บทที่ 112

ฉันเดินผ่านซอยโดยใช้ร่มเป็นไม้เท้าพยุง กลับมาในรถฉันยังคงตกใจและเริ่มรู้สึกหดหู่ ฉันไม่เคยคิดว่าพ่อแม่ของฉันจะดูแลเควนซี่แบบที่พวกเขาทำ เพื่อหวังเอาไตข้างหนึ่งของเธอออกไปอย่างจริงจัง

ตอนนั้นเธอยังเด็กมาก

เด็กผู้หญิงที่อายุแทบจะไม่ห่างจากฉันเลย

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเราทั้งคู่จะเป็นแคโรไลน์ ชอว์ แต่ชะตากรรมของเราก็มีความแตกต่างกันเช่นนี้

ผู้ช่วยของฉันรู้สึกว่าฉันหดหู่ และเขาถามฉันเบาๆขณะที่เขาขับรถ “ท่านประธานชอว์ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

“มันไม่มีอะไรหรอก” ฉันพูดพร้อมกับส่ายหัว

ฉันนึกถึงตอนที่ฉันยืนอยู่หน้าประตูและเห็นผู้หญิงคนนั้นในชุดกระโปรงลายดอกไม้ที่คล้ายควินซี่ ฉันรู้สึกถึงความกลัวที่อธิบายไม่ได้ที่ปะทุขึ้นในใจ

ฉันไม่รู้ว่าฉันกลัวอะไร

บางทีมันอาจจะเป็นความผิดที่แย่ที่สุด

ฉันถามแอนดรูว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อควินซี่หรือเปล่า

“ควินซี่ไม่ได้อยู่ในประเทศ” แอนดรูปฏิเสธ

ผู้หญิงคนนั้นมีลักษณะคล้ายกับควินซี่มาก แต่ไม่ใช่เธอ แต่เธอเป็นคนรักของแอนดรู ...

ในช่วงเวลานั้น ฉันเข้าใจว่าแอนดรูชอบชิงเควมาโดยตลอด และนั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่เขาออกจากครอบครัวชอว์

เนื่องจากเขาชอบเธอ เขาค้นพบตัวเองคิดได้ว่าผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนควินซี่

“คุณจะไปตามหาควินซี่ไหม?” ฉันถาม

“ไม่ใช่ในชีวิตนี้” แอนดรูตอบ

ฉันไม่กล้าถามว่าทำไมเขาถึงไม่ไปตามหาควินซี่ แต่มันชัดเจนกับฉันแล้วว่าเขาจะไม่ให้อภัยครอบครัวชอว์ชั่วชีวิตนี้

“เราควรกลับไปที่เมืองอู๋ตอนนี้หรือไม่?” ถามผู้ช่วยของฉัน

ลอเรนยังคงอยู่ที่โรงพยาบาลในเมือง ฉันให้ผู้ช่วยขับรถไปที่นั่นและบอกให้เขารอฉันที่ทางเข้าเมื่อเรามาถึง

ฉันใส่เสื้อแจ็คเก็ตขนยาวตัวหนาเดินเข้าไปในลิฟต์ แล้วกดปุ่มสำหรับชั้นสี่ ขณะที่ฉันก้าวออกจากลิฟต์ ฉันก็เห็นคนที่ยืนหลังตรงอยู่ตรงนั้น

แลนซ์ยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วยของลอเรน

ดูเหมือนเขาลังเลว่าควรเข้าไปหรือไม่

ในขณะที่ฉันกำลังจะทักทายเขา เขาก็ผลักเปิดประตูและเข้าไป ฉันเดินเข้าไปใกล้และได้ยินเสียงที่น่าตื่นเต้นของลอเรนร้องเรียกพี่ชายของเธอ

“อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”

น้ำเสียงของแลนซ์อ่อนโยน และแฝงไปด้วยความเยือกเย็น

“หมอบอกว่ามันไม่ได้แย่มาก มันเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย แต่หลังจากได้พบพี่ใหญ่ ก็ไม่เจ็บอีกต่อไป” ลอเรนตอบด้วยท่าทางน่ารัก

“เธอขอให้ผมมาที่นี่” แลนซ์พูดทันใดนั้น

ฉันตกใจมาก ฉันเข้าใจทันทีว่า ‘เธอ’ เขาหมายถึงฉัน

ฉันไม่เคยคิดว่าแลนซ์จะโผงผางขนาดนี้

บางทีฉันน่าจะไม่ควรโทรแบบนั้น?

“เป็นพี่แคโรไลน์หรือเปล่า?” ลอเรนถามอย่างหดหู่

“นอกจากเธอแล้ว ผมยังคงไม่สนใจใครอีก”