บทที่ 144

ดิกสันพาฉันไปโรงพยาบาลอย่างเร็ว ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าอาการของฉันแย่ลงอย่างแน่นอน และฉันต้องใช้เคมีบำบัดเพื่อรักษา

ฉันปฏิเสธการรักษาด้วยเคมีบำบัด ดิกสันดุฉันด้วยใบหน้าบึ้งตึง “แคโรไลน์ ร่างกายของคุณเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่คุณมี ผมของคุณสามารถงอกขึ้นมาใหม่ได้เสมอ”

เขาเดาว่าฉันกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนไร้ผมจนน่าเกลียด

ฉันกอดเขาอย่างอ่อนแรงและกระซิบเบา ๆ ว่า “อาการของฉันแย่ลงจนอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถช่วยชีวิตได้ ฉันไม่ต้องการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนเตียงในโรงพยาบาล”

เขามองฉันด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นและถามว่า “แล้วรอความตายงั้นเหรอ?”

ดิกสันดูหัวเสียมาก ฉันเอื้อมมือไปจับมือเขาแน่น ฉันพูดอย่างอ่อนแรงว่า “มันเหนื่อยมากที่จะมีชีวิตอยู่”

เขาจับแขนฉันแน่นแล้วพูดว่า “แคโร”

คงเป็นเรื่องโกหกที่บอกว่าฉันไม่กลัวตาย อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ต้องการให้เขารู้สึกเสียใจมากเกินไป ฉันรู้ดีเช่นกันว่าเขาจะพบควินซี่เพื่อขอความช่วยเหลือเมื่อเราสิ้นหนทาง

ฉันเตือนเขาว่า “มีบางอย่างระหว่างควินซี่กับฉันที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ถ้าคุณกล้าตามหาเธอ ฉันจะฆ่าตัวตายต่อหน้าคุณ”

ไม่ว่ายังไง ฉันก็ไม่ต้องการให้ควินซี่รักษาฉัน

ดิกสันพูดออกมาว่า “ดื้อจังเลย”

ฉันยิ้ม “คุณไม่เข้าใจ”

รู้สึกทำอะไรไม่ถูก ดิกสันพาฉันกลับไปที่บ้านพักของครอบครัวชอว์ ฉันนอนหลับสนิทในอ้อมกอดของเขา

พอตื่นมาวันรุ่งขึ้น ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก ผู้ชายข้าง ๆ ฉันยังคงหลับสนิท

ดูเหมือนเขาจะนอนหลับสนิท คิ้วที่ขมวดเบา ๆ ของเขาไม่เคยผ่อนคลายเลยในตอนนั้น ฉันเอื้อมมือไปช่วยเกลี่ยคิ้วให้เรียบก่อนจะลุกขึ้น

ฉันเข้าห้องน้ำและอาบน้ำ เมื่อฉันออกมา ดิกสันยีงคงนอนหลับอยู่ ฉันเข้าไปหาเขาแล้วจิกแก้มเขาก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ”

ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับความอ่อนโยนของเขาที่มีต่อฉัน

เราทั้งคู่เคยต่อสู้ดิ้นรนมากเกินไป หลังจากความยากลำบากมากมาย ในที่สุดเราก็สามารถเปิดใจกันได้ แต่เราก็ยังพ่ายแพ้ต่อปีศาจแห่งความเจ็บป่วย

แม้ว่ามะเร็งนี้จะเกิดขึ้นเพราะเขา แต่ฉันก็ไม่อยากโทษเขาอีกต่อไป แม้ว่าฉันจะยังคิดถึงเด็กที่ฉันเสียไปก็ตาม

ถ้าเขาไม่เลือกที่จะทำแท้งลูกของฉัน ตอนนี้ฉันก็จะแข็งแรงและมีลูกที่แข็งแรงด้วย

อย่างไรก็ตาม ชีวิตเต็ฒไปด้วยการเปลี่ยนแปลงมากมาย

ฉันรู้สึกชื่นชมตัวเองจริง ๆ ที่สามารถให้อภัยเขาครั้งแล้วครั้งเล่า บางทีฉันก็ไม่สามารถต้านทานความอบอุ่นของเขาได้ในความเป็นจริง

ฉันยอมจำนนต่อความรักและความอบอุ่นที่เขามอบให้ฉันเสมอ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉันก็รู้สึกเศร้าใจกับตัวเอง ฉันมีชีวิตที่โดดเดี่ยวเกินไป ดังนั้นฉันจึงต้องการคว้าความอบอุ่นไว้ให้ได้

ฉันจะยึดมันไว้ให้แน่นและไม่มีวันปล่อยไปแล้ว

“ดิกสัน เกร็ก คุณทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของฉัน และยังเป็นความรักที่ลึกซึ้งที่สุด ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องการตำหนิหรือเกลียดคุณ แต่เนื่องจากฉันได้เลือกคุณในชีวิตนี้ ฉันจะยังคงต้องพึ่งพาคุณในอนาคตของฉัน”