บทที่ 11

ฉันอยากจะเดทกับใครสักคน ในความเป็นจริงฉันอยากเป็นคนที่ถูกรัก ฉันหมดหวังมากที่จะยอมคบกับคนที่จะต้องแกล้งทำเป็นรักฉัน

เพราะฉันเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะเสียเวลาอันมีค่าไปกับสิ่งที่ไม่คู่ควร

ฉันยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "มันไม่ใช่เรื่องของคุณ"

ฉันกลับไปที่รถและเริ่มขับอีกครั้ง และสิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจคือดิกสันเปิดประตูและกระโดดเข้ามาในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวซึ่งเป็นอันตรายอย่างมาก ฉันเหยียบเบรกอย่างแรงและอดไม่ได้ที่จะตะโกนใส่เขาว่า "คุณเป็นบ้าเหรอ? คุณอาจจะบาดเจ็บได้นะ!"

ไม่มีร่องรอยของความกลัวบนใบหน้าของเขา ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา ฉันกำลังจะบอกให้เขาออกไปจากรถของฉันแล้วเขาก็พูดว่า "เธอยังรักฉันอยู่ไหม?"

มันฟังดูเหมือนคำถาม แต่ฉันคิดว่าเขารู้คำตอบอยู่แล้ว

คนอะไรหน้าด้าน! อีกสามเดือนเขาก็จะแต่งงานกับคนอื่นอยู่แล้ว แต่เขานั่งอยู่ในรถของฉันและถามว่าฉันยังรักเขาอยู่ไหม

“คุณคิดว่าจะทำอะไรก็ได้ตามที่คุณต้องการจริงๆหรือ?”

เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดของฉัน ฉันได้เปิดเผยตัวเองต่อหน้าเขาทำให้เขามีโอกาสโจมตีจุดอ่อนของฉัน

ฉันเป็นคนที่ต้องถูกประณาม ฉันรักเขาอย่างสุดหัวใจและสุดชีวิต

ตอนนี้เมื่อฉันบอกคนอื่นว่าฉันเดินหน้าต่อไป ก็ไม่มีใครเชื่อฉัน

"อืม ฉันยังรักคุณ มีอะไรเหรอ? มันทำให้คุณไม่สบายใจตรงหรือเปล่า?"

ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ฉันเลยบอกความจริงไป เสียงหัวเราะของฉันเป็นเรื่องจริงเพราะสถานการณ์นั้นน่าขบขัน

ดิกสันหรี่ตาลง "ขับรถกลับไปที่บ้านของเธอ"

“คุณไม่ออกไปก่อนเหรอ?” ฉันถาม

เขาตอบด้วยเสียงทุ้ม "ไม่ ฉันจะไปกับเธอ"

ฉันใช้เวลาไม่ถึงวินาทีในการตอบเขาว่า "ไม่ขอบคุณ ฉันไม่อยากพาคุณกลับไปที่บ้านเลย"

“งั้นไปที่ของฉันกันเถอะ”

ฉันเหนื่อยกับการพัวพัน ฉันยอมแพ้และทำตามคำสั่งของเขา เรามาถึงบ้านของเขา เขาลงจากรถและลากฉันเข้าไปในคฤหาสน์โดยลากข้อมือของฉัน สถานที่ทั้งหมดได้รับการจัดระเบียบและปกคลุมด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวทำให้ดูไม่มีชีวิตชีวาและน่าหดหู่

ดิกสันปล่อยมือฉันแล้วดึงผ้าปูที่นอนออกจากเฟอร์นิเจอร์ ฉันไปนั่งที่โซฟาแล้วเขาก็รินน้ำอุ่นให้ฉันหนึ่งแก้วในครัว

รู้สึกถึงความอบอุ่นในมือ ฉันนั่งเหม่อ

"คุณต้องการอะไร?"

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและสบายตัว ดิกสันถอดผ้าปูที่นอนทั้งหมดออกและเริ่มทำความสะอาดคฤหาสน์โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เราทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันและในไม่ช้าตอนเย็นก็มาถึง ดิกสันลงมาชั้นล่างหลังจากอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อสเวตเตอร์สีอ่อนและผมของเขายังเปียก

ฉันมองดูเขานั่งลงตรงข้ามฉัน เขามองมาที่ฉันและถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณอยากทานอะไรในมื้อเย็น?”

ฉันรู้มาตลอดว่าเขาเป็นผู้ชายหน้าตาดี แต่เขาก็ดูเฉยเมยกับฉันมาตลอด รูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและห่วงใยนี้เกินจินตนาการของฉัน

ฉันส่ายหัว "ฉันไม่หิว"

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณจะไม่ทานมื้อเย็นไปได้ยังไง?"

ฉันตะลึง ฉันไม่คิดก่อนที่จะตอบเลย "คุณไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นห่วงใยฉันหรอก"

เขาดูประหลาดใจกับคำตอบของฉันและทำหน้าบูดหน้าเบี้ยว “คุณหมายถึงผมจริง ๆ เหรอ?”

เราแต่งงานกันมาสามปีแล้วและฉันจะไม่พูดว่าเขาหมายถึงฉัน มันเลวร้ายยิ่งกว่านั้น

เป็นเวลาสามปีของความรุนแรงที่เย็นชา

มันเป็นเรื่องยากที่จะมีเขาอยู่รอบ ๆ แต่ก็พูดอย่างจริงใจอย่าง เขาเคยบังคับให้ฉันทำแท้ง …

ฉันคงจะโกหกถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้เกลียดเขาสำหรับเรื่องนั้น อย่างไรก็ตามฉันรักเขามากเท่ากับที่ฉันเกลียดเขา

ฉันใช้เวลาหลายปีกว่าจะผ่านพ้นความเจ็บปวดนี้ได้ ฉันไม่ได้ให้อภัยเขาในสิ่งที่เขาทำกับฉัน แต่ฉันไม่ได้เกลียดเขาอีกต่อไปแล้ว ฉันก็แค่ปล่อยไปง่าย ๆ ในช่วงสุดท้ายของชีวิตหลายสิ่งก็จะเลือนหายไป สิ่งที่เจ็บปวดเหล่านั้นที่เราเคยพบเจอมาก็จะกลายเป็นเพียงความทรงจำที่ไม่คุ้นเคย

ฉันถอนหายใจและยิ้มให้เขา "ไม่ คุณคงไม่ได้หมายถึงฉัน"