บทที่ 146

ตอนที่ดิกสันบอกฉันในตอนเช้าว่า เฮนรี่ถามเขาเกี่ยวกับฉันเมื่อวานนี้ ฉันรู้ว่าฉันซ่อนตัวจากเขาไม่ได้ แน่นอนเขาจะรีบมาที่เมืองอู๋ และพาฉันกลับไปที่เมืองเอส

ฉันถอนหายใจและพูดว่า “ไม่ ฉันยังไม่ลืม”

“ทำไมไม่โทรหาพี่ล่ะ ถ้ายังไม่ลืมที่พี่พูด?”

สีหน้าของเฮนรี่มืดมนเป็นพิเศษ ฉันจึงบอกเขาถึงความกังวลของฉันว่า “ฉันเพิ่งผ่าตัดเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แม้ว่าจะประสบความสำเร็จในครั้งนี้ แต่ฉันก็ยังไม่มีเวลามากเกินไป! พี่ชาย อาการป่วยของฉันร้ายแรงกว่าที่คิดไว้มาก และไม่มีทางรักษาให้หายได้”

“แล้วเธอจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นเหรอ?”

เฮนรี่หันกลับมาและนั่งลงบนเก้าอี้ของฉัน โดยไม่ได้ตั้งใจที่จะเจรจากับฉันเขาพูดตรง ๆ ว่า “แคโร พี่จะไม่ยอมให้เธอทำลายตัวเองแบบนี้”

“พี่ชาย พี่ควรใส่ใจพี่สะใภ้มากกว่านี้”

เฮนรี่พูดไม่ออก

“ฉันไม่อยากนอนบนเตียงผ่าตัดรอความตาย”

เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “นั่นคือวิธีที่จะช่วยชีวิตเธอ”

“แต่โอกาสรอดของฉันมีแค่ 5%”

เฮนรี่พูดไม่ออกอีกครั้งต่อสิ่งนั้น

ในท้ายที่สุด เขาก็ออกจากเมืองอู๋ตามคำชักชวนของฉัน ในขณะนั้น ฉันรู้สึกประหลาดใจที่เห็นเขายอมอย่างง่ายดาย

ตอนนั้น ฉันไม่รู้เลยว่าเขากับดิกสันวางแผนทุกอย่างร่วมกัน

หลังจากนั้น ฉันรู้สึกเหนื่อยและไม่มีความปรารถนาที่จะอยู่ในบริษัทอีกต่อไป ดังนั้นฉันจึงกลับไปที่บ้านพักของครอบครัวชอว์ก่อนเวลาเลิกงานและปรุงโจ๊กด้วยตัวเองอย่างอารมณ์ดี

หลังอาหารเย็น ฉันมีอาการปวดท้องน้อยอย่างต่อเนื่อง มันไม่มีประโยชน์แม้ว่าฉันจะกินยาแก้ปวด ฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีเลือดออกจากด้านล่าง

ดูเหมือนว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน

หน้าของฉันซีด ฉันเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ และยังแต่งหน้าอ่อน ๆ เมื่อฉันออกมาจากห้องน้ำ ฉันอยากจะทำให้ตัวเองมีเสน่ห์ตลอดเวลา

ตอนเย็น ดิกสันกลับมาก่อนเวลา เขาเห็นฉันนั่งอยู่บนโซฟาและเดินมาหาฉันเพื่อพาฉันไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา ฉันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ฉันจึงผลักเขาออกไปและถามว่า “เหนื่อยไหม?”

เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ ผมไม่เหนื่อย”

การมองเห็นของฉันพร่ามัวทันทีเมื่อฉันจ้องไปที่ใบหน้าของเขา ฉันสัมผัสใบหน้าของเขาด้วยฝ่ามือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันรักคุณ”

ร่างกายของเขาแข็งทื่อเล็กน้อยขณะที่เขาถามว่า “ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ขึ้นมาในตอนนี้?”

ฉันยิ้มและพูดว่า “ฉันรักคุณ ดิกสัน”

“ฉันรักคุณในปีที่ดีที่สุดของฉัน”

ฉันโอบแขนรอบเอวของเขาและฝังหัวของฉันไว้ที่หน้าอกของเขา เขากอดฉันไว้แน่นแล้วถามว่า “เหนื่อยไหม?”

“ใช่ ฉันง่วงนอนนิดหน่อย”

ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่ฉันก็หลับไปในอ้อมกอดของเขา เป็นเช้าตรู่เมื่อฉันตื่นขึ้นมา และเขาไม่ได้อยู่เคียงข้างฉัน

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นข้อความ

ควินซี่เป็นคนส่งมันมาให้ฉัน

เธอถามว่า “คุณรู้สึกอย่างไร?”

“ไม่ได้แย่นะ” ฉันพิมพ์กลับไป

ฉันวางโทรศัพท์แล้วเข้าห้องน้ำไปล้างตัว เมื่อฉันเดินออกมา ฉันเห็นโน้ตที่ติดไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งว่า “อย่าลืมกินยา”

ฉันนั่งลงเพื่อแต่งหน้าและกินยา

หลังจากแต่งหน้าเสร็จ ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปบริษัท ดังนั้น ฉันจึงใช้เวลาทั้งวันอยู่บ้าน หมดแรงกับสภาพจิตใจ

ฉันลุกขึ้นรินน้ำร้อนให้ตัวเองหนึ่งแก้ว เมื่อฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง ฉันพบว่าควินซี่ส่งข้อความมาหาฉันอีกครั้ง “แคโรไลน์ ฉันเต็มใจที่จะรักษาเธอ ออกมา และฉันจะพาไปโรงพยาบาลก่อน”

ฉันตอบเธอว่า “ยังต้องใช้ไตอยู่ไหม?”

“ใช่ เธอต้องคืนไตให้ฉัน”

ฉันขมวดคิ้วและถามว่า “ไตของเธอ?”

“เธอหมายความว่ายังไง?”

“ไตของฉันกลายเป็นของเธอได้อย่างไร?”

“แคโรไลน์ เธอเป็นหญิงสาวผู้ร่ำรวยที่ไม่สนใจต่อเรื่องทางโลกอย่างแท้จริง คุณมีความสุขมากสามารถอยู่ในความฝันที่ผู้ใหญ่สร้างขึ้นได้”

“เธอพูดอะไรด้วยน้ำเสียงที่เหน็บแนม?!”

“หมายความว่าไง?” ฉันถาม

“ฉันจะบอกคำตอบพรุ่งนี้”

ในตอนเย็น ฝนตกในเมืองอู๋ ช่องท้องส่วนล่างของฉันเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ และฉันก็มีเลือดออกอย่างหนัก

ฉันคิดถึงดิกสันอย่างมากในทันที ฉันเอาโทรศัพท์โทรหาเขา แต่โทรศัพท์ของเขาปิดเครื่อง

ฉันโทรหาเขา แต่โทรศัพท์ของเขาปิดเครื่องตลอดเวลา ฉันไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ ทันใดนั้น ฉันก็ตื่นตระหนก ฉันรีบโทรหาผู้ช่วยของเขา แต่น้ำเสียงที่วุ่นวายดูเหมือนจะบ่งบอกว่าเขาทำให้ฉันอยู่ในสายที่เป็นบุคคลไม่สำคัญในตอนนี้

ข้างนอกฝนตกทั้งคืน และฉันไม่เห็นดิกสันเลยทั้งคืน ฉันนั่งอยู่บนโซฟาด้วยความงุนงงและไม่รู้จะทำอย่างไร