บทที่ 120

ฉันไม่รู้ว่าดิกสันพูดกับใคร แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร เขาก็ทรยศต่อสัญญาของเรา

ฉันสะดุ้งและหัวใจของฉันจมดิ่งลง ความรู้สึกนั้นพาฉันย้อนกลับไปในอดีต

ระยะห่างระหว่างเขากับฉันจู่ ๆ ก็รู้สึกห่างกันมาก ดูเหมือนความสุขทั้งหมดที่เราแบ่งปันในสองวันที่ผ่านมาจะเป็นเรื่องโกหก

“คุณจะกลับเมื่อไหร่?” ฉันได้ยินเสียงที่ไม่อดทนของดิกสัน ดูเหมือนว่าผู้หญิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งของการโทรเป็นคนที่สำคัญอย่างยิ่ง

หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนถูกทำร้ายร่างกาย ฉันรู้สึกเหมือนร้องไห้ในขณะนั้น เขาไม่ได้รักฉันเลยและฉันก็เสียใจที่สัญญาว่าจะอยู่กับเขา

ทำไมฉันถึงสัญญาว่าจะอยู่กับเขา?

“ใช่ ผมจะไปหาคุณในไม่กี่วัน” คำพูดของดิกสันเปรียบเสมือนใบมีดที่แหลมคมอยู่ในใจ ฉันรีบขับรถกลับไปที่บริษัท

เมื่อฉันนั่งอยู่ในสำนักงานของฉัน ฉันรู้สึกสับสน รู้สึกราวกับว่าฉันได้สูญเสียโลกทั้งใบไปในทันที

ผู้ช่วยของฉันกลับมา เขาเปิดประตูสำนักงานและเห็นฉันนั่งอยู่ที่นั่น เขาถามอย่างเป็นห่วงว่า “ท่านประธานชอว์เป็นอะไร?”

ฉันส่ายหัวและข่มใจตัวเอง “ไม่มีอะไร” ฉันตอบ

ฉันเคยผ่านประสบการณ์เจ็บปวดแบบนั้นมาก่อน ฉันได้เรียนรู้ที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดในใจของฉันก็ชัดเจนขึ้นในวันนี้

“ผมขอโทษ ท่านประธานชอว์”

ผู้ช่วยของฉันขอโทษ แต่เขาไม่ได้พูดถึงสิ่งที่เขาทำผิด ฉันหลับตาและพูดว่า “อธิบายมาสิ”

เขาต้องมีเหตุผลว่าทำไมถึงยักยอกเงินของบริษัท

เขาเห็นว่าฉันสงบมากเกินไปและเสียงของเขาก็สั่นเล็กน้อยขณะที่เขาพูดว่า “จริง ๆ แล้วเงินเหล่านั้นไปที่สวิตเซอร์แลนด์”

ฉันถามอย่างใจเย็นว่า “เพื่ออะไร?”

“ผมไม่แน่ใจ จริงๆแล้วผมไม่ชัดเจนว่าเงินนั้นไปอยู่ที่ใด แต่ผู้ช่วยสจ๊วตได้รับคำสั่งนี้เมื่อ 7 ปีก่อน ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ชายชราบอกว่าเป็นความประสงค์ของพ่อแม่คุณ” ผู้ช่วยสจ๊วตเป็นผู้ช่วยพ่อของฉัน

หลังจากพ่อของฉันจากไป เขาก็ลาออกจากงานและกลับไปที่บ้านเกิดของเขา

ฉันลืมตาขึ้นอย่างตกใจและถามว่า “ทุก ๆ ปีมีเงินจำนวนมากเช่นนี้ไปที่สวิตเซอร์แลนด์ แต่คุณไม่เคยรายงานให้ฉันทราบ คุณไม่สงสัยเหรอ?”

“ท่านประธานชอว์ ผมไม่สงสัยอะไรเลย ผมทำตามคำสั่งของชายชราให้ลบร่องรอยของเงิน เพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจไปที่บริษัท เพราะชื่อของกองทุนอยู่ภายใต้ แคโรไลน์ ชอว์”

ฉันพูดไม่ออก

ในที่สุดฉันก็รู้ว่าควินซี่หายไปไหน

ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมถึงซ่อนตัวจากฉัน!

ฉันหัวเราะและมองไปที่ผู้ช่วยของฉัน เขาเรียกชื่อฉันในขณะที่เขารู้สึกไม่สบายใจ ฉันส่ายหัวและถามว่า “คุณเจอควินซี่หรือยัง?”

เขาส่ายหัวและพูดว่า “ไม่มีที่ไหนที่จะเริ่มค้นหาได้เลย”

ตอนแรกฉันคิดว่าจะขอให้เขาค้นหาแคโรไลน์อีกคนในสวิตเซอร์แลนด์ แต่ฉันเปลี่ยนใจและสั่งเขาว่า “ทำงานต่อไป ฉันต้องการเวลาอยู่คนเดียว”

หลังจากที่เขาเดินออกไป ฉันรู้สึกเหมือนสูญเสียความแข็งแกร่งทั้งหมดไป ฉันนอนบนเก้าอี้ทำงานโดยไม่ขยับ