บทที่ 14

ช่วงนี้หิมะไม่ค่อยจะตกในเมืองอู๋ แต่ฝนกลับตกผิดปกติ ฉันเอาโทรศัพท์แนบหูและได้ยินเสียงบ่นเบา ๆ ของดิกสัน "ฝนตกเหมือนฟ้ารั่วเลยข้างนอกนี้น่ะ ฉันเปียกโชกทั้งตัว แล้วเธอจะไม่เปิดประตูให้ฉันหน่อยเหรอ?"

เมื่อฉันฟังเขาอย่างละเอียด ฉันก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูอารมณ์เสียเล็กน้อยของเขา

ฉันมองกลับไปรอบ ๆ ห้องของฉัน “คุณมาหาฉันทำไม?”

"แคโรไลน์ เธอลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้ฉันเป็นแฟนของเธอน่ะ"

เขาจึงยังจำมันได้ …

"ฉันคิดว่าคุณเสียใจเกี่ยวกับมัน" ฉันพูด

"ทำไมล่ะ? เพราะฉันไม่โทรหาเธอเหรอ?"

ฉันตอบตกลงด้วยน้ำเสียงที่เบาและฟังดูอารมณ์เสีย

"ยัยโง่ ฉันบอกเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอว่า ฉันจะไปจัดการกิจการของบริษัทบางอย่างก่อนน่ะ? ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญของบริษัทเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าใน ฉันจะอยู่กับเธอ" ดิกสันหยุดและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แม้ว่าฉันจะต้องเข้าร่วมงานบางอย่างฉันก็จะพาเธอไปด้วย"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจฉันละลายและเขาเรียกฉันว่าผู้หญิง มันเป็นการแสดงความใกล้ชิด ฉันคิดมาตลอดว่าฉันเป็นเพียงผู้หญิงที่ทำให้เขาไม่ออกนอกลู่นอกทาง

"ฮีลโหล?"

บางทีฉันอาจจะเงียบนานเกินไปและฉันก็ได้ยินคำหนึ่งมาจากส่วนลึกของลำคอของเขา

ฉันเรียกชื่อเขา “ดิกสัน”

"ว่าไง?"

"ฉันจะไปเปิดประตู"

ฉันวางสายและหลบไปจากหน้าต่างฝรั่งเศสเพื่อซ่อนยาแก้ปวดในห้องนอนของฉัน จากนั้นฉันก็นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อจัดการตัวเองอย่างระมัดระวังปกปิดรอยแผลเป็นที่ได้รับจากการล้มบนพื้น

ฉันเการอยแผลเป็นบนใบหน้าอย่างหนัก ฉันระบายความโกรธและเตือนตัวเองด้วยว่าเขาทำแบบนี้กับฉัน ตอนนี้เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องที่ฉันถูกขย้ำ ฉันไม่ควรทำร้ายตัวเอง

ฉันถอนหายใจและเดินลงไปชั้นล่างเพื่อเปิดประตูให้เขา

ฉันเปิดมันและยืนอยู่ที่ประตู ดิกสันเขย่าหน้าผากของฉันด้วยความรัก ฉันตัวแข็งทื่อและเขายิ้มเล็กน้อยและถามว่า "เธอทำอะไรถึงนานขนาดนี้? เธออยากให้ฉันเป็นน้ำแข็งเหรอ?"

ฉันโกหกด้วยรอยยิ้ม "ฉันไปเข้าห้องน้ำมา"

ดิกสันเหลือบมองมาที่ฉันแล้วถามว่า "เธอเพิ่งแต่งหน้าเหรอ?"

ฉันเริ่มปฏิเสธมันโดยพูดว่า "ไม่"

ดิกสันไม่ยอมปล่อยมันไป “สำหรับฉันโดยเฉพาะเลยเหรอเนี่ย?”

ฉันพูดไม่ออกและพูดอีกครั้งหลังจากนั้นไม่นาน "ไม่"

ดิกสันถอดเสื้อคลุมของเขาที่เกือบจะเปียกโชก เขายิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ปกติฉันไม่เห็นเธอทาลิปสติกเลยและหน้าเธอดูหน้าซีด ตอนนี้เธอดูดีขึ้นมากเลยนะ”

ในตอนนั้น ฉันเลยหาข้ออ้าง "ฉันคุ้นเคยกับการพบปะผู้คนด้วยการแต่งหน้า"

ดิกสันยอมรับคำอธิบายและลูบผมของฉันอย่างลวก ๆ เขาเดินผ่านฉันเข้าไปในห้องนั่งเล่น “ตั้งแต่ที่ฉันรู้จักเธอมา ทุกครั้งที่ฉันเจอเธอ เธอก็แต่งหน้ามาตลอด ฉันจำไม่ได้จริงๆว่าได้เห็นเธอไม่ได้แต่งหน้าตอนไหน”

ดูเหมือนฉันจะหลงไปกับความคิดมากมาย ฉันยกมือขึ้นเกาหัวแล้วเดินตามเขา อธิบายเบา ๆ "ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวของฉันตั้งแต่ฉันอายุ 14 ฉันกลายเป็นประธานและผู้บริหาร ตอนนั้นฉันดูยังไม่บรรลุนิติภาวะจริง ๆ ดังนั้นฉันจึงชอบแต่งหน้าเพื่อปกปิดอายุของฉัน ณ ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ได้รู้สึกสบายเลยที่จะไม่แต่งหน้าบนใบหน้าของฉัน”

ดิกสันกำลังเดินไปที่โซฟาแต่เขาก็หยุด "เธอเข้าครอบครองทั้งครอบครัวตอนเธออายุ 14 เหรอ?"

ในช่วงสามปีของการแต่งงานของเรา เขาไม่เคยพยายามที่จะทำความรู้จักฉันเลย ฉันไม่ได้รู้สึกผิดหวังมาขนาดนั้นและอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เบา “พ่อแม่ของฉันทั้งคู่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกและเราไม่มีญาติที่เหมาะสมเลย คนในบริษัทต่างก็หวังพึ่งตัวฉัน ฉันจึงต้องลาออกแล้วไปเป็นผู้บริหาร”

ดิกสันไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรและถามหลังจากนั้นไม่นาน "แล้วหลังจากนั้นล่ะ? เธอได้กลับไปที่โรงเรียนไหม?"

“เปล่า ในช่วงแรกฉันไม่รู้เรื่องการทำธุรกิจมากนักดังนั้นฉันจึงฝังตัวเองอยู่กับการเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้จากรุ่นพี่ของฉัน ฉันเรียนรู้วิธีการเป็นผู้นำวิธีที่จะนำพาครอบครัวชอว์ไปสู่เส้นทางที่มีอนาคตมากขึ้น ฉันทำแบบนั้นมานานจนกระทั่งฉันแต่งงานกับคุณตอนอายุ 20 ปี ฉันจะมีเวลาไปโรงเรียนได้ยังไงกัน!? " ดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ฉันเริ่มพูดเรื่องตลกเกี่ยวกับตัวเอง “ ไม่มีใครในเมืองอู๋รู้ว่าผู้บริหารของบริษัทชอว์ มีวุฒิการศึกษาระดับมัธยมต้นเท่านั้น”