บทที่ 125

แคโรขมวดคิ้ว “คุณจะออกทางหน้าต่างเหรอ?”

ร่างสูงเงียบก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉัน

“แผลเป็นนั่นโคตรน่าเกลียดเลย”

ฉันอึ้งกับคำพูดของเขา

ฉันลบเครื่องสำอางออกตั้งแต่ตอนที่มาถึงเกสเฮ้าส์ ฉันรู้ว่าแผลเป็นนี่น่าเกลียดขนาดไหน แต่ไม่คิดว่าประโยคนี้จะตรงมาจากคนแปลกหน้าที่ตัวเองพึ่งช่วยชีวิตไปเมื่อครู่

ริมฝีปากบางเม้มแน่นปนครุ่นคิด

ทว่าอีกฝ่ายกลับถามขัดเสียก่อน “เธอชื่ออะไร?”

เสียงนั่นยังคงทุ้มต่ำและแหบพร่า

ถึงเราจะคุณกันได้ปกติ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรจะบอกถึงชื่อเสียงเรียงนามของตัวเอง แต่ในเมื่อเขาถามออกมาแบบนี้ ฉันก็ควรจะพูดอะไรซักอย่างเพื่อลดความอึดอัด “แคลลี่ ชอว์” ฉันโกหก

เขาขมวดคิ้วเชิงสงสัยแต่ไม่ได้พูดอะไร

เราสองคนเบนสายตาไปยังแม่น้ำที่ไหลเอื่อย ๆ ด้านนอกนั่น พลางคิดว่าเขาต้องโง่มากแน่ ๆ ถ้าคิดจะโดดหน้าต่างลงน้ำเพื่อหนี พลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ร่างสูงก้าวขาปีนขึ้นขอบหน้าต่างด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด “ถ้าเธอไม่หนี พวกมันฆ่าเธอแน่”

ฉันถามกลับอย่างไม่เข้าใจ “ใครนะ?”

เสียงเข้มย้ำกลับทันควัน “ก็คนที่อยากฆ่าฉันไง”

“คุณจะบอกว่าคนเคาะเมื่อกี้เป็นหนึ่งในพวกมันงั้นเหรอ?”

“ใช่ พวกมันรู้แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่”

‘แล้วการที่เขาโดนตามล่ามันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?’

ฉันบอกปัด “ฉันไม่หนีไปกับคุณหรอก”

ทว่าทันทีที่พูดจบ กลับมีใครบางคนพังประตูเข้ามา พร้อมถือมีดพุ่งเข้าใส่เราทั้งคู่อย่างรวดเร็ว!

แคโรทำอะไรไม่ถูก เธอไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลยนะ

ร่างสูงดึงแขนฉันให้กระโดดลงมาจากหน้าพร้อมกัน ทว่าก็ไม่พ้นรัศมีของคมมีดที่กวัดแกว่งมา หัวไหล่ของฉันโดนบาดเป็นแผล

ฉันกลั้นความเจ็บปวดไว้ในขณะที่หล่นลงไปในแม่น้ำ

เพราะการดึงทึ่ไม่ทันได้ตั้งตัวของเขาทำให้ฉันลืมกลั้นหายจนสำลักน้ำ สายน้ำที่เอื่อยแต่ไหลตลอดนั้นทำให้ยากต่อการดำผุด ฉันพยายามเงยหน้าขึ้นเหนือน้ำเพื่อรับอากาศ แต่กลับโดนแรงฉุดดึงลงไปใต้น้ำอีกครั้ง

อากาศที่เริ่มน้อยนิดทำให้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย แต่ใบหน้าของคนที่ลอยเข้ามาในจิตใต้สำนึกก็ยังคงเป็นชายคนนั้น ดิกสัน เกร็ก คนเดิม

ถ้าฉันรอดไปได้ สัญญาเลยว่าไม่ยอมกลับไปเจอคนแบบนั้นอีกแล้ว

และก็จะไม่ยกโทษให้อีกเป็นครั้งที่สอง

ร่างกายของฉันเริ่มคลายตัวเองและค่อย ๆ จมลงไปในแม่น้ำ พลันรอบเอวกลับถูกรั้งไว้ด้วยมือหนาของใครบางคน รวมทั้งริมฝีปากที่ถูกทาบทับลงมา

สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

ทว่ามันช่วยให้ฉันรอดตาย

ไม่นานศีรษะก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมา

ฉันหอยหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม

ร่างบางพิงศรีษะของตัวเองไว้บนไหล่แกร่งของอีกฝ่ายก่อนพึงพำ “คุณเป็นใครกันแน่?”

สติที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดค่อย ๆ เลือนลางลงจนภาพตรงหน้ามืดดับไป

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งกลับพบว่าตัวเองอยู่บนเตียงในห้องนอนที่ไหนซักแห่ง

มือเรียวเลิกผ้านวมผืนหนาออกพลางมองดูเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ที่อยู่บนร่างกายตน

ดูก็รู้ว่านี้มันไซส์ผู้ชายชัด ๆ

ฉันลุกขึ้นก่อนจะเดินเท้าเปล่าไปเปิดประตูกระจกบานใหญ่ออก ขาเรียวก้าวไปยังระเบียงด้านนอก และพิจารณาคฤหาสน์หลังใหญ่นี้

เรียวตาเพ่งมองไปยังชายคนหนึ่งที่นั่งเล่นอยู่บริเวณสนามหญ้าด้านล่าง

และแน่นอนว่าเขาคือคนเดียวกันกับชายเลือดอาบหน้าเมื่อคืน

เขาดูแตกต่างจากผู้ชายคนอื่นที่ฉันเคยเจอ บรรยากาศรอบตัวคนหน้าโหดนั่นเต็มไปด้วยความอึมครึม ดูเศร้าหมองแปลก ๆ

และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นฉันแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนที่เราจะจ้องตากันอยู่แบบนั้นพักใหญ่

ฉันสงสัย “ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน?”

“คฤหาสน์ตระกูลชิค”