บทที่ 9

ฉันนิ่งเงียบในขณะที่ดิกสันจ้องมองมาที่ฉันเพื่อรอฟังคำตอบ

ฉันรีบกระโดดลงจากรถบัสทันทีที่มันหยุดที่สถานีถัดไป ฉันรู้สึกโล่งใจที่เห็นว่าเขาไม่ได้ตามมาด้วย ฉันนั่งแท็กซี่กลับไปที่ที่ฉันเคยไปรับรถและขับรถกลับบ้านเอง

คฤหาสน์ที่หรูหราดูว่างเปล่ามาก ฉันนั่งอยู่บนโซฟา ไม่สามารถจดจ่อกับสิ่งอื่นใดได้นอกจากที่ดิกสันพูด "ฉันยังคงติดค้างงานแต่งงานของหล่อนอยู่"

พูดตามตรง ดิกสันติดค้างงานแต่งงานของเกวนอย่างแน่นอน

เมื่อสามปีก่อน เกวนยอมแพ้ให้กับดิกสันมากพอ ๆ กับที่เขายอมแพ้ให้กับเธอ

แม้ว่าเธอจะปฏิเสธเงินสามล้านและยืนกรานที่จะอยู่ที่เมืองอู๋เคียงข้างดิกสัน เขาก็จะต้องเลิกกับเธอ

ดูเหมือนว่าไม่มีถูกและผิดในกรณีของพวกเขา

เขาควรจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเธอเมื่อสามปีก่อน

ฉันเพิ่งเข้ามาแทนที่เธอและถึงเวลาแล้วที่จะต้องกอบกู้ทุกอย่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ในขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ซัมเมอร์ จาคอปส์ ก็โทรมา

เธอเป็นเพื่อนของฉัน และพระเจ้าก็รู้ดีว่าฉันไม่มีเพื่อนมากนัก เธอทำงานที่บ้านน้ำชาธีมแมวในเมืองอู๋ ทั้งสถานที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายกับแมวที่สัญจรไปมาอย่างสบาย ๆ อย่างไรก็ตามธุรกิจไม่ค่อยดีเลย มันจะไม่สามารถอยู่ได้ หากไม่มีการสนับสนุนทางการเงินของฉัน

ฉันถือโทรศัพท์ไว้ใกล้ ๆ แล้วพูดว่า "เฮ้ ว่าไง"

เสียงของเธอฟังดูตื่นเต้นมาก "เธอจำห้องแสดงดนตรีข้างโรงน้ำชาของเราได้ไหม? คืนนี้มีการแสดงเปียโน ฉันได้ยินมาว่านักดนตรีเป็นศิลปินตัวจริงที่กลับมาจากอเมริกา เธอชอบเปียโนมากเลยไม่ใช่เหรอ? มาดูด้วยกันคืนนี้เถอะ"

“ฉันชอบเปียโนเพราะดิกสันเล่นมันเท่านั้น”

บัตรธนาคารที่ฉันทิ้งไว้บนโต๊ะดึงดูดความสนใจของฉัน ลองคิดดูมันเสียเวลาและแรงไปมากในการพยายาม "ซื้อ" ความรักจากผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนท้องถนน ทุกคนปฏิบัติกับฉันเหมือนฉันเป็นบ้า นอกจากนี้ฉันยังโชคร้ายพอที่จะเจอกับดิกสันในขณะที่ฉันทำตัวเหมือนซากศพ

ฉันไม่มีอะไรอยากจะทำด้วยเงินอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นฉันคิดว่าฉันอาจจะมอบมันให้กับซัมเมอร์ หลังจากนั้นโรงน้ำชาก็สามารถหาเงินได้บ้าง

ฉันตัดสินใจแล้วพูดว่า "ฉันจะไปถึงที่นั่นภายในหนึ่งชั่วโมง"

ฉันจัดห้องให้เรียบร้อยเพื่อที่จะได้กลับมาดูดีและเรียบร้อย ฉันลบเครื่องสำอางออกแล้วเปลี่ยนลุคใหม่ ท้ายที่สุดฉันเหลือเวลาไม่มากที่จะแต่งสวย

ในที่สุด ฉันก็เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อคลุมยาวถึงเข่าสีน้ำเงินแล้วนั่งแท็กซี่ไปที่บ้านน้ำชา ข้างนอกยังมีหิมะตกอยู่ ฉันหายใจเข้าลึก ๆ และหายใจออกอย่างเต็มที่ทำให้มีไอหมอกเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ฉันพร้อมที่จะแสดงความมีชีวิตชีวาและนั่นคือวิธีที่ฉันเข้าไปในบ้านน้ำชา

ซัมเมอร์วางถ้วยน้ำชาลงทันทีแล้วเดินเข้ามาหาฉัน เธอกอดฉันแน่นราวกับว่าเราไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "วันนี้เป็นยังไงบ้าง? ทำไมเธอไม่มาดื่มชาสักหน่อยล่ะ?"

ฉันโกหกบอกเธอว่าฉันยุ่งกับงาน

เธอปล่อยฉันไปโดยไม่ได้สงสัยอะไร "นั่งตรงนี้สักพักก่อนนะ ฉันจะให้คนชงชาดีๆให้เธอ ยังมีบางอย่างที่ฉันต้องจัดการรอฉันอยู่ตรงนี้นะ"

ฉันนั่งลงบนเบาะที่สวยงามและเงียบสงบโดยมีลูกแมวสีขาวอยู่บนตัก ฉันจ้องมองไปที่รถยนต์และคนที่เดินอยู่บนถนนทุกคนดูฮึกเหิม

ทันใดนั้น ร่างอันผอมเพรียวก็ดึงดูดความสนใจของฉัน

เป็นร่างของชายผู้เย่อหยิ่งและโดดเดี่ยว

ด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบสาเหตุ ฉันตะลึง ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าน้ำตาไหลอาบแก้ม

ฉันจ้องมองร่างนั้นอย่างนานมาก ชั่วขณะหนึ่งฉันรู้สึกว่าฉันเป็นเด็กสาวคนนั้น คนที่ตามชายที่ฉันฝันถึง รูปร่างคล้ายเขามากเกินไปทำให้เกิดความทรงจำทุกรูปแบบ

ฉันลุกขึ้นยืนทันที ลูกแมวสะดุ้งและวิ่งหนี ฉันรีบออกไปหารอบ ๆ บนถนนอย่างกระตือรือร้น แต่ชายคนนั้นก็ไม่ปรากฎให้เห็น เขาหายไปในฝูงชนราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตน

ซัมเมอร์ตามฉันออกๆมาอย่างเร่งรีบและเห็นฉันร้องไห้ออกมาอย่างสุดหัวใจ เธองุนงงและถามฉันด้วยความเป็นห่วง "แคโร เป็นอะไรไป? ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ?"

“นั่นคือเขา ... ”

"มันเป็นความรู้สึกที่แข็งแกร่งมากที่ฉันรู้ว่าฉันต้องมาถูกทาง"

ร่างนั้นซ้อนทับกับผู้ชายคนนั้นที่อยู่ในความทรงจำและความฝันของฉัน

“นั่นอาจจะเป็นดิกสัน?!”

“เป็นเขาได้ไหม”

ไม่มีใครทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นได้นอกจากดิกสัน

จะเป็นใครไปได้อีกถ้าฉันเข้าใจผิด?

มันเกิดขึ้นกับฉันที่ซีซี่พูดถึงการแสดงก่อนหน้านี้…

"เขาจะอยู่ในห้องโถงดนตรีนี้หรือเปล่า?"

"หมายความว่าตอนนี้ดิกสันอยู่ที่นี่ใช่ไหม?"

ฉันเช็ดน้ำตาแล้วหันไปมองซัมเมอร์ ฉันแปลกใจที่พบว่าเธอร้องไห้เช่นกัน ฉันถามว่า "ซัมเมอร์ เธอร้องไห้ทำไม?"

"แคโร ทำไมเธอดูเศร้าอยู่ตลอดเลย?"

เธอกอดฉันไว้ในอ้อมแขนของเธอและเอาแต่สะอื้น "ฉันเคยเห็นเธอร้องไห้หลายครั้ง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม เธอเพิ่งแต่งงานกับผู้ชายที่เธอรักเมื่อสามปีก่อน"