บทที่ 145

ฉันรับสายและเอาโทรศัพท์แนบหู ถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

เวนดี้โกรธและตำหนิฉันทางโทรศัพท์ “แคโรไลน์ ทำไมคุณต้องบอกพ่อเกี่ยวกับความบาดหมางส่วนตัวของเรา? คุณก็ไม่ต่างจากเด็กที่ถูกรังแกข้างนอกและกลับบ้านไปฟ้องพ่อแม่ของพวกเขาใช่ไหม? คุณเด็กมาก คุณไม่สามารถที่จะสูญเสียและยอมรับความพ่ายแพ้ทำไปด้วยความโกรธนั้นเป็นความอัปยศอดสู”

ฉันหัวเราะอย่างประชดประชันและเตือนเธอว่า “ตั้งแต่คุณมาหาฉันในนามของตระกูลเยล มันจะเป็นความแค้นส่วนตัวได้อย่างไร?”

เวนดี้ตะโกนด้วยความโกรธ “เธอต้องไร้ยางอายขนาดไหน!”

“เวนดี้ ชัยชนะที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การชนะเหนือการโต้เถียงหรอกนะ แต่เป็นการเอาชนะคู่ต่อสู้โดยไม่แม้แต่จะต่อสู้! มองดูคุณสิ ยกเว้นไวน์แดงที่หกใส่ฉันคุณชนะอะไรอีกบ้าง? คุณหมดสิทธิ์ที่จะเป็นผู้รับผิดชอบระหว่างความร่วมมือของตระกูลชอว์และเยล ฉันเดาว่าคุณจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในครอบครัวเยล เนื่องจาก เยลมีผู้ถือหุ้นรายอื่น คุณอาจเป็นทายาทของตระกูลเยล แต่คุณก็อดไม่ได้ที่จะถูกกดดัน โดยผู้ที่ต้องการลากคุณลงตอนนี้ คุณได้รับผลที่ตามมาจริง ๆ”

บางทีคำพูดเหล่านั้นอาจกระทบจุดอ่อนของเวนดี้ เธอตะคอกเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยวและพูดว่า “หุบปาก! คุณคิดว่าฉันกลัวคุณงั้นเหรอ? คุณมีอำนาจเหนือกว่าในตอนนี้ แต่เมื่อฉันเข้าครอบครองตระกูลเยล ฉันจะทำให้คุณต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน!”

“คุณมีโอกาสที่จะควบคุมตระกูลเยลได้ด้วยเหรอ?” ฉันถาม

เวนดี้พูดไม่ออก

ฉันเตือนเธออย่างหมดหนทางอีกครั้ง “เวนดี้ คุณไม่สามารถตัดสินสถานการณ์ที่ถูกต้องได้จริง ๆ ฉันเคยบอกคุณไปแล้วว่าไม่ว่าจะเป็นครอบครัวคุกในเมืองเอส ครอบครัวฟล็อกในเมืองถง หรือ จะเป็นครอบครัวชอว์และครอบครัวเกร็กในเมืองอู๋ ตราบใดที่หนึ่งในนั้นต่อต้านตระกูลเยล มันจะเป็นเรื่องท้าทายสำหรับคุณที่จะตั้งหลัก ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังมีครอบครัวเหล่านี้ทั้งหมดอยู่ภายใต้กำมือของฉันในปัจจุบันนี้นะ”

ด้วยความงุนงงเวนดี้ถามฉันว่า “คุณคิดว่าผู้ชายเหล่านั้นจะสามารถต่อต้านตระกูลเยลได้อย่างแท้จริงโดยไม่คำนึงถึงผลประโยชน์ทั้งหมดงั้นเหรอ? คุณคิดว่าดิกสัน เกร็กจะต่อต้านป้าของเขาเพื่อคุณหรือไม่?”

เธอยังไม่มีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับสถานการณ์

ฉันถามเธอว่า “ฉันไม่อยากจะบอกว่าฉันสวยนะ? ผู้ชายทุกคนในโลกนี้รักผู้หญิงสวย ฉันขอโทษที่คุณหน้าตาไม่ดีเท่าฉัน”

“แคโรไลน์ เธอมันน่าด้านจริง ๆ”

เวนดี้พูดคำเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันรู้สึกเบื่อจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรว่า “คุณลองดูก็ได้ เวนดี้ การที่นายท่านเยลไล่คุณออกในฐานะผู้รับผิดชอบแสดงว่าเขากลัวฉัน เขารู้ดีว่าคนที่จะช่วยอยู่ข้าง ๆ ของพวกเขาเมื่อถึงเวลาจะต้องมีปัญญา อย่าทำลายครอบครัวเยลของเขาอีก ฉันแนะนำให้คุณเอาหางไว้ระหว่างขาของคุณและจะได้แสดงออกเป็นคนดีในอนาคต! "

“แคโรไลน์ คุณไม่มีเหตุผลเลยนะ!”

เวนดี้วางสายโทรศัพท์ด้วยความโกรธ ฉันคิดถึงสิ่งที่เธอพูดด้วยสีหน้าว่างเปล่า “ใครคือคนไร้เหตุผล?”

ฉันใส่หมายเลขโทรศัพท์ของเธอไว้ในบัญชีดำโดยตรง

หลังจากนั้น ฉันก็วางโทรศัพท์มือถือลงเพื่อจัดการกับเอกสาร ในช่วงเวลาบ่าย เมื่อฉันไปต่อไม่ได้แล้ว แอนดรูก็โทรมาหาฉัน

เขาพูดห้วน ๆ ว่า “ฉันอยากกลับไปที่เมืองอู๋”

“ทำไมจู่ ๆ นายถึงอยากกลับมาที่เมืองอู๋?” ฉันถามด้วยความประหลาดใจ

“แคโรไลน์ ฉันอยากจับตาดูเธอ”

แอนดรูหมายถึงควินซี่

ฉันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เขาเต็มใจที่จะกลับมาที่เมืองอู๋ ฉันรีบพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะไปรับนายทีหลัง”

“ดีล่ะ งั้นเดี๋ยวฉันต้องเช่าบ้านด้วย”

ตอนแรก ฉันอยากจะบอกว่าฉันเป็นเจ้าของบ้านเช่าที่นั่น แต่เมื่อฉันนึกถึงการที่เขาปฏิเสธครอบครัวชอว์ ฉันก็รีบยับยั้งตัวเองไม่ให้พูดแบบนั้น