บทที่ 114

‘ถนนแห่งสายลม’ เนื้อเพลงมีความเฉพาะเจาะจงและท่วงทำนองที่น่าเศร้า มีไม่กี่คนที่จะเข้าใจลึกซึ้งกับเพลงนี้เว้นแต่พวกเขาจะเคยได้ยินมาก่อน

ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้ว่าฉันเล่นเพลงนี้ได้ดี

ผู้ชมโหวตให้ฉัน

ฉันไม่ยอมแพ้แน่นอน และขณะที่พนักงานเสิร์ฟถามว่ามีใครบ้างที่ต้องการรับความท้าทาย ชายที่สวมชุดสูทค่อย ๆ ยกมือขึ้น

“ผมอยากจะท้าทายเธอ” ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้มเขินอาย

แน่นอนว่าฉันเดาถูก เขาเป็นเจ้าของร้าน เขาคงรอจนกว่าพวกเขาจะประกาศผู้ชนะรอบสุดท้ายก่อนที่เขาจะเปิดเผยตัวเอง

ไม่มีความกังวลใจเลยแม้แต่น้อย ฉันไม่สามารถบอกได้ว่าฉันจะแพ้หรือไม่ แต่อย่างน้อยที่สุดฉันก็รู้ว่าตอนนี้ฉันมีแลนซ์แล้ว

เมื่อพูดถึงการเล่นเปียโน ฉันไม่เคยสงสัยเขาเลย

ฉันเล่นเพลงสมัยใหม่ ส่วนชายวัยกลางคนเล่นบทเพลงสำหรับเดี่ยวเปียโนในลักษณะโรแมนติก เขาคู่ควรกับการเป็นเจ้านายที่ซ่อนอยู่ ฉันพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ และฉันมองไปที่แลนซ์และยิ้มให้เขาอย่างช่วยไม่ได้ “ให้ผมลอง” เขาพูดเบา ๆ ขณะเดินเข้าไปใกล้

แลนซ์นั่งอยู่หน้าเปียโนในชุดสูทสีดำของเขา แม้ว่าจะมีความแตกต่างบางประการกับการแต่งกายอย่างเป็นทางการของชายวัยกลางคน แต่เขาก็ยังคงมีรูปลักษณ์ของชายผู้สูงศักดิ์และไม่สามารถยอมรับได้เหมือนที่เคยทำ

การแสดงออกของแลนซ์แตกต่างออกไป เขาดูไม่คุ้นเคยและห่างเหินเมื่อฉันมองเขาจากด้านล่าง เพลงที่เขาเลือกเล่นเป็นเพลงสมัยใหม่แบบเดียวกับที่ฉันเพิ่งแสดง เขาตั้งใจจะใช้เพลงเดียวกันเพื่อทุบตีชายคนนั้น

มือของแลนซ์นั้นรวดเร็ว ราวกับว่าเขาหลงเข้าไปกับบทเพลง ทุกครั้งที่ฉันเห็นการแสดงของเขาฉันรู้สึกทึ่ง ชายวัยกลางคนมีสีหน้ามึนงงทันทีหลังจากที่เขาได้ยินแลนซ์มีบทบาทเล็ก ๆ น้อย ๆ

ผู้ชมด้านล่างต่างปรบมืออย่างกึกก้อง ในขณะที่แลนซ์เป็นผู้ชนะ และเราได้รับการยกเว้นการเรียกเก็บเงินของเรา เรานั่งลงสักครู่ก่อนที่เราจะออกไป แต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เราก็ถูกใครบางคนหยุดไว้

ฉันและแลนซ์หันไปรอบๆและเห็นชายวัยกลางคนจากก่อนหน้านี้ เขาหยุดและยื่นมือออกมาพร้อมรอยยิ้ม “สวัสดีครับ ผมเป็นเจ้าของร้านกาแฟ และคุณต้องเป็นนักเปียโนชื่อดังระดับโลกแลนซ์ เกร็ก? ขอโทษที่จำคุณไม่ได้ก่อนหน้านี้การแสดงของคุณยอดเยี่ยมมาก เป็นสถานะที่ผมจะไม่มีวันไปถึง ถ้าคุณมีเวลา คุณคิดว่า…”

แน่นอน ฉันพูดถูกเรื่องนั้น เขาเป็นเจ้าของร้านกาแฟจริง ๆ ด้วย

วิธีที่เขามองแลนซ์เป็นเหมือนแฟนตัวยงที่เพิ่งได้พบกับไอดอลของพวกเขา เขาไม่รู้ว่าจะควบคุมตัวเองได้อย่างไร

ดูเหมือนว่าเขาอยากจะถามอะไรบางอย่างกับแลนซ์ แต่เขาถูกขัดจังหวะอย่างชัดเจน “ผมขอโทษ ผมมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการต่อจากนี้”

ชายวัยกลางคนรู้สึกผิดหวังและไม่ได้ยื้อเราอีกต่อไป ฉันพูดกับแลนซ์ว่า “คุณยอดเยี่ยมมาก”

การแสดงของเขาสามารถครองใจผู้ชมได้ทั้งหมด

แลนซ์ชมฉันด้วยรอยยิ้ม “คุณเป็นคนที่น่าทึ่งมากเช่นกัน”