บทที่ 15

ดิกสันเป็นเพียงคนไร้สาระ ความสัมพันธ์ของเราคงไม่เกินสองเดือน อีกสองเดือนเขาจะกลายเป็นเจ้าบ่าวของผู้หญิงคนอื่น และตอนนี้เขาก็ถามมาฉันว่าฉันรักเขาไหม?

ยิ่งไปกว่านั้นความสัมพันธ์สองเดือนนี้จะเป็นการแสดงของเราทั้งคู่

มันเป็นเหมือนการทำบุญทำทานให้ฉัน

ฉันรวบแขนไปรอบคอของเขาแล้วพูดว่า "ฉันรักคุณ คุณก็รู้ ครอบครัวชอว์ร่ำรวยและมีอำนาจ แน่นอนฉันเลือกที่จะแต่งงานกับครอบครัวเกร็กของคุณในตอนนั้นเพราะฉันรักคุณ"

ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ปิดบังความจริงที่ว่าฉันรักเขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้นดิกสันก็ยิ้ม เขากอดฉันไว้ในอ้อมแขนของเขาและลูบหลังฉันเบา ๆ ด้วยฝ่ามือของเขา ยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ "แคโรไลน์ ฉันรักเธอนะ"

ฉันตะลึงและมองไปที่เขาด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

หลังจากนั้นไม่นานฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเคยบอกว่าเขาจะแกล้งทำเป็นตกหลุมรักฉัน บอกรักฉัน จะไม่ทำให้ฉันเสียใจและยังจะทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขอีกด้วย

ตอนนี้เขาก็แค่รักษาสัญญา

ฉันสามารถแสร้งทำเป็นว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่ฉันไม่สามารถเป็นคนพูดพล่ามและถามเขาว่ามันเป็นความจริงหรือเปล่า ฉันรู้ว่าเขาจะทำให้ฉันได้รับความบันเทิงเป็นเวลาสองเดือนเท่านั้น

เพราะ ดิกสัน เกร็ก ที่ฉันเคยรู้จักไม่เคยทำผิดพลาดในการรักษาสัญญาของเขา

เขาสัญญากับ เกวน เวิร์ท ว่าเขาจะแต่งงานกับเธอและเขาก็จะรักษาสัญญาอย่างแน่นอน

เหมือนกับที่เขาบอกว่าเขารักฉัน ในขณะที่เขาก็เกลียดฉันด้วยชัดเจน

ฉันยิ้มเบา ๆ และวางหัวไว้บนหน้าอกของเขาโดยไม่พูดอะไร เขากอดฉันไว้แน่นและถามว่า "เธอตกหลุมรักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ฉันพึมพำ “นานมาแล้ว นานมากแล้ว ฉันลืมไปแล้วว่าเมื่อไหร่”

ดิกสันเพิ่งกอดฉันไว้ในอ้อมแขนของเขา

คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเลย ฉันตื่นเช้ามากเพื่ออาบน้ำและกินยาแก้ปวดก่อนที่เขาจะตื่น จากนั้นฉันก็จัดการตัวเองอย่างระมัดระวัง

เป็นการแต่งหน้าแบบบางเบา แต่ก็ยังสามารถปกปิดใบหน้าซีด ๆ ของฉันได้

พอแต่งหน้าเสร็จ ดิกสันก็ตื่นขึ้นมา เขาตื่นขึ้นมาและจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่ได้ชัดมากหลังจากนั้นไม่นานเขาก็รวบรวมสติตัวได้ในที่สุด “เมื่อคืนฉันนอนที่นี่เหรอ?”

ฉันฮัมเพลงเบา ๆ เพื่อตอบรับ “คุณแค่ยังไม่ชินกับมันน่ะ”

เราแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชิน …

เขาโค้งริมฝีปากและยิ้ม "ใช่ ฉันยังไม่ชิน ฉันมีความสุขเพียงนิดหน่อยน่ะ"

ฉันถามอย่างสงสัย "เกี่ยวกับอะไรล่ะ?"

ดิกสันไม่ตอบ แต่เขาลุกขึ้น "ฉันจะทำอาหารเช้าให้เธอ แล้วเราจะไปเดทกัน เธออยากไปไหนล่ะ?"

ฉันละสายตาจากเขา “ไม่รู้สิ”

ดิกสันยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "แล้วถ้าเป็นจินหลิงล่ะ?"

"นี่คือ..."

"แม่ของฉันอาศัยอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ในหนานจิง"

ฉันรู้ว่าพ่อแม่ของเขาหย่าร้างกันตั้งแต่ตอนที่ดิกสันยังเด็ก แต่ฉันไม่เคยเจอแม่ของเขาเลย เธอไม่ได้มาเข้าร่วมงานแต่งงานของเราด้วยซ้ำ

ดิกสันไม่ได้ยอมรับการแต่งงาน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะไม่บอกให้แม่ของเขาทราบ บางทีผู้อำนวยการเกร็กอาจจะอยากบอกให้เธอทราบ แต่ดิกสันได้ห้ามไว้

"อ๋อใช่ ฉันจะเอาอะไรไปเยี่ยมเธอดีล่ะ?"

บางทีเขาอาจจะรู้ว่าฉันกำลังลืมสิ่งที่ต้องทำในขณะที่ดิกสันลูบผมของฉันเบา ๆ และพูดว่า"อย่ากังวลไปเลย แม่ของฉันเป็นคนง่าย ๆ น่ะ”

"อ๋อ แต่ฉันก็จะเอาของขวัญไปให้เธอ"

ดิกสันเข้าใจว่าฉันรู้สึกประหม่า หลังอาหารเช้าเขาพาฉันเข้าไปในตัวเมืองเพื่อจะซื้อของขวัญจากนั้นก็จองตั๋วเครื่องบินเที่ยวล่าสุดทางออนไลน์ เราเดินเล่นกันบนถนนก่อนที่จะรีบไปสนามบิน

บนเครื่องบิน ดิกสันเงียบ นี่เป็นอย่างที่มันควรจะเป็น เราทั้งคู่ชอบอยู่เงียบ ๆและดูเหมือนว่าเราจะไม่มีหัวข้อให้พูดคุยกัน

เมื่อมาถึงหนานจิง ดิกสันก็เรียกแท็กซี่และเรามุ่งหน้าไปยังเมืองเล็ก ๆในขณะที่ดวงอาทิตย์ยังคงอยู่บนท้องฟ้า

กว่าจะมาถึงก็เกือบค่ำแล้ว

มันเงียบเป็นพิเศษในเมืองนี้ ดวงอาทิตย์ดวงกลมกำลังตกดินในต้นไม้ทำให้เหล่าใบไม้มีสีทอง ดิกสันขอให้คนขับไปส่งที่ทางเข้าเมืองและพาฉันลงจากรถ เราเดินไปประมาณแปดนาทีก่อนที่จะถึงบ้านแม่ของเขา

ทันใดนั้นดิสันก็ยืนอยู่หน้าประตูอย่างลังเล ดูเหมือนเขาจะดูประหม่าเล็กน้อย

ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "อะไรกัน? แม่ของคุณไม่รู้เหรอว่าคุณมาหาเธอ?"

ดิกสันพยักหน้าและอธิบายว่า "ไม่ ฉันไม่ได้บอกเธอ จริง ๆ แล้วตั้งแต่ที่เธอหย่ากับพ่อ เธอก็ไม่ค่อยติดต่อฉันเลย แต่ฉันก็ไม่ได้จะโทษเธอหรอก ฉันก็ไม่ค่อยได้อยู่ใกล้เธอมากขนาดนั้น ทุกครั้งที่เธอโทรหา สิ่งที่เธอพูดฟังดูเป็นทางการมากเธอบอกให้ฉันดูแลตัวเองไม่นอนดึกอะไรทำนองนั้น "

คำพูดเหล่านั้นฟังดูเหมือนแม่ทั่วไปจะพูดกับลูก ๆ ของพวกเขา

"ที่จริงฉันอิจฉาคุณนะ อย่างน้อยคุณก็มีคนคอยจู้จี้คุณ แต่ฉัน...แม้แต่ตอนนี้ฉันยังไม่พบศพพ่อแม่ของฉันเลย หน่วยกู้ภัยบอกว่าทะเลกว้างเกินไปและพวกเขาก็ไม่รู้แน่ชัดว่าตำแหน่งของเครื่องบินอยู่ตรงไหน บางคนโชคดีได้ร่อนลงบนเกาะใกล้ ๆ ส่วนคนอื่น ๆ...พวกเขาไม่ได้บอกฉัน แต่ฉันรู้ว่าพวกเขาถูกฉลามกินในทะเลเพราะนั่นคือจุดที่ฉลามรวมตัวกัน "

ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น ดังนั้นดิกสันจึงกล่าวขอโทษ "ขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้คุณนึกถึงมันนะ"

ฉันยิ้ม "ไม่เป็นไร มันนานมากแล้วน่ะ"

ดิกสันหยุดและเรียกชื่อฉันทันที "แคโรไลน์"

ฉันมองเขาด้วยความงงงวย "ว่าไง?"

สายตาของเขาจ้องมองมาที่ฉัน "รอยยิ้มของเธอดูปลอม ๆ มาตลอดทั้งในอดีตและตอนนี้นั่นคือเหตุผลที่ฉันเกลียดเธอ"

พระอาทิตย์กำลังตกดินอย่างช้า ๆในระยะไกล ฉันเหล่และจ้องไปที่แสงอ่อน ๆ แล้วถามว่า "แล้วตอนนี้ล่ะ? คุณยังเกลียดฉันอยู่ไหม?"

ดิกสันพูดหวาน ๆ ให้ฉัน "ไม่ ตอนนี้ฉันรักเธอแล้ว"

ความรักของเขาตอนนี้เป็นเพียงการแสดง

ฉันยิ้มและพูดว่า "เข้าไปข้างในกันเถอะ"

ดิกสันเคาะประตูและผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะอายุ 40 ปี ก็เปิดประตูออกมา แม้ว่าใบหน้าของเธอจะมีริ้วรอยมากมาย แต่เธอก็ยังดูสง่างาม เธอตะลึงเมื่อได้เห็นดิกสันแต่แล้วเธอก็ยิ้มและพูดว่า "อะไรพาลูกมาที่นี่กัน? ลูกไม่ได้โทรหาแม่เลย นี่ต้องเป็นลูกสะใภ้ของแม่แน่เลย ใช่ไหม?"

ดิกสันส่งเสียงฮัมเบา ๆ และอธิบาย“ จู่ ๆ ผมก็อยากเจอแม่ แล้วอยากให้แม่ได้พบเธอโดยเฉพาะเลย เป็นยังไงบ้างครับ?”

เธอเดินนำพวกเราเข้าไปและยิ้มพร้อมพูดว่า "ดีมาก พี่ชายของลูกมาเยี่ยมแม่เมื่อสองสามวันก่อน เขาเพิ่งกลับไปเมื่อคืนนี้เอง เขาเพิ่งไปตอนที่ลูกมา บ้านของแม่มีชีวิตชีวาจริง ๆ ลูกอยากกินอะไรเป็นอาหารเย็นล่ะ?"