บทที่ 12

สายตาของดิกสันจับจ้องมาที่ฉัน ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมเขาถึงทำตัวแบบนี้

“ทำไมเขาถึงต้องแกล้งทำเป็นว่าห่วงใยฉัน เราหย่ากันไปแล้วนะ... ”

ฉันดึงมือออกจากฝ่ามือของเขาแล้วพยายามทำให้ตัวเองสงบลง "ฉันไม่รู้จะบอกคุณว่าอะไร บางทีฉันอาจต้องการความรักมาตลอด ตั้งแต่ฉันรวยมันก็เกิดขึ้นกับฉัน จนบางทีฉันคิดว่าอาจจะซื้อความรักด้วยเงินที่ฉันมี อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน”

ฉันหยุดชั่ววินาทีในขณะที่จ้องเข้าไปในดวงตาที่ชัดเจนของเขาแล้วพูดต่อไปว่า "ฉันแลกเปลี่ยนบริษัทชอว์ เพื่อการแต่งงานของเราตอนนี้ฉันแค่แลกเปลี่ยนเงินเพื่อความรัก"

“งั้นไปเดทกันเถอะ”

ฉันรู้สึกประหลาดใจมากจนกระเป๋าตังค์ของฉันหล่นลงบนพื้น "คุณพูดว่าอะไรนะ?"

“ฉันจะออกเดทกับเธอแล้วแกล้งทำเป็นรักเธอ ฉันจะหวงเธอและทะนุถนอมเธอราวกับว่าเธอเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันจะทำให้เธอมีความสุขและทำทุกอย่างที่เธอบอกให้ฉันทำ ฉันจะเป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบของเธอจนถึงวันแต่งงานของฉัน”

คำพูดสุดท้ายของเขาได้ปลุกฉัน มันไม่มีอะไรเลยนอกจากความฝัน

เขากำลังจะแต่งงานกับคนอื่น ฉันอาจจะรู้สึกแย่แต่ฉันก็ยังมีความภาคภูมิใจ ฉันอยากจะลองหาคนมั่ว ๆ บนถนนและถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าดีกว่าอยู่กับเขา มันยังทนได้มากกว่าขอให้เขาทำตามใจฉัน นอกจากนี้ ฉันให้โอกาสเขาก่อนที่เราจะหย่ากัน และตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว

นอกจากนี้ มันฟังดูเหมือนว่าเขากำลังแสดงความรู้สึกสงสารฉัน

จริงอยู่ที่ฉันรักเขาและเต็มใจที่จะตายเพื่อเขา อย่างไรก็ตามนั่นยังไม่เพียงพอสำหรับฉันที่จะปล่อยให้เขาสงสารฉัน บางทีฉันก็แค่ทำตัวตลกกับความนับถือในตัวเอง แต่นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทิ้งไว้ตรงหน้าเขา

ฉันหนีออกมาจากคฤหาสน์ ฉันซ่อนตัวอยู่ในห้องของฉันหลังจากกลับมาโดยไม่สนใจข้อความทั้งหมดจากดิกสัน

เขาถามฉันตอนที่ฉันหันหลังและกำลังจะหนี "เธอจะวิ่งหนีฉันทำไม ทำไม?" ฉันยังไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้

ฉันบอกตัวเองว่าเขารัก เกวน เวิร์ท และพวกเขากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว

ฉันรู้ได้อย่างชัดเจนว่าฉันจะมีความสุขมากถ้าเขาเสนอตัวเป็นแฟนฉันก่อนที่เราจะหย่ากัน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปและสิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการจากเขาคือความเมตตาของเขา

ฉันขอตายคนเดียวดีกว่าเพื่อให้เขาสงสารฉัน

ในสัปดาห์ต่อมาฉันซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้านและไม่ได้ออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ สุขภาพของฉันย่ำแย่ลง ส่วนใหญ่แล้วฉันเป็นคนที่ไม่กระตือรือร้น บางทีวันทั้งวันก็ผ่านไปโดยที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนอยู่บนเตียง

ฉันสับสนอยู่แบบนั้นจนกระทั่งซัมเมอร์โทรมาหาฉัน

เธอโทรมาขอให้ฉันไปกับเธอ เพื่อที่จะไปพบ โจเซฟ คอนเนอร์ ที่บ้านยายของเขาในหมู่บ้าน

เธอบอกว่าเธอไม่กล้าไปคนเดียว และกลัวว่าเขาจะปฏิเสธที่จะเจอเธอ

ฉันสัญญากับเธอว่า ฉันจะไปพบเธอในภายหลัง

ฉันแต่งหน้าบาง ๆ ซึ่งฉันเคยแต่งเป็นประจำในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันมาถึงบ้านน้ำชาและเห็นซัมเมอร์แต่งตัวด้วยชุดธรรมดา

เธอสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์สีน้ำเงินและไม่ได้แต่งหน้า

เธอไม่เหมือนอย่างที่เธอเคยเป็น

ฉันรู้สึกประหลาดใจ “มันเป็นเรื่องยากที่จะเห็นหน้าเธอแบบไม่ได้แต่งเลยนะ”

ซัมเมอร์พูดด้วยท่าทางไม่สบายใจ “โจเซฟเขาไม่เคยเห็นฉันแต่งหน้าเลย ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้ครอบครัวของเขายากจนมากฉันเลยกลัวว่าเขาจะ …”

ฉันถามตรง ๆ ว่า "เธอกลัวว่าเขาจะรู้สึกด้อยกว่าตอนเห็นเธอหรือเปล่า"

เธอพยายามอย่างหนักที่จะยิ้มและพูดว่า "ฉันไม่อยากให้เขารู้สึกกดดัน"

“ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้หรอก เขาจะรู้สึกกดดันไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ตาม”

ฉันเป็นคนซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา ไม่มีเรื่องไหนที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องจริงได้

โจเซฟหลบหลีกเธอมาแปดปี

เขาจะจัดการกับความจริงที่ว่าเธอมีเสน่ห์มากขึ้นได้ยังไงกัน?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซัมเมอร์ก็ตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน ในที่สุดเธอก็บอกให้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าและลบเครื่องสำอางออก