บทที่ 138

แซคคารี่คงคิดว่าฉันเป็นเพลย์เกิร์ลที่มักจะถูกอ้อมล้อมไปด้วยผู้ชายทุกประเภท เขาคิดว่าฉันมีคู่นอนเป็นผู้ชายหลายคน!

และผู้ชายเหล่านั้นช่วยสนับสนุนทางการเงินให้ฉัน

ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงและรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายฉันจึงคล้อยตามและพูดว่า “ยังไม่มีแฟนสำหรับตอนนี้”

หลังจากหยุดไปชั่วขณะ ฉันก็พูดต่อว่า “ตอนนี้ยังไม่มีคู่และตอนนี้ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นอยู่ ใครจะไปรู้ บางทีฉันอาจจะได้พบคนที่เหมาะสมในอนาคตอันใกล้นี้”

เขาพูดแผ่วเบาว่า “ถ้าคุณต้องการเงิน ก็แค่หาโจชัวร์”

ในตอนนั้น ฉันต้องเสียสติไปแล้ว ที่จะพูดคำโง่ ๆ แบบนั้นออกไป แต่แซคคารี่ก็ใจเย็น เขาไม่จับผิดพฤติกรรมผิด ๆ เช่นนี้ เมื่อตัดสินโดยวิธีที่เขาไว้ใจฉัน เพราะนั้นเขาไม่เคยถามเรื่องพวกนี้ฉันเลย

ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจว่าฉันเป็นใคร!

เคยทำอะไรมาก่อน!

และกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้!

สำหรับเขา ฉันเป็นแค่แคลลี่

แคลลี่ที่เขาไม่เคยรู้จักแต่เต็มใจที่จะช่วยเหลือ

ฉันส่ายหัวและปฏิเสธ "ฉันมีเงิน"

แซคคารี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เมื่อเห็นว่าเขาเหนื่อยเล็กน้อยฉันจึงมุ่งหน้าไปที่ห้องโถงนั่งเล่นและนั่งบนโซฟา เพราะเกรงว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อน

ตอนที่ฉันกำลังจะเดินไปนั่งบนโซฟา ฉันสังเกตเห็นว่าเท้าของฉันถูกปกคลุมไปด้วยทราย แค่นั้นฉันก็รู้แล้วว่ารองเท้าส้นสูงของฉันยังอยู่ที่ชายหาด

ฉันไปห้องน้ำนอกห้องนอนเพื่อล้างขาและกลับไปที่โซฟาเพื่อนอนราบ ตอนนี้ ฉันได้รับข้อความจากลอเรน

“พี่แคโรไลน์ ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าแลนซ์เป็นเพียงความฝันของฉัน เขาสามารถเลือกที่จะไม่อยู่กับคุณ หรือเป็นโสดไปตลอดชีวิต แต่เขาจะไม่มีวันเลือกฉัน! เพราะฉันกับเขาเจอกันผิดเวลา ฉันไม่สามารถทำให้เขาตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกเจอและจะไม่มีการกลับมา ฉันไม่ต้องการไล่ตามเขาอีกต่อไป ฉันเต็มใจที่จะปล่อยเขาไป ไม่แน่ในชีวิตของฉันในภายหลัง ฉันอาจจะได้พบกับผู้ชายบางคนที่จะทำให้ฉันหัวใจเต้นแรง อย่างไรก็ตาม ฉันจะไม่ไปรบกวนแลนซ์อีกแล้ว”

ลอเรนส่งข้อความถึงฉันก่อนหน้านี้ โดยบอกว่าเธอจะเลิกยุ่งกับแลนซ์และฉันก็ถามเธอถึงเหตุผล เธอต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะตอบกลับฉันและเหตุผลที่เธอยอมแพ้ดูเหมือนง่ายเกินไป

เธอติดตามแลนซ์มาหลายปีแล้วและเธอต้องผ่านความยากลำบากมากมายที่ไม่สามารถอธิบายได้เป็นประโยคหรือมากไปกว่านั้นได้ หลังจากหลายปีที่ผ่านมา เธอจะยอมแพ้อย่างง่ายดายได้อย่างไร?

ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา ท้ายที่สุด มันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉัน

ฉันไม่ได้ตอบกลับข้อความของลอเรน ฉันนอนลงบนโซฟา สักพักลุกขึ้น และไปที่ห้องนอน

ฉันผลักประตูให้เปิดออกเพื่อเห็นแซคคารี่นอนอยู่บนเตียงโดยหลับตาและแขนขายาวของเขาก็กางออก เขาไม่มีผ้าห่มคลุมตัว

ฉันเดินไปหาเขาอย่างเงียบ ๆ และห่มผ้าห่มให้เขา เมื่อฉันเข้าไปใกล้เขา เขาก็ยกแขนขึ้นแล้วจับข้อมือฉันอย่างแรง

แซคคารี่ลืมตาขึ้นอย่างเป็นฟืนเป็นไฟ ฉันไม่เคยเห็นเขาด้วยสายตาที่โหดร้ายแล้วซึ่งเต็มไปด้วยเจตนาเหมือนอยากจะฆ่ามากขนาดนี้ ฉันตกตะลึง

เมื่อเขารู้ว่าเป็นฉันจากนั้นเขาหลับตาลง และผ่อนคลายสักพักก่อนจะปล่อยฉัน เขาเตือนฉันด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "อย่าเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไป"

เขาแข็งแกร่ง ฉันมองลงไปและเห็นข้อมือของฉันเปลี่ยนเป็นซีดหลังจากการคว้าอย่างหนักหน่วง ฉันย้อนกลับไปและถามว่า "คุณไม่รู้สึกหนาวเหรอ?"

"ไม่"

เขาเป็นคนพูดไม่กี่คำจริงๆ

ฉันขมวดคิ้วแล้วถามว่า "แผลยังเจ็บอยู่ไหม?"

แซคคารี่ไม่ตอบ "... "