บทที่ 121

คิดว่าฉันไม่เชื่อคุณเหรอ?

ฉันโมโห “ฉันได้ยินสิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้ชัดเจน คุณยังจะให้ฉันเชื่ออะไรอีก? ไหนพูดมาซิ คุณยังจะแต่งงานกับเธอไหม?”

ฉันไม่เคยถามว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เพราะไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายแพ้ รวมทั้งไม่อยากทะเลาะกับเขา

ร่างสูงชะงัก ก่อนเอ่ย “ผมขอโทษ ผมบอกไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร แต่ผมก็มีเหตุผลนะ”

นี่เขาอยากจะทำให้ฉันคลั่งเพราะคำแก้ตัวแบบนั้นเหรอ!

ดิกสันนี่มันจริง ๆ เลย!

“ได้ งั้นเราจบกัน”

พูดจบก็ยื่นมือไปผลักอกของคนตรงหน้าอย่างแรงด้วยความโกรธ แต่ดิกสันยังพยายามเกลี้ยกล่อมต่อ “เชื่อผมสิ ผมไม่มีทางทรยศคุณหรอก!”

พูดออกมาได้นะ

คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว!

“ไปตายซะ!”

ฉันเริ่มหมดความอดทนและไม่อยากจะสนทนากับคนตรงหน้าอีก มือไม้และขาสองข้างสะบัดเตะใส่ดิกสันไม่หยุด

ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยพร้อมค่อย ๆ ก้าวถอยหลังออกไป ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ทว่าสายตาที่มองมานั้นยังคงสงบนิ่ง

ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นตรงมาที่หัวใจ แต่ยังเจ็บไม่เท่ากับความรู้สึกของการถูกหักหลัง

“ดิกสัน เกร็ก ฉันจะถามคุณครั้งเดียว”

“ตกลง” เสียงเข้มเอ่ย

ฉันถามเน้นที่ละคำ “คุณจะแต่งงานกับเธอไหม?”

“ถ้าเธอมาเมืองอู๋ ผมจะแต่งงานกับเธอ”

ดิกสันตอบด้วยท่าทางมั่นใจ คำพูดนั่นเด็ดเดี่ยวและยังคงดังก้องอยู่ในใจของฉัน แคโรกัดฟันแน่น พลันเอ่ย “จากนี้ไป เราสองคนไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว และในอนาคต... ฉันหวังว่าคุณจะมีความสุขกับสิ่งที่คุณเลือก”

“แคโร” เสียงเข้มเรียกชื่อของฉันแผ่วเบา

นี่เขายังมีหน้ามาเรียกฉันว่าแคโรอีกเหรอ?

ฉันโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ทว่าจิตใต้สำนึกยังคงบอกเตือนให้อดทนอย่าผลีผลามกับคำพูดเหล่านั้น

ฉันไม่ควรตบะแตก

แม้ว่าฉันจะแพ้ แต่ก็ควรแพ้อย่างมีศักดิ์ศรี

หญิงสาวเลือกเดินออกมาก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถขับออกไป เมื่อเบนสายตาไปยังกระจกหลัง แคโรยังเห็นดิกสันยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน เหมือนกับภาพของแลนซ์เมื่อวานก่อน

ฉันคิดว่านี่คือจุดจบของเราทั้งคู่

มือเรียวยังกำพวงมาลัยไว้แน่น พร้อมหยดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุดหลังจากการอดกลั้นก่อนหน้า เพราะไม่ชอบความรู้สึกของการถูกมองว่าเป็นโง่และอ่อนแอ ฉันถึงไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น

ทุกครั้งที่ใช้มือเช็ดมันออกไป ก็อดรู้สึกแย่กับโลกใบนี้ไม่ได้ ให้ตายสิ ฉันจะใช้ชีวิตในโลกที่บัดซบนี่ต่อไปทำไมกัน