บทที่ 113

มองไม่เห็นแลนซ์แล้วจากชั้นสี่ หลังจากที่ฉันออกจากห้องพักผู้ป่วย ฉันเม้มริมฝีปากด้วยความคิดว่า 'เขาออกไปแล้วสินะ?'

แลนซ์รีบวิ่งมาที่นี่เพื่อเยี่ยมลอเรนในระยะสั้นๆอย่างนั้นเหรอ?

เมื่อฉันลงลิฟต์ ฉันก็ตกใจเมื่อเห็นชายคนหนึ่งที่ยืนตัวสูงตรงทางเข้าโรงพยาบาล ฉันรู้ทันทีว่าแลนซ์รอฉันอยู่

ฝนได้ลดลงเล็กน้อย และมีลมโชยเล็กน้อย

แลนซ์สวมชุดสูทบางๆ โดยมีเสื้อเชิ้ตสีครีมอยู่ข้างใน เขาสวมนาฬิกาโรเล็กซ์ที่ข้อมือ

แลนซ์สูงเป็นพิเศษ เขามีเส้นผมสีดำหวีอย่างเนียบ เผยให้เห็นหน้าผากที่สว่างและสะอาด ฉัน เห็นเขาถือร่มไม้ไผ่สีดำ และในแววตาของเขาราวกับว่าพวกมันมีความสว่างของดวงดาวนับพันดวง

กาแลคซีขนาดใหญ่ในสายตาของเขาเคยเป็นสถานที่บริสุทธิ์ที่ฉันไม่เคยไป และฉันก็ยังไม่สมควรที่จะมีมัน

ฉันตกหลุมรักชายอื่นไปแล้ว

ผู้ชายที่ดูเหมือนเขา

ฉันทรยศต่อความหลงใหลของฉัน

ฉันได้ทรยศต่อความบริสุทธิ์ของความรักของฉัน

อย่างไรก็ตาม ฉันมีความสุขที่ได้อยู่ในที่ที่ฉันอยู่

เป็นเพราะแลนซ์ ทำให้ฉันได้พบกับดิกสัน

อย่างนั้นก็ตามแต่ฉันก็รู้สึกถึงความรัก

ฉันลังเลก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วเรียก “แลนซ์”

"เดินไปกับผมนะ?" แลนซ์ถามด้วยรอยยิ้ม

รถของฉันจอดรอฉันอยู่ที่ทางเข้าโรงพยาบาล ตามเหตุผลแล้วฉันควรจะออกไป แต่นั่นคงเป็นเรื่องที่ไม่สุภาพสำหรับแลนซ์

“ได้สิ” ฉันยิ้มและตอบ

แลนซ์กางร่มหลบฝนขณะที่เราเดินไปตามถนน และมีร้านกาแฟอยู่ใกล้ๆ

ฉันเลยแนะนำไปว่าเราควรดื่มกาแฟกัน

แลนซ์ไม่ได้ปฏิเสธ

เราทั้งคู่ได้รับการต้อนรับด้วยเสียงเปียโนที่ไพเราะในขณะเดียวกับที่เราเข้ามาในร้านกาแฟ ฉันมองไปยังทิศทางของเสียงและสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังเล่นเปียโนอยู่ข้างหน้า

เมื่อเห็นว่าเราเป็นกำลังยืนสงสัยกันอยู่ พนักงานคนหนึ่งก็เข้ามาและอธิบายว่า “มันเป็นแค่สิ่งที่เราทำที่ร้านกาแฟของเราทุกวัน คนที่เล่นเปียโนได้ดีที่สุดจะได้รับการยกเว้นในการเรียกเก็บเงิน แล้วนั้นคือสุภาพบุรุษบนเวทีตอนนี้เอาชนะผู้ท้าชิงมาแล้วมากมาย”

“จะรู้ว่าไพเราะและดีได้อย่างไร?” ฉันถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ได้รับความเห็นจากผู้ชม”

“ฉันเข้าใจแล้ว เราขอกาแฟกรีนเมาน์เทนสองถ้วยได้ไหม?” ฉันตอบ

ฉันกับแลนซ์นั่งที่นั่งที่ไกลที่สุดในร้าน แม้ว่าเราทั้งคู่จะไม่ได้คุยกัน แต่เราก็รู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ต่อหน้ากันและกัน

หลังจากเสิร์ฟกาแฟแล้ว ฉันก็ชี้ไปที่ชายคนนั้นที่กำลังเล่นเปียโนและตัดสิน “เทคนิคของเขายอดเยี่ยมมาก แต่เขาขาดอารมณ์”

"ทำไมคุณพูดแบบนั้น?" แลนซ์ถามเบาๆ

“เขาไม่ได้แสดงออกถึงความรู้สึกที่เพลงพยายามจะสื่อ มันดูอ่อนโยนมาก โดยพื้นฐานแล้วเขาอาศัยเทคนิคของเขา ฉันจะบอกว่าเขาเป็นคนธรรมดาเท่านั้น”

ฉันเรียนเปียโนมาหลายปี แล้วแม้ว่าฉันจะไม่เก่งกาจเท่าแลนซ์ แต่ฉันก็ยังมีความสามารถในการสอนและตัดสินด้วยว่าเพลงนั้นเล่นได้ดีหรือไม่

“อืม แล้วคุณจะลองเล่นมันดูไหม?”