อหน้าเทพ

ราชองครักษ์ลี่หวงกวาดสายตาเย็นชามองพวกเขา สายตาราวกับมองแมลง

เสียงต่ำๆ ดังเข้าไปถึงวิญญาณเอ่ยขึ้น "ใครกันที่กล้าลบหลู่ตำหนักวิถีมาร?"

เสียงไร้อารมณ์นั้นทำเอาเจ้าตำหนักซื่อ เฉินผิงและคนอื่นๆ สะดุ้ง ราวกับแค่เสียงนั้นก็ทำให้เจ็บปวดได้

เสียนเอ๋อฝืนความกลัวชี้นิ้วสั่นๆ ไปยังว่านเจี่ยนซิง "ราชองครักษ์ เขาคนนั้น! เขาสังหารศิษย์และหยามเกียรติเรา สมควรตายเป็นพันครั้ง!"

สายตาลี่หวงหยุดที่ว่านเจี่ยนซิง แววตานั้นราวกับหยุดทั้งโลกได้

ว่านเจี่ยนซิงยังคงยืนนิ่ง ทำเหมือนไม่รู้จักราชองครักษ์และพึมพำ "หนวกหูจริง"

เสียงยังไม่ทันจางลง ดาบก็พุ่งออกมา ไม่มีแสงเจิดจ้าหรือเสียงดังสนั่นสะท้านสวรรค์ เป็นการฟันที่ฉับไวจนไม่เห็นร่องรอย เร็วจนแทบไม่มีจริง

ชั่วขณะนั้นราวเวลาหยุดนิ่ง ห้วงมิติเต็มไปด้วยความเงียบงัน