บทที่ 10

หิมะตกมาหลายวันแล้ว เมืองอู๋ส่องแสงระยิบระยับภายใต้แสงไฟของเมืองโดยมีหิมะสีขาวบริสุทธิ์ปกคลุมไปทั่ว เรายืนเผชิญหน้ากันในช่องทางแคบเงาของเขาทอดยาวและบางลงบนพื้นด้านล่างพวกเรา เขาอาจถูกเข้าใจผิดได้ง่าย ๆว่าเป็นตัวละครที่เดินออกมาจากมังงะ เขาได้ยินที่ฉันพูดแล้วก็อึ้ง เขามองมาที่ฉันด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับวิธีที่ฉันพูดกับเขา เขาถามฉันง่าย ๆว่า "บ้านเธออยู่ที่ไหน สาวน้อย?"

“คฤหาสน์ของตระกูลชอว์ ... ”

ทันทีที่ฉันตอบฉันจำได้ว่าดิกสันไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนดังนั้นฉันจึงบอกที่อยู่ให้เขาอย่างรีบร้อน เขายิ้มจาง ๆ ให้ฉันและถอดผ้าพันคอมาพันรอบคอของฉัน ความอบอุ่นในร่างกายของเขายังคงอยู่

ฉันได้ยินเขาพูดว่า "ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน"

รอยยิ้มของเขาทำให้เขาดูดีมากยิ่งขึ้น …

ดูเหมือนว่าดวงตาและคิ้วของเขาถูกระบายสีขึ่นเพื่อเพิ่มเสน่ห์ของเขา

ฉันก้าวขึ้นไปเดินเคียงข้างเขา และพยายามจับมือเขา ฉันบอกได้เลยว่าตอนแรกเขารู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ฉันอาจจะดูเชื่อฟังและไม่เป็นอันตรายจนเขาไม่ปฏิเสธที่จะจับมือฉัน เราสองคนเดินไปที่บ้านของฉันช้า ๆ

เราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรเลย มันเป็นการเดินอย่างเงียบ ๆ ที่ไม่ให้ถูกรบกวนด้วยคำพูด ในที่สุดเราก็มาถึงทางเข้าบ้านของฉัน ฉันมองไปที่เขาและถามอย่างระมัดระวัง "ดิกสัน คุณอยากจะดื่มชาสักแก้วไหม?"

เขายิ้มและพูดว่า "มันสายแล้ว สาวน้อย"

มันสายแล้วจริง ๆ ฉันเห็นเกล็ดหิมะบนไหล่ของเขาดังนั้นฉันจึงยืนเขย่งเท้าเพื่อปัดออกให้เขา ฉันยิ้มให้เขาอย่างสดใสและพูดว่า "แล้วเจอกันใหม่นะ"

เขายังคงเงียบเพื่อตอบรับคำเชิญอย่างสุภาพของฉัน เห็นได้ชัดว่าการเดินไกลไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขา หลังจากที่เราแยกกัน เขาจะกลับไปหาเกวนและแต่งงานกับเธอเหมือนคู่รักในเทพนิยาย

เขาบอกว่าเขาเป็นติดค้างงานแต่งงานของเธอ

ในขณะเดียวกันฉันก็ถูกกำหนดให้จากโลกนี้ไปในไม่ช้า

ดังนั้นจึงไม่มีอะไรให้ฉันต้องคาดหวัง

แสงออกจากตาของฉันในขณะที่ฉันหันกลับเข้าบ้านไป

ฉันวิ่งกลับไปที่ห้องของฉันแล้วเปิดไฟ เมื่อฉันยืนอยู่หน้าหน้าต่างฝรั่งเศสฉันเห็นเขายืนอยู่ชั้นล่างตรงทางเข้าพร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋า

ฉันพิงตัวเองกับหน้าต่างและอำลาเขา เสียงของฉันเบามากจนไม่มีใครได้ยินฉันเลย

“ลาก่อน ดิกสัน เกร็ก”

“ฉันจะไม่เจอคุณอีกแล้ว”

"ฉันหวังว่าคุณจะมีทุกสิ่งที่คุณต้องการในชีวิตนะ"

ฉันหลับตาลงและน้ำตาก็ไหลอาบหน้า …

"เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันร้องไห้มากเกินไป ... "

ฉันฝืนยิ้มราวกับว่ามันจะหยุดไม่ให้ฉันร้องไห้ได้ ฉันรอจนดิกสันหายแล้วไปอาบน้ำ หลังจากนั้นฉันก็กินยาแก้ปวดก่อนนอนตามปกติ

ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า รู้สึกง่วงนอน

ซัมเมอร์โทรมาก่อนที่ฉันจะลุกจากเตียงด้วยซ้ำ

เธอฟังดูสะเทือนอารมณ์มาก “แคโร ฉันพบเขาแล้ว...”

ฉันเริ่มงง ฉันถามว่า "ใครเหรอ?"

ซัมเมอร์เริ่มร้องไห้เหมือนเด็กที่กำลังอกหัก เสียงของเธอแตกทุกขณะ "โจเซฟ คอนเนอร์ ฉันรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เคยเห็นร่างของเขา ทุกคนพยายามทำให้ฉันเชื่อว่าเขาจากไปแล้ว ฉันสัญญากับตัวเองว่าฉันจะไม่หยุดค้นหาจนกว่าฉันจะพบเขาหรือร่างของเขา"

เธอเอาแต่สะอื้น "ฉันตามหาเขามาแปดปีแล้วและฉันกำลังจะหมดความหวัง ... แคโรเธอนึกภาพออกไหมว่าตอนนี้ฉันมีความสุขแค่ไหน?"

โจเซฟ คอนเนอร์ เป็นผู้ชายที่เธอรักและเป็นคนที่เสียสละตัวเองเพื่อช่วยเธอ

ฉันถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เธอเจอเขาที่ไหนล่ะ?"

“ที่บ้านยายของเขาในหมู่บ้าน ตอนนี้ฉันไปดูเขาไม่ได้ตอนนี้ เขาขาหักและฉันกลัวว่าเขาจะไม่อยากเห็นฉัน แต่ฉันได้ยินมาว่าเขายังโสดอยู่”

ฉันเพิ่งรู้ว่าเมื่อคืนเธอทิ้งฉันไว้คนเดียวเพราะเธอคอยดูแลเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการเขากลับมาไม่ว่าเขาจะขาหักหรือไม่ก็ตาม เธออยากใช้ชีวิตที่เหลือกับเขา

"ใช้เวลาของคุณเถอะ ไม่ต้องเร่งรีบ รอคุณพร้อมเมื่ออไหร่ คุณค่อยไปหาเขา”

"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ"