บทที่ 124

“คนที่ไม่อยากเห็นคุณเจ็บปวดที่สุดคือผมนะ”

ประโยคนั่นของเขาทำให้ฉันหวั่นไหว

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเราชั่วขณะ ต่างคนต่างเงียบเพราะไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดไหนมาต่อประโยคเมื่อกี้ได้ ไม่นานแลนซ์ก็พูดขึ้นอีก “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ดิกสันควรจะเป็นคนที่เข้าใจคุณมากที่สุด หรือคุณคิดไหมว่าเขากำลังเจอปัญหาอะไรบางอย่าง?”

ปัญหาเหรอ...

ดิกสันเคยพูดแล้วว่าเขาเองมีเหตุผลจำเป็น

แต่ก็พูดว่าหากเธอมาที่เมืองอู๋ เขาจะแต่งงานกับเธออยู่ดี

เพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นเหตุผลหรือปัญหาอะไรมันก็ไม่สามารถเอามาแก้ต่างได้ในจุดนี้

ฉันส่ายหน้าให้กับคำถามของคนตรงหน้า นั่นทำให้เขาพูดย้ำ “ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกคุณ และผมก็จะไม่บังคับคุณให้พูดอะไร”

เขาหยุดพูด ก่อนเอ่ยตัดบท “แต่ผมอยากอยู่ข้าง ๆ คุณ”

จิตใจที่เคยนิ่งสงบกระตุกอีกครั้งเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น ฉันลุกขึ้นยืนพลางสบตากับแลนซ์อยู่ซักพัก และท้ายที่สุดก็เลือกตอบเขาไปเพียง “ขอโทษนะ ฉันต้องไปแล้ว”

แคโรรีบพุ่งตัวออกมาจากร้านอาหารก่อนจะขับรถกลับไปที่บริษัท เมื่อมาถึงก็สาวเท้าเดินไปหาชัคที่โต๊ะทำงานพร้อมสั่งให้เขาหาอพาร์ตเมนต์ใหม่ให้ฉันทันที

ฉันไม่อยากอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลชอว์อีกแล้ว

สภาพจิตใจของฉันหลังจากผ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาย่ำแย่กว่าเดิม ประโยคของแลนซ์ยังคงวนไปมาอยู่ในความคิดไม่เลิก

ฉันเข้าใจทุกอย่างที่เขาบอก และหากตัวเองมีความกล้าอีกสักนิดคงสามารถเดินไปบนเส้นทางเดียวกับเขาได้

ทว่าฉันทำแบบนั้นไม่ได้

ระหว่างดิกสันกับแลนซ์ ในตอนนั้นฉันตัดสินใจเลือกดิกสันเอง เพราะฉะนั้นฉันไม่สามารถหันไปกลับหาแลนซ์เพียงเพราะตัวเองเจ็บจากดิกสันได้หรอก

เพราะนั่นมันไม่แฟร์สำหรับเขา

รวมทั้งความรู้สึกที่หวั่นไหวง่ายนี้ด้วย

แคโรหมกตัวเองอยู่ในออฟฟิศตลอดทั้งวัน รู้สึกเหนื่อยใจสับสนกับความรู้สึกที่แสนยุ่งเหยิงในตอนนี้ และคิดว่าหากอารมณ์ยังไม่คงที่หรือดีขึ้นโดยเร็ว คงทำให้อาการป่วยแย่ลงกว่าเดิมเป็นแน่

พอคิดถึงเรื่องสุขภาพ ความคิดอยากจะหนีออกจากเมืองอู๋ก็ผุดขึ้นมาในหัว

มือเรียวคว้ากุญแจโรลส์ รอยซ์ คันโปรด ก่อนจะขับออกจากบริษัทไปโดยไม่บอกใครซักคน

ทว่าในขณะที่ฉันขับรถอยู่บนท่างด่วนฝั่งขาเข้าเมืองถง กลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เล็กน้อย มีรถคันอื่นขับมาชนท้ายรถของฉัน ทำให้การเดินทางต้องหยุดลง

ร่างบางก้าวลงมาจากรถพร้อมคู่กรณี อีกฝ่ายมองฉันด้วยแววตาตกใจปนเกรงกลัว ก่อนจะเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “รถของคุณแพงมาเลยใช่ไหมครับ?”

ฉันรู้ว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร นั่นทำให้ฉันเอ่ยปัด “ไม่เป็นไรค่ะ รถฉันมีประกัน แต่ว่าคุณช่วยส่งเรื่องพวกนี้ไปที่โฟร์เอสโชว์รูมให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

เมื่อรู้ว่าไม่ต้องเสียค่าชดเชยให้ฉัน เขาจึงรีบเข้ามาช่วยเหลือจัดการให้ฉันทันที มือบางโบกเรียกแท็กซี่พลางมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองถงทันควัน แต่แทนจะแวะไปหาฌอน ฉันเปลี่ยนทิศตามหาบ้านพักสำหรับชีวิตในเมืองถงแทน

ฉันมาที่นี่ไม่บ่อยนัก ทว่าทุกครั้งที่มาก็จะติดต่อบอกฌอนและอาศัยอยู่ในที่พักของตระกูลฟล็อกชั่วคราว เว้นเสียแต่หลังจากฉันรับรู้ความรู้สึกของเขา ฉันก็เริ่มเว้นระยะห่างระหว่างเรามากขึ้น เหตุผลก็คือฉันไม่อยากปฏิบัติต่อเขาในเชิงชู้สาวหรือแค่ที่พักใจ

เมื่อหาที่พักได้ฉันก็รีบพาตัวเองเข้าด้านในพลางทิ้งตัวลงบนที่นอนทันที มือบางยกโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งให้เลขาคนสนิท “ฉันไม่ได้อยู่ที่เมืองอู๋ รบกวนช่วยดูแลเรื่องงานที่ออฟฟิศแทนฉันไปก่อนซักพักนะ”

พลันนึกอะไรบางอย่าง แล้วพิมพ์ส่งเพิ่มเติม “นายช่วยหาที่อยู่ที่แน่ชัดของควินซี่ให้ฉันได้ไหม? และถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ ก็แอบช่วยเธออยู่ลับ ๆ ด้วย”

หนี้บุญคุณของตระกูลชอว์ในครั้งนี้ต่อควินซี่นั้นไม่สามารถลบล้างได้เลย

หลังจากกดส่งข้อความ ฉันก็กดปิดเครื่องก่อนจะโยนมันไว้ที่ไหนซักแห่งบนเตียงอย่างไม่ใส่และเดินก้าวออกจากห้องไป เจ้าของเกสเฮ้าส์มองมาที่ฉันอยู่ครู่หนึ่งพลันเอ่ยเตือน “เมืองถงตอนกลางคืนน่ะอันตรายนะ ผู้หญิงสวย ๆ อย่างเธอควรจะอยู่ในห้องดีกว่า”

เท้าเล็กชะงักแล้วหันไปถาม “เมืองถงอันตรายเหรอคะ?”

เท่าที่จำได้ เมืองนี้เจริญรุ่งเรืองมากและก็คึกคักเต็มไปด้วยร้านรวงอยู่ตลอดเวลา

เมืองที่เจริญแล้วควรจะเป็นที่ที่ปลอดภัยสิ

เจ้าของที่พักยังคงยิ้ม “จะยืนยันว่าอันตรายเลยก็คงไม่ได้ แต่ถ้าสาวสวยแบบเธอเดินไปเตร็ดเตร่มันก็ไม่แน่”

ฉันพยักหน้าเข้าใจ พลางบอก “ฉันจะไม่ไปไหนไกลค่ะ”

แม้ว่าดวงอาทิตย์จะลับฟ้าแต่มันก็เป็นเพียงหัวค่ำของวันเท่านั้น แค่เดินไปหาซื้อของแถว ๆ นี้คงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ฉันเดินไปที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ที่พักเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัว รวมทั้งเสื้อผ้าจำนวนหนึ่งไว้ใช้ซักเปลี่ยนในระหว่างอยู่ที่นี่ เมื่อก้มมองดูนาฬิกาแล้วพบว่ามันยังไม่ดึกเท่าไหร่ ฉันเลยเดินขึ้นบันไดเลื่อนไปดูหนังที่ชั้นบนต่อ

หนังที่เลือกดูเป็นแนวตลกขบขัน ทว่ากว่าจะจบก็ดึกมากแล้ว ฉันเดินออกมาโบกแท็กซี่ข้างทาง แต่คนขับหาตำแหน่งของเกสเฮ้าส์ไม่เจอและทิ้งฉันลงบริเวณใกล้ ๆ ที่พักแทน

แคโรยืนอึ้งกับการกระทำของคนขับแท็กซี่ ฉันไม่คุ้นกับเส้นทางในเมืองถงแถมยังไม่ได้พกโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย แล้วจะให้ฉันหาทางกลับที่พักยังไงเนี่ย

ฉันเดินวนอยู่แถวนั้นเกือบยี่สิบนาทีทว่าเดินไปทางไหนก็หาทางออกจากย่านนี้ไม่ได้ซักที จนกระทั่งเดินมาเจอสถานีรถไฟฟ้า ร่างเล็กรีบวิ่งลงไปยังทางเข้าด้านล่างแต่โถงทางเดินกลับว่างเปล่า หลงเหลือเพียงคนไร้บ้านนั่งเล่นดนตรีอยู่ไม่กี่คน

เขากำลังร้องเพลง

เพลงที่มีชื่อว่า ‘คนอย่างฉัน’

คนที่พิเศษอย่างฉัน

ควรมีชีวิตที่ไม่ธรรมดาและน่าตื่นเต้น